ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਯਥਾ ਰੀਤਿ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਕংস ਜੀਵਤ ਹੈ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਰੂੜ ਮਾਲਕ ਦੇ ਅਧੀਨ ਗਵਾਲੇ ਨਹੀਂ?" ਨੰਦ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਦੁਰਾਤਮਾ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈਆਂ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਨੰਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।" ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕংস ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ?" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦੋਂ ਕংস, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿੰਨੇ ਦੁਖ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਝੱਲਣੇ ਪਏ—ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੈਦ ਹੋਏ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕংস ਦੀ ਵੈਰਤਾ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕংস ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮੈਸਜ ਦੱਸਿਆ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕংস ਨੂੰ ਅਨਕਦੂੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਨੰਦ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ। ਤੋਹਫੇ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਦਿਆਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਸਤੀ 'ਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਵ੍ਰਜਾ ਆਇਆ ਸੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਕੁਝ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁਆਸਾਂ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਟ loose ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੋਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ, ਜਗਤ ਤੋਂ ਅਣਭਿਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਲ, ਉਸ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਜ਼ਾਕਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ, ਅਚੁਤ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਚਣਹਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ! ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਇਆ—ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ, ਪਿਆਰੇ ਗਾਲ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਜੋ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ—ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਅਕਰੂਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ—ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਧੁ-ਵੈਰੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।" "ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਗੀਆਂ।" "ਮੁਕੁੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ-ਇਰਾਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਸ਼ਰਮੀਲੀਆਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ?" "ਅੱਜ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੋਕ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖਣਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।" "ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੇਪਰਵਾ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ। ਗਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਦੇਖੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਕਿਸਮਤ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਦਿਲ—ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਅਧ-ਪਲ ਦੀ ਵਿਛੋੜਾ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਗਿਆ?" "ਅਸੀਂ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਗਲੇ, ਤੇ ਰਾਸ ਨਾਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ—ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕੀਏ?" "ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਵ੍ਰਜਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੁੜ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ—ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹੇ, ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕੀਏ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਈਆਂ—'ਗੋਵਿੰਦਾ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!'" ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਕਰੂਰ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਕਈ ਤੋਹਫੇ—ਗੋਲਿਆਂ 'ਚ ਗਊ-ਉਤਪਾਦ—ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ। ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧੁੜ ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ।