ਰਾਜਾ ਪਰੀکشਿਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਹਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਸੱਪ ਦੁਆਰਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅਤਿ-ਮੋਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੋਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪਦ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਣ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ-ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਅਤੇ ਏਧਮਵਾਹਾ; ਮੈਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲਾ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿੱਪਲਾਦ; ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵਾ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦਵੈਪਾਯਨ, ਅਤੇ venerable ਨਾਰਦ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਅਰੁਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਭ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨੇ ਅਸੀਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਰਸ਼ਾਈ ਹੈ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਤੂਤਾਂ!" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਵੈਜਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਛੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੁਆਰਾ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋਵੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਓ।" "ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਲਗਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ noble ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਦੀ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਲੋਕ-ਹਿਤ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ।" "ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤਖਤ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਮਧੁਚੁਦ (ਮੁਲ-ਗੁਰੂ) ਸਮੇਤ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਛਿਆ। "ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਦੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਤਬ ਕੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਸੋ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, venerable, ਅਕਸਮਾਤ ਆਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜ-ਜੋੜ ਪਛਾਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਮਸਖਰਾ-ਜਸਾ ਲਿਬਾਸ ਪਹਿਨੇ। ਉਹ, ਸੋਲਾਂਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਕੋਮਲ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਰਾਨ, ਬਾਂਹ, ਮੋਢੇ, ਗਲ, ਅਤੇ ਗਲ੍ਹਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਕੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਠੇ ਨੱਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਭਰਵਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੁ-ਸੰਯੁਕਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾ-ਹੱਡੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਪੇਟ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਰਮ ਗੋਲ; ਨੰਗੇ, ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵਿਖੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਂਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ, ਅੰਗ auspicious ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ; ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ। ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤ (ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ) ਨੇ ਆਏ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਅਣਜਾਣ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਅਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀ—ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਹجوم ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰਪੂਰਕ ਬੋਲ ਕਹੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਸਧਾਰਣ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਅਤਿਥੀ ਵਜੋਂ ਆਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਅਸਨ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ? " "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੂਫੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।" "ਵਰਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਮਨ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ?" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਸਿੱਧੀ ਬਾਰੇ: ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਸੁਣਣਾ, ਉਚਾਰਣਾ, ਕਰਨਾ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ? ਜਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੋ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਦੱਸੋ।" "ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੁਵਾਉਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ—ਸਵਤੰਤਰਤਾ ਆਦਿ; ਸੁਖ, ਆਨੰਦ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।" "ਮੂਰਖ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਪ-ਹੁੰਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਵੇਦ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਵਿਖੇੜੀ ਗਲਤ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਸਤਵ-ਗੁਣ ਦਾ ਉਤਕਰਸ਼ ਹੈ।" "ਨਰਕ ਹਨ—ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ; ਮਿੱਤਰ, ਆਚਾਰਯ, ਅਤੇ ਆਪ ਇੱਕ ਹਨ। ਘਰ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਧਨਵਾਨ ਉਹ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।