ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਛੱਡ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਕੱਢ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਫੇਂਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਟ ਨਿਰਤਕ ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮੂਰਤੀ ਸਮੇਤ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਜੇ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ—ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ, ਘਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ—ਲਾਲਚ, ਝੂਠ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਜੋਂ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਸੈਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸਮੁੱਚੇ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ, ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਲਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਛਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੰਗਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਕਲੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੈਕੁੰਠਪਤੀ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼, ਮਲਿਨ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਰਤਾ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਵੈਰਾਗਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਵਾਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਓਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਭਗਤ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਲਾਡਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ—ਫਿਰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਪੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਤੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਭਗਵਤ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਥੇ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਥਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਦਿਆ। ਆਓ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏਂ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ, ਮੰਦੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ—ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਸ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਅਜੋਕੇ ਵਡੇ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ—ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਅਸ਼੍ਵੱਥਾਮਾਨ ਦੇ ਅਗਨੀ ਬਾਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਲਾ ਪਿਆਰ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜਕ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਰਥੀ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ, ਕਦੇ ਦੂਤ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ-ਯੋਧਾ, ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਤ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੋਈ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਘਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਮਧੁਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਮਲਿਨ ਤੇ ਮੁਰਝਾਈ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗੂੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਸਾਕ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਮਨਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮਾਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਛੁੜੇ ਅੰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਟਿਲ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?