ସେଇ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଛାଁ ହେଲେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଗାଁ ହେଲେ, ଏବଂ ଠିକ୍ ସମୟରେ ତ୍ରିପୁର ରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କୁଆଁରୁ ଅମୃତ ପାନ କରିଲେ। ଦେମନ୍ମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋହିତ ହୋଇଥିବାରୁ ବାଧା ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି, ମହାଯୋଗୀ ମାୟା ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନେ ଙ୍କୁ କହିଲେ। ମାୟା, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଓ ଭାଗ୍ୟର କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ; ଦେବ, ଦେମନ, ମାନବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ—ଏଠି କେହି ନିଜସ୍ୱ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେଥିରେ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଭାଗ୍ୟ ଅବଶ୍ୟ ଜିତିଯାଏ। ତାପରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଶିବଙ୍କର ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ, ଶ୍ରୀ, ତପ, ଶିକ୍ଷା ଓ କ୍ରିୟାର ଦ୍ୱାରା, ସେ ରଥ, ସାରଥି, ଧ୍ୱଜ, ଘୋଡା, ଧନୁ, ବର୍ଜ, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁ ବାଣ ନେଲେ; ବାଣକୁ ଧନୁରେ ଲଗାଇ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିଜୟୀ ଭଗବାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।