ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਖ—ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ—ਕੀ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਪਰੀਤਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਵੀਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਹੈ, ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ—ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਅਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਂਤੀ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨਾਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਜਾਂ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਵੱਡੇ, ਰੋਗੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਏ ਹੋ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ?" "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਲੀ ਜਾਂ ਵਾਂਝਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਲੁੰਘਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ; ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਓ।" ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਰੰਗਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਡਾਈਆਂ ਸੁਣਦਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਐਸਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਕੇਵਲ ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਜੋ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲਗਾਵ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਰੀਰ ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਤਮਾ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜਾਣੋ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਇਥੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਇਥੇ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਿਤ ਤੱਤ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੈ; ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਵੀ—ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨਾਅਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੋਟੇ ਬੱਛੜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਘਨ ਨੇ ਕਦੇ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਲਕਾਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" "ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਇਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੀਲਾ—ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸੁਣਨ ਤੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਣ-ਛੁਪਾਈ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛਲਾਂਗਾਂ ਲਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਾਲਕਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।" ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਛੋੜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ, ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਲੁਕ ਗਈ; ਉਹ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ ਤੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।" "ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਘਣਿਸ਼ਠਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਕੀਤੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਅਰਜੁਨ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜ, ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਵਰਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸਭਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਯਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਯਸ਼ਸਵੀ ਭਰਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਗ ਲਈ ਜਿੱਤਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਏ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯਗ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਾਰੇ—ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈਆਂ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਚਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਾਹੀਂ ਆਏ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ—ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।" "ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ; ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ, ਵਿਛੋੜ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।