ଏକ ଅନୁଗ୍ରହପ୍ରାପ୍ତ କ୍ଷଣରେ, କୁନ୍ତୀ ଦେବୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୋହିତ ହୃଦୟରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଡାକିପାରେ ନାହିଁ; ଆପଣ କେବଳ ଯିଏ କିଛି ନାହିଁ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ। ହେ ନିର୍ମୋହ, ନିର୍ଗୁଣ କ୍ରିୟାର ଅଧିପତି, ଆତ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ସ୍ୱାମୀ, ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କର ଧନ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।” କୁନ୍ତୀ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉପରେ ସମଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଆଦି ଏବଂ ଅନ୍ତହୀନ କାଳ ଭାବି, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, କେହି ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବମାନେ ପାଇଁ ଏକ ମଯାଦା; ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରେମ ବା ଦ୍ୱେଷ କିଛି ନାହିଁ, ତଥାପି ଲୋକମାନେ ମନରେ ପକ୍ଷପାତ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଜନ୍ମ ଏବଂ କ୍ରିୟା, ଯାହା ଜଗତ୍ ସ୍ୱରୂପ ଅଜନ୍ମା ଓ ଅକ୍ରିୟା ଆତ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଜଳଚର ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଯାଦା। ଗୋପୀ ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଭୟଭୀତ ଚକ୍ଷୁ ଅଞ୍ଜନ ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜା, ଆପଣ ଶିର ନମାଇ ଭୟକୁ ଦର୍ଶାଇଲେ—ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଅବାକ୍ ହୁଏ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୟ କରିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି। କେହି କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିରଙ୍ଗନାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ସନ୍ଧାନ କାନ୍ତାରେ ଚନ୍ଦନ ହୁଏ। ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି, ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଆପଣ ଅବତରଣ କଲେ, ଯେପରି ଭାରକ୍ଷୀଣ ନୌକା ସମୁଦ୍ରେ ବୁଡ଼ିଯାଏ। ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି, ଦେବତାଦ୍ୱେଷୀଙ୍କ ନାଶ ଓ ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦେବକୀ-ବସୁଦେବଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଆପଣ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। କେହି କହନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ, କାମନା ଓ କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କୌତୁହଳ ମୟ କାହାଣୀ ତିଆରି କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଲୀଳା ଶୁଣନ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କ ଅଚ୍ୟୁତ ଚରଣକମଳ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଯାହା ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ଶେଷ କରେ। ଏବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆମ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଭୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବେ କି? ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣବିନା କିଛି ନୁହେଁ; ଆପଣ ଦୃଶ୍ୟ ନ ଥିଲେ, ଆମର ନାମ ଓ ରୂପ ଅର୍ଥହୀନ। ଏହି ଭୂମି ଆପଣଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି, ଏହି ଦେଶ ସମୃଦ୍ଧ, ଉଦ୍ଭିଦ, ଫଳ, ହରିତ ଓ ନଦୀ-ପାହାଡ଼ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ଫଳିଫୁଲି ଚାଲିଛି। ତେଣୁ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୋର ପାଣ୍ଡବ ଓ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନ ଚିରିଦିଅ। ମୋ ମନ, ମଧୁସୂଦନ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପରି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ସର୍ବଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲପାଉ। ହେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଖା, ଭୃଷ୍ଣିମୁଖ୍ୟ, ଅଧର୍ମ ନାଶକ, ରାଜବଂଶର ଅଗ୍ନି, ମୁକ୍ତିଦାତା, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କର୍ତ୍ତା, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଗୁରୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶତଶଃ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏପରି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପୃଥାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଶ୍ରୀବୈକୁଣ୍ଠ ମୃଦୁ ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପୃଥାଙ୍କୁ ଅବାକ୍ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଭରା ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତେବେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ରାଜା ସ୍ନେହବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ। ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାଜା ଭାରୀ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମନେ ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ ହତ୍ୟାର ଚିନ୍ତା କରି ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ଵଭାବରେ ଅନୁତାପରେ ଡୁବି ଯାଇ କହିଲେ—“ହେ ଦେଖ, ମୋର ଅଜ୍ଞାନ କିପରି ଗାଢ଼! ଅନ୍ୟଙ୍କର ଦେହ ପାଇଁ ମୁଁ ଅନେକ ସେନାର ନାଶ କରିଛି। ଦଶ ହଜାର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ମୁଁ ନରକରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିଶୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ, ବାପା, ଭାଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ହନନର ପାପ ମୁଁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ। ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ହନନ ରାଜା ପାଇଁ ଦୋଷ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହି ଉପଦେଶ ମୋତେ ଅନୁଭୂତି ଦେଉନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରୀମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ମୁଁ ଦୂର କରିପାରୁନାହିଁ। ଯେପରି କେଚି କେଚି ଦେଇ କେଚି ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ, ମଦ ଦେଇ ମଦ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଜନ୍ତୁବଧ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ।” ଏବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦିଆଗଲା—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସପ୍ତ ରାତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଆକାଶର ଚରାଚର ଦେଖିପାରିବେ: “ଓଁ, ଭଗବତ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଶୁଭ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନଟ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ଫୁଲ, କନ୍ଦମୂଳ, ଫଳ, କିଶଲୟ, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଶେଷ ଭାବେ ତୁଳସୀ ଦଳ ଦେଇ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ତିକା, ଜଳ ବା ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନର ତିଆରି ପ୍ରତିମାକୁ, ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ମିତଭାଷୀ, ମିତାହାରୀ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭଗବାନ୍ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିରେ ଅପେକ୍ଷିତ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେବେ; ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସେବା କରାଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ପ୍ରତିମାକୁ ଅର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶରୀର, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟରେ ଯେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଇ ନିଖାଦ ପୂଜା। ଯେଉଁମାନେ କପଟ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି ଓ ଚରମ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତି, ଯାହା ସାଧାରଣ କର୍ମରେ ମିଳେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଅସକ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ଭକ୍ତିୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିପାରିବେ।