ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਤਬਾਂ ਅਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਸਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੈਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਅੱਜ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕੜੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿਤਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਛੁਹਾਵਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਜਾਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਂਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ। ਉਹ ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ, ਮਨ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਠੀ, ਹਾਸੇ ਭਰੀ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ; ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ, ਮੇਰਾ ਕਿਨ੍ਹਾ, ਮੇਰਾ ਇਕਲੌਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗਾ; ਉਸ ਪਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ ਦੀ ਗਿਰਫਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਛੁਹਾਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਪਵੇਗਾ; ਪਰ, ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਮੁਖਿਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਦੀ ਵਿਆਸਤਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ, ਜਵ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਹर्ष ਅਤੇ ਭਾਵ-ਭੀਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, “ਅਹਾ! ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!” ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸ਼੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਗੋ-ਦੁੱਧਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ-ਕਾਲ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ—ਇਕ ਸ਼ਿਆਮ, ਇਕ ਗੌਰਾ—ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਅਲੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ। ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਵਿਕ, ਸੋਹਣੇ, ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਨਨਾ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਵਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਆਦਰ ਦੀ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਗਮਨ ਲਈ ਮੱਧੁ-ਮਿਸ਼ਰਣ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਇਕ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਥਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ-ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਕਾਂਸਾ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹ, ਇਸ ਠੰਢੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਹੇਠ ਗੋਪਾਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ?” ਉਹ ਦੁਸਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ—ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਨੰਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪाकर, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪाकर, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਇੱਛੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਸੋਚੇ ਸਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਖੈਰ-ਅਵਾਲ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ?” “ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੈਰ-ਅਵਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ, ਸਾਡਾ ਮਾਤਾ-ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ?” “ਹਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਸਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਆਇਆ—ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਆਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾਨ-ਨਵਾਜ਼ੀ, ਸਭ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।