ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਬਣ ਗਈ। ਇੱਕ ਡਾਠੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰਹਿ ਗਏ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੀਕ ਪਏ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!" ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਜੀਵ! ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਆਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਇੱਕ ਡਿੱਗ ਪਾਈ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੁਬੁੱਧੀ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਧਰ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਤਾਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਚੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਰੂਰ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਕੁਕੁਦਮਿਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਰਵਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਨਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਕਮਸ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨੰਦਾ ਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਮਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਮਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਫਿਰ ਕਮਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਬਲਵਾਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਅਖਾੜਾ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਸ਼-ਯਗ ਕਰਵਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਭੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆਓ।" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦਾਨਵੀਰ! ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ। ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾ, ਉਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈкунਠ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਨੰਦਾ ਆਦਿਕ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾ ਪਿਓ ਜੋ ਰਾਜ-ਸਿੰਹਾਸਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ।" "ਸ਼ੰਭਰ, ਨਰਕ ਤੇ ਬਾਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਲੈ ਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਸ਼-ਯਗ ਵੇਖਣ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ।" ਸ੍ਰੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਕਾਮਯਾਬੀ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕਾਰਣ ਭਾਗ ਹੀ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਗ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ, ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਮਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਘੋੜਾ-ਦਾਨਵ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਦੀ ਬਾਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਅਕਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗਰਦਨ ਮੋਟੀ, ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਤੇ ਕਮਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਆਇਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣਾ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।