ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵਿਓਮਾਸੁਰ ਦੀ ਮਾਰ' ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ—ਅਕਰੂਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਭਕਤੀ ਜਾਗੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਯੋਗੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ?" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵੱਡੀ ਵਿਰਲੇ ਗੱਲ ਮੰਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦ੍ਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਯਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨੁਸੰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਲਈ ਵੀ ਆਚੁਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਰੁਕ ਜਾਏ; ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆ ਗਿਆ—"ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਦੁਖੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਕਦੇ ਅਤਿ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਗੋ-ਚਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਰਦੇ ਹਨ। ਅਕਰੂਰਾ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਸੁੰਦਰ ਗਲ੍ਹਾ, ਨੱਕ, ਮਸਕਾਨ, ਲਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ, ਘੁੰਮਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂ," ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ, ਕਰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਪਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਭ-ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਲਕਸ਼, ਅਧਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਅਸਲ ਘਰ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਨ-ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਜਾਂ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ।" "ਆਚੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੰਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਉਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਮਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜਾਂਗਾ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ, ਮਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖੇਗਾ; ਤੇ ਫੌਰਨ, ਮੇਰੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੇਰਾ ਇਕਲੌਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਬੰਧਨ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕਰੂਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਾਤ ਕਰੇਗਾ; ਫਿਰ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਪਿਆਰਾ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਯਦੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉੱਤਮ, ਮਸਕਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਆਏ ਦੁਖਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਵਫਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਗੋਕੁਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਤੇ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਉਤਸ਼ਾਹ ਆ ਗਿਆ; ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਚਾਰਿਆ, "ਆਹ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ, ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੋ-ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਇੱਕ ਗੌਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਚੌੜੇ ਬਾਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ, ਮਸਕਾਨ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ। ਚਰਿਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ, ਮੋਹਕ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਮਾਲਿਕ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਨ੍ਹਾ ਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਕਰੂਰਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਰਾਮ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਨੇੜੇ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਆਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਤੇ ਮੀਠਾ-ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਥਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਮਸਲੇ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਆਸ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।