ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਹਿਰਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਰੀ ਪੰਥ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਲੰਘੇ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਿਕ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਇੰਦਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਾਂ ਦੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਪੁੰਨ ਅਧਿਆਪਕ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਬਣਾ ਕੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ? ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਕੌਣ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਅਥਵਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਨਿਰਫਲ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਉਹ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮਰਣਹਾਰ ਲੋਕ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਸੀ। ਆਓ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੀਏ! ਇਸ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ, ਮੰਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਸੁਤਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਅਜਿਹੇ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸੀ—ਵਡ਼ੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ। ਉਥੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਦ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਕੱਪੜੇ, ਹਾਰ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਕਦੇ ਰਥੀ, ਕਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕਦੇ ਦੂਤ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੌਰਯਾ ਦੀ ਸੀਟ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਾਉਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਘਟ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਧੁਰ ਧਰਤੀ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪੀਲੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਹੈ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇ ਸਾਕ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮਾਂ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਜੋ ਬੁਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਦਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ? ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਬੋਲੀ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਲੀ ਕਰਕੇ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ? ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਘਰ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ?" "ਕਿ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕਰਤੱਬ ਯਾਦ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ?" ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ—" "ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅਧਿਕਾਰ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਹੁਨਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਨਰਮੀ—" "ਹਿੰਮਤ, ਨਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਹਿਰਾਈ, ਥਿਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਯਸ਼, ਆਦਰ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ—" "ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੁਣ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।