ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧਾਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਵਰਤ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਏਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਵੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਤੀ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੀ ਹਰਮਿਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਦੀ ਯਤਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਈ ਸੀ, ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਪਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿਤਾ। ਜਦ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰੋਓ ਨਾ।" ਜਦ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਮਰੁਤਾਂ—ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਭਰਾਵੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ—ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ—ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਿਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਮਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਜਦ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਪੁੱਤ੍ਰ! ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮਾਂ! ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਜਦ ਮੈਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵੰਡਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ।" "ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਃਸਵਾਰਥ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਲੋੜਦੇ ਹੋਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਅਧੀਪਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਕਿਉਂ ਚੁਣੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ! ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਚਪਣ ਤੇ ਅਧਮਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੱਡੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਅਣਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਅਦਬ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਅਣਹੋਣੀ ਆਉਣੀ ਹੀ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰੋਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਮਾੜਾ ਮਨ ਨਾ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤਕਸ਼ਕ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤਕਸ਼ਕ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਏਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਪਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਸੰਤ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਭ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਏ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ, ਮੈਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿਪਪਲਾਦ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਅਤੇ ਵਡੇਰੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹਾਏ! ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਨਿੰਦਣੀਯ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ।