ନାରଦ ମହାମୁନି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ମାୟାକୁ ମୁଁ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଛି — ଏହା ବଡ଼ ଦୁଃସାଧ୍ୟ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାୟାଧୀନ ନାୟକ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ଜଳନ୍ତି ଲକଡ଼ି ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନିର ସମାନ ଅଦୃଶ୍ୟ। ସେଥିପାଇଁ, ଆପଣଙ୍କ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ। ଏହି ଜଗତର ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ କରିବା ଆପଣଙ୍କର ମାୟାକୁ କିଏ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିବ? ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ତାହା ମାତ୍ର ଅଭିଜ୍ଞତାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ। ଆପଣ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ଉପରେ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଏହି ସଂସାରରେ ଭମି ଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ଦେହର ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ନଥିବା, ନିଜ ଲୀଳାରେ ନିଜ ମହିମା ବଢ଼ାଇଥିବା, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ଏହିପରେ ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରହ୍ମନ, ଆପଣଙ୍କର ଭକ୍ତ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ପିତୃବାନ୍ଧବ ପୁତ୍ର, ରାଜା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତାହାର ବିବରଣୀ ଦେବି। ଏହା ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ମହାବ୍ରହ୍ମା ପଦ ଅଭିଲାଷା କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା, ଗାଇବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଯାନ୍ତି — ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବେ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେମାନେ କିପରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବେ! ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ବର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ବ୍ୟାପିତ। ଆପଣଙ୍କ ପଦରୁ ବହୁଥିବା ଜଳ — ସ୍ବର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ, ଏଠି ଗଙ୍ଗା — ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଏହି ଜଳ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଶୁଭ କରୁ। ଏଠାରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ବିଜୟ ଅଭିଲାଷାରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହେଇଥିବାବେଳେ, କେଶବ ହସି କରି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ନିଜ ସେବକ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କହିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରଣାର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିଛ। ତେଣୁ ଏଠି କଣ କରିବା ଉଚିତ, କହ; ଆମେ ତୁମର ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖୁଛୁ ଏବଂ ତାହା ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ, ଜଣା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ବିନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସ୍ୱୀକାର କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏଠି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦଶକର ସଂସ୍କ୍ରିତ ଅନ୍ତିମ ଅଧ୍ୟାୟ — ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ — ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରମୁଖ ଅଧ୍ୟାୟ ଅବସାନ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଭା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଣା ବୁଝି, ଏପରି କହିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁନି କହିଥିବାପରି, ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଯଜ୍ଞରେ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃବାନ୍ଧବ ପୁତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଶରଣାଗତମାନେ ନିଜର ଆଶ୍ରୟ ପାଇଅନ୍ତୁ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯିବା ଉଚିତ, ହେ ମହାବଳୀ, ଚାରିଦିକର ଜୟକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ। ଏଥିରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ପରାଜୟ ଦୁଇଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ। ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏଥିରୁ ବଡ଼ ଲାଭ ହେବ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ଚେନ୍ଦା ରାଜାମାନେ ନିଜ ଆପଣଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇବାରେ ଆପଣଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ିବ। ସେହି ରାଜା ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ଦଶ ହଜାର ଗଜର ଶକ୍ତି ସମାନ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଭୀମ ତାଙ୍କ ସମାନ। ସେ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେବେ, ଶତ ଦଳ ଶେନାରେ ନୁହେଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଅନୁରୋଧ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନାହିଁ। ଭୀମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହତ କରିପାରିବେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅଂଶ। ଆପଣଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବମାନେ ଘରେ ଗାଇଯାଉଛି — ରାଜାମାନେ ଶତ୍ରୁ ହତ କରିବା, ଗୋପୀମାନେ, ହସ୍ତିର ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ, ଜନକଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ, ଆପଣଙ୍କର ପିତାମାତା, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଆମେ ମଧ୍ୟ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ହତ କରିବା ଅନେକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ; ଆପଣ ଚାହୁଁଥିବା ଯଜ୍ଞ ଏହା ପରେ ସଫଳ ହେବ। ଏପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ରାଜା, ଉଦ୍ଧବଙ୍କର ଶୁଭ କଥାକୁ ସମସ୍ତେ — ଦିବ୍ୟ ମୁନି, ଯଦୁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ନିଜେ କୃଷ୍ଣ — ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରାର ଦିଶା ଦେଲେ; ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦାସମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ବଳବାନ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ନିଜ ମହିଳା, ପୁତ୍ର ଓ ନିଜ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଚଡ଼ିବା ପାଇଁ ଚାରିଅଁଗୁ ଚାରିଅଁଗୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଶେନା — ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଯାତ୍ରା କଲେ; ଚାରିଦିକରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ନାଗଡ଼ା, ଶଙ୍ଖ, ତୁରୀର ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ମହିଳାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକ, ଗହନା, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଓ ପାଳଙ୍କିରେ ଚଡ଼ି, ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଥିବା ରକ୍ଷକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଇ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ପୁରୁଷ, ଉଠ, ଗାଁଠି, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ଦାସ, ମହିଳାମାନେ, ଗହନା, କୂଣ୍ଡଳ, କମ୍ବଳ, ବସ୍ତ୍ର ଧରି, ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ବୋହି ଚାରିଦିକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଶେନା, ବଡ଼ ପତାକା, ଚାଦର, ଛତା, ଫାନ, ଶସ୍ତ୍ର, ଗହନା, ମୁକୁଟ, କବଚ ଧରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ମହାସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଓ ତିମି ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ।