ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଉତ୍କଳନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ରେ, ଯଦି କେଉଁଠି ଅଗ୍ନି-ହୋମ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବେ, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାହାର ଉପକରଣ ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କୁ ଦେଇ, ତାହାର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ବିଭିନ୍ନ ବାଧା, ଅଭାବ କିମ୍ବା ଅତିରିକ୍ତତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ତ୍ରୁଟି ଶାନ୍ତି କରିବା ପାଇଁ, ଭଗବାନଙ୍କର ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ, କାରଣ ଏହାଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ, ସୁନା ଓ ଗାଁ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମର୍ଥ ହେବେ, ତେବେ ତିନି ପଲା ଭାରର ସୁନାରୁ ଏକ ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାର ଉପରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖିତ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ପରେ, ଯଥାୟଥ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ, ଯଥାବିଧି ଦାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ, ସଂୟମୀ ଓ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହି ଦାନ ଦେଇଲେ, ସେ ସଂସାର ର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଫଳଦାୟି; ଏହା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ, ଏହି ବିଷୟର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ଏପରି ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।" ସୂତ କହିଲେ: "ଏପରି କହି, ସେ ସାଧୁମାନେ ଭାଗବତ ର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ନିୟମିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଏ।" ସାତଦିନ ଧରି, ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ଚିତ୍ତ ଥିବା ଜନ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ପରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା; ଏକ ଯୁବ ଉତ୍ସାହ ଉପଜିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରମା ଅନୁଭୂତିରେ ଭରିଗଲା। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ଭାବେ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ଭକ୍ତିରେ କଣ୍ଠ ଚାପି ଗଲା, ଏବଂ ସାଧୁମାନେ କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ: "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଉପକୃତ, ତୁମେ ଅସୀମ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆଜି ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପର ନାଶକ।" "ସମସ୍ତ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶ୍ରବଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରେ, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, କାରଣ ଶ୍ରବଣ ମାତ୍ରରେ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।" ଏହି ସମୟରେ, ବୈଷ୍ଣବର ସ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ଏପରି କହୁଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ ଶୁକ ଏଠାରେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଯାତ୍ରାରେ। ସେ ସମୟରେ, ବୟସରେ ଷୋଳା ବର୍ଷର ଭାସାପୁତ୍ର ଶୁକ, ଜ୍ଞାନର ମହାସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ଆସିଲେ; ଉପଦେଶ ଶେଷରେ, ନିଜ ଉପଲବ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରେମରେ ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଭାବରେ ଭାଗବତ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦ୍ମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ ପ୍ରତି ଅନୁଭୂତି କରି, ସହସା ଉଠି ତାଙ୍କୁ ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଅନୁରାଗରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ସୁବିଧାରେ ବସି, କହିଲେ: "ମୋର ଶୁଧ୍ଧ କଥା ଶୁଣ।" ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ: "ଭାଗବତ ବେଦର କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକଙ୍କର ମୁଖ ମାଧୁରୀର ନିମ୍ନ, ହେ ଭୂମିର ରସଜ୍ଞ ଓ ସୁସ୍ପନ୍ଦନା ଆତ୍ମାମାନେ, ଏହି ଭାଗବତର ରସକୁ ପୁନିପୁନି ପିଉ।" "ଏଠାରେ, ବଡ଼ ମୁନି ଲିଖିଥିବା ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ, ସମସ୍ତ ଚତୁର ଧର୍ମ ବାହାର କରାଯାଇଛି; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ନିଜ ଉପକାରୀ ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ, ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଉପଢ଼ାର କରାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ଏଠାରେ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସାକ୍ଷାତ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।" "ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କର ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ଧନ; ଏଠାରେ ପରମହଂସଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗାଇଯାଏ। ଏଠାରେ କ୍ରିୟାଶୂନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣି, ପଠି, ଚିନ୍ତା କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।" "ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାସ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଏହି ରସ ମିଳେନାହିଁ; ତେଣୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହାକୁ ପିଉ—କେବେ ଛାଡିନି।" ସୂତ କହିଲେ: "ବାଦରାୟଣ (ବ୍ୟାସ) ଏପରି କହୁଥିବା ମହାସଭାରେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ବସିଲେ; ଦେବମୁନି (ନାରଦ) ତାଙ୍କୁ ଓ ସାଥୀମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।" "ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ ଉପରେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ପଦ୍ମସନରେ, ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ଧରି, ଉଦ୍ଧବ ଗଣ୍ଟି ଚଳାଇ, ଦେବମୁନି ମଧୁର ରାଗରେ ଭୀଣା ଚାଲାଇ, ଅର୍ଜୁନ ରାଗର ନାୟକ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ଚାଲାଇ, "ଜୟ! ଜୟ! କୁମାରମାନେ, ଏହି ସ୍ତୁତିରେ କେତେ ଦକ୍ଷ!" ବୋଲି କହିଲେ; ସାମ୍ନାରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ର (ଶୁକ) ଚାଲି ଅନୁସୃତ କରିଲେ। ସେଠାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ତିନିଜଣ (ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା) ଏକାଠି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଭିନେତା ପରି ଚମକିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଶଂସା ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: "ମୋତେ ତୁମର ଭକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଏକ ଵର ମାଗ; ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେପରି ଉପାସନା ଓ ପ୍ରଶଂସା କଲା, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପାହାଡ଼, ସର୍ପ ଓ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତରେ, ତୁମେ ଚେଷ୍ଟାରେ ସ୍ମରିତ ହେଉ—ଏହି ଆମ ଇଚ୍ଛା, ଏହା ପୂରଣ ହେଉ।" "ତଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି ଅଚ୍ୟୁତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।