ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਅਤਿ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਝੜ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮੀਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਏ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਸੱਚ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਲੋਭ ਆਦਿਕ ਕਾਰਣ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਦੰਡ ਵਰਤਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੁਣੇ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਤੋੜਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੰਦ ਬੁਧੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀਤੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਅਜਿਹੇ ਅਯੋਗ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਸੈਨਾ ਵਧੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ sacrifice ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਹੰਕਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਘਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਮੋਹ ਮਯ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੜਗੜੀ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਾਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯੱਗ ਇਸ ਲਈ ਤੋੜਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੰਦਰਪਣ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਧਨ-ਮਾਣ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਦਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਵਿੱਥਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰ, ਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ।" ਫਿਰ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਵਾਲਾ-ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਚੂਤ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਜਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੁੰਬਰੂ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਛਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਧੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾ ਵਾਧੇ ਹੀ ਉੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਜੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ (ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ) ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਏ। ਸੁਵਰਨਘਰਮਣ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼-ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਦੇ ਸੂਕਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜਾਏ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ (ਗੁੜ ਨਾਲ), ਘੀ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪੂਰੀਆਂ, ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਮਿੱਠਾਈਆਂ, ਦਹੀਂ, ਸੂਪ ਆਦਿ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਮਸਾਜ਼, ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਦਰਪਣ, ਦੰਦ ਮੰਜਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨੀ, ਗੀਤ, ਨਾਚ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੇ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਵਿੱਚ, ਗਰਦਨ, ਇੰਧਨ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਜਲਾਏ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੱਖੇ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਥਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਧਰੇ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਕੜੇ, ਕਮਰ ਤੇ ਕੰਧਾ-ਬੰਦ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਹਨ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰੁੱਖ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੀਵ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।