ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਤਮਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਜਦ ਕਪਿਲ ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਹੁਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕਦੰਮ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਦੇ ਚਰਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਹੀ ਆਧਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਕਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗੁਣਾਤੀਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੁਇਤ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੇਲਹਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਰਵਜ੍ਯ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਕਦੰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵਿਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਾਗ ਤੇ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈਜੰਨੀ ਤੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਕੰਧਾ-ਬੰਦ, ਅੰਗੂਠਾ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਵਣਮਾਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤਿ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਤੇਜੋਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਕੰਧੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਚੀਤਾਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਘਾਂ, ਗੋਡੇ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਰੂਪ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ੍ਯ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਹੋਰ embodied ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਅਨਨ੍ਯ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ ਗਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਮੰਗੇ? ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜੋ ਉਸਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭੰਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸੁਆਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਗਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਜਗਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਜੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਸੰਭਾਲਦੇ ਤੇ ਫਿਰ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ; ਇਹ ਭਿੰਨਤਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ; ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਸrishti ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਸਿਰਫ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਕਰ ਸਕੀਦਾ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਾਹ੍ਯ ਹੈਂ। ਜਦ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹਾ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਾਨੁ, ਸਾਡੇ ਪੂਜਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਦਵੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਨਾ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹੋ, ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ੍ਯ ਨਿਭਾਓ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸrishti ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਰਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸrishti ਕਰਨੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਭ ਲਈ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਾਉਂ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤੁਤੀ-ਗੀਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜਾ ਕੁਛ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਕਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਗਦਾ ਵਰਗਾ ਮੋਟਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ...