ଏହି ଉତ୍କଳିତ ଘଟଣାରେ, ରାଜା, ବାଣା ଦେମନ ବିରାଟ ରୋଷରେ, ହଜାରଟି ହାତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ବାଣାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପ୍ରଭୁ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି କାଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ବାଣାଙ୍କ ହାତଗୁଡିକୁ ଗଛର ଡାଲି ଭଳି ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ। ବାଣାଙ୍କ ହାତ କାଟିଯାଉଥିବାବେଳେ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଭବ ଭଗବାନ ଆଗକୁ ଆସି, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ, "ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆଲୋକ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଲୋକେ ତୁମକୁ ନିରାକାଶ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି। ତୁମର ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଖ ଅଗ୍ନି, ଶୁକ୍ର ଜଳ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶ, କାନ ଦିଗ, ଚରଣ ଭୂମି; ଚନ୍ଦ୍ର ମନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ଆତ୍ମ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ତୁମର ଉଦର, ନାଗରାଜ ତୁମର ଭୁଜା। ତୁମର କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ତୁମର ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ତୁମର ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ; ତୁମେ ପ୍ରକୃତି ପୁରୁଷ, ଜଗତର ଆଦର୍ଶ। ଏହି ଅବତାର ତୁମର, ଅବିରୋଧୀ ଭଗବାନ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଓ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ପ୍ରେରଣାରେ ସାତ ଲୋକର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଛୁ। ତୁମେ ଏକାଧିକ, ଆଦି ପୁରୁଷ, ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ; ନିଜକୁ ଦେଖୁଥିବା, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟାରେ ଆପଣ ଓ ଆକାର ଦେଖାଏ, ତୁମେ ତୁମର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କର, ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାର ଆଲୋକ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ, ଘର ଆଦିରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଅଭାଗ୍ୟର ସମୁଦ୍ରରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଉପର-ନିମ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ଯଦି କୌଣସି ଅସଂୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୁମର ପାଦ ପୂଜନ କରେନାହିଁ, ତାହାକୁ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ, ସେ ନିଜକୁ ଧୋଖା ଦେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମାକୁ ଛାଡି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମୃତ ଛାଡି ବିଷ ଖାଉଛନ୍ତି। ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ରୁଷିମାନେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହିତ ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ତୁମେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଶେଷର କାରଣ, ସମ, ଶାନ୍ତ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଦେବ; ଏକାଧିକ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ; ଆମେ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ପୂଜିଛୁ। ଏହି ବାଣା ମୋ ପ୍ରିୟ, ଆଜ୍ଞାକାରୀ; ମୁଁ ଏହାକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଛି, ଭଗବାନ; ତୁମେ ତା’ପରି ଦୟା କର, ଯେପରି ଦେତ୍ୟା ନାୟକଙ୍କୁ କରିଥିଲା। ତାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏ ଆଦରିୟ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କରିବି; ତୁମେ ଯାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି କର, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ ଓ ଅନୁମୋଦିତ।" ବିରୋଚନାଙ୍କ ପୁଅ ବାଣା, ଏକ ଦେତ୍ୟା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରିବିନାହିଁ; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁଯାୟୀ, ତାଙ୍କ ଓ ତୁମର ବଂଶ ମୁଁ ମାରିବିନାହିଁ। ତାହାର ଗର୍ବ କୁ ଦଳିବା ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ହାତ ଭାଙ୍ଗିଛି; ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା, ଯାହା ଭୂମିକୁ ଭାରି କରିଥିଲା, ମୁଁ ନଷ୍ଟ କରିଛି। ଚାରିଟି ହାତ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି; ସେ ଅଜର ଓ ଅମର ହେବେ, ତୁମର ଅନୁଚରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଏ ଦେତ୍ୟା, ସେ କଉଁଠିଁ ଭୟ ପାଇବେନାହିଁ। ଏପରି ଭୟମୁକ୍ତି ପାଇ, ବାଣା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ରଥରେ ବସାଇ ଆଗକୁ ଆଣିଲେ। ଏକ ସେନା ବିଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଶାକ ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ପତ୍ନୀ ସହିତ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଦର ନେଇ ବିଦାୟ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ରାଜଧାନୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ପତାକା, ଦ୍ୱାର, ରକ୍ଷିତ ଚଉକ, ଶଙ୍ଖ, ତୁରୀ, ଢୋଲର ଶବ୍ଦ ଓ ନାଗରିକ, ମିତ୍ର, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମହାରମ୍ଭ ରହିଥିଲା। ଯିଏ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜୟ ଓ ଶଙ୍କର ସହ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସଂଗ୍ରାମକୁ ସକାଳେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ କେବେ ପରାଜିତ ହେବେନାହିଁ। ଏହିପରି, ଦଶମ ଶ୍କନ୍ଦର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧ, 'ଅନିରୁଦ୍ଧ ଆନାନ୍ତି' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ୱେତହଂସ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଅନ୍ତ। ଏବେ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀ ବଳରାମ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ରଥରେ ବସି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ। ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବଳରାମ ନିଜ ଜନକାନ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। 'ତୁମେ ଓ ତୁମର ଭାଇ, ହେ ଦାଶାର୍ହ, ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବିଶ୍ୱ ନାୟକ,' ବୋଲି, ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ କୋଲେ ବସାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନୟନର ଲୁହେ ନିସ୍ସାର କରି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ। ଉପଯୁକ୍ତ ବୟସ, ମିତ୍ରତା ଓ ନିଜ ସମ୍ପର୍କ ଅନୁଯାୟୀ ବସିଥିବା ବୟସ୍କ ଗୋପମାନେକୁ ବଳରାମ ଆଦର ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ତା’ପରେ, ଗୋପମାନେ ହସ, ହାତ ଧରିବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆଣି, ସୁବିଧାରେ ବସିଥିବା ବଳରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବଳରାମ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଏକ ଆଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ନିମନ୍ତି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଭାର କୃଷ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ, ଉପରେ ରଖିଥିଲେ। 'ହେ ବଳରାମ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି? ତୁମେ, ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନ ସହ, ଆମକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ମନେ ରଖୁଛ?' ଗୋପମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। 'ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ମରିଛି; ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମର ମିତ୍ରମାନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ତୁମେ ଦୃଢ ଦୁର୍ଗରେ ନିବାସ କରୁଛ।' ଗୋପୀମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, 'କୃଷ୍ଣ, ନଗର ନାରୀମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଭଲ ଅଛି କି?' ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। 'ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ, ପିତା ମାତାକୁ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି କି? ସେ ଏକଥାରେ ମାତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ କି? କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଆମର ସେବାକୁ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି କି?