ਜੋ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਯਮਤ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵਿਰਾਗੀ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ—ਉਸ ਤੱਕ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਵਿਲੱਖਣ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਾਥ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਆਰੰਭੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਜਹਾਨ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਾਸ ਦਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਜੋੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦੇ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਭਰੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਫੇਰ ਵੱਜੇ ਨਗਾਰੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਸ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਜਾਂਬੀਆਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਪੜਿਆ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ ਹੋਵੇ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਲਹਿਰਾਉਣਾ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਭੌਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਹਿਲਚਲਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਏ ਕੰਨਫੂਲੇ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿ ਰਹੇ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਸੁਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਕੋਈ ਗੋਪੀ, ਨੱਚ-ਨੱਚ ਕੇ ਥੱਕ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ ਚੂੜੀ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਮੂਸਲਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਨੀਲੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ, ਨੱਚਣ ਕਰਕੇ ਕੰਨਫੂਲੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਬਾਈ ਹੋਈ ਬੇਲ ਪਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀ, ਪੈਜਾਂਬੀਆਂ ਤੇ ਕੰਮਰਬੰਦ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਥੱਕ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਦੀ ਕਮਲ ਹਥੀਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੀ ਇਕਮਾਤਰਾ ਪਤੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਖੁੱਲੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਲਾਂ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੈਜਾਂਬੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਰਸ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲੇ ਲਾਉਣ, ਹੱਥ ਲਾਉਣ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੀਆਂ ਬੰਦਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕੀਆਂ, ਹੇ ਕੁਰੂश्रेष्ठ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਦੇਖਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਚਕਿੱਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਕਰ ਲਏ, ਤੇ ਆਪ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੇਡ ਕੇ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੋਂਝਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਸੋਨੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਮੰਨਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਗਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤਦ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰਮਣੀਯ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣਾਂ ਨਾਲ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਰਮ ਕੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਰਸ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਾਥ ਆਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਕਰਤੂਤ ਕਿਉਂ ਹੋਈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਤਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਦੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਨਾ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਜੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਉਠਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ; ਪਰ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹੀ ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਮੰਨੇ ਜੋ ਤਰਕ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਭਰੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਲਟ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ—ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤ ਮੁਕਤ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ—ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਗਰਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।