ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸਾ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਘਰ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦੀ ਪੁੱਛ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹਾਏ! ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ—ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ ਗਏ। ਪਰ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਕਿਵੇਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਸਾ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਕਿਵੇਂ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ। ਅਕਰੂਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦ ਨੇ ਗੋਆਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਰਥ ਜੋਤੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ," ਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਆਇਆ ਸੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਾਏ ਭਰਨ ਕਰਕੇ ਪੀਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਵੱਟੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਿਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਹਥਾਂ ਦੀਆਂ ਭੰਗਿਮਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਅਚੂਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਛੀਣ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਜਿਸ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਹੈਂ, ਨਿਰਦਈ! ਤੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਏਕਾਗ੍ਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਮਤਾ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਸੁਖੀ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਗੀਆਂ।" "ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ, ਲਜਜੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ?" "ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜਾ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ।" "ਅਕਰੂਰ ਨਾਮ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈ! ਕਿੰਨਾ ਕਠੋਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ, ਸਾਡੇ Gehri ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੋਆਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਦੇਖੇ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਗ ਵੀ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਣਗੇ, ਜਦ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਅੱਖ ਮਿਚੌਣ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ?" "ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਨਿਗਾਹਾਂ, ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਜਾਪ, ਤੇ ਰਾਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀਆਂ?" "ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਆਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਵੱਜਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਗੋਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੀਆਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, "ਗੋਵਿੰਦਾ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਕਰੂਰ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲੇ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਕਈ ਤੋਹਫੇ—ਗਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਗਉ-ਉਤਪਾਦ—ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਸ਼ੀਭੂਤ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈਆਂ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧੂੜ ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ; ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਮਣੀ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ; ਅਕਰੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੁੰਡ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ?" ਉਹ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਫਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੌਰ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।