ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦਾ, "ਰੋਓ ਨਾ।" ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਹੀ ਅਨੁਯਾਈ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਛੜਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਤਦ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" "ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਅਚੰਭੇਜ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਨਾਦਾਨ ਤੇ ਅਧਮ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ ਹੈ।" ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈੱਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਪਛਤਾਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਅਣਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ, ਇਹ ਅਭਾਗਾ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਮੰਦਾ ਮਨ ਨਾ ਰਖਾਂ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਜਾਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਇਸ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਅਰਾਗ ਦਿਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਪੁਤਰ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪਦ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਅਤੇ ਏਧਮਵਾਹ। ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟਿਸੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿਪਲਾਦ; ਮੈਤਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦਵੈਪਾਇਨ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਨਾਰਦ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਨ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ; ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਤੇ ਪੱਕੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਣਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਅਣਚੰਗੇ ਕਰਤੂਤ!" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਦੋਹਰੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਰਾਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਹੋਵੇ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ।" "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮੋਹ ਬਣਿਆ ਰਹੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ noble ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਦੋਸਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਨਿਸਚੈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹਣਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਤਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜ-ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ।" "ਅਸੀਂ ਸਭ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤ, ਰਾਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮਧੁਚੂਦ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।