ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਿਰਹ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਡੀਕ ਅਤੇ ਆਹ ਭਰੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ; ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ਮਰਾ ਦੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਸੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਵਿਰਹ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਅਚੁਤ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬੇਦਰਦ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲੌਨੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕਾਲੇ, ਗੱਲਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ, ਨੱਕ ਉਭਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਥੋੜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਅਕ੍ਰੂਰ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ। ਨੰਦਨੰਦਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਘਰ, ਪਰਵਾਰ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਗੀਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ-ਇਰਾਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ?" "ਅੱਜ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦਸ਼ਾਰਹਾ, ਭੋਜਾ, ਅੰਧਕਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਖਣਗੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਮ ਉਸ ਬੇਦਰਦ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਕਿੰਨਾ ਕਰੂੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਗਹਿਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬੇਹਿਸ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਗਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਅੱਜ ਕਿਸਮਤ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ—ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਅੱਧ-ਝਪਕੀ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਵਿਰਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹਕ ਬੋਲ, ਖੇਡ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਗਲੇ ਲਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ—ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਅੰਤਹੀਨ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਹ ਵਿਚ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਜਦ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਉਂਦੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਗਵਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਈਏ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਰਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਗੋਵਿੰਦਾ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!'" ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ—ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਟਕੇ। ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਆਂ; ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਰਹ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ, "ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ 'ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ; ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪ੍ਰਭੂ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਫ਼ਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਸੁੱਚਾ, ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਨਾਨ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ?" ਉਹ ਉਪਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਦਧ, ਚਰਨ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਨਮ ਸਕੇ, ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਪਾਂ ਦੇ ਫਣ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਗੂੜ੍ਹ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਹਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਭੌਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਠ—all ਲਾਲ ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ, ਪੇਟ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰ ਅਤੇ ਜੰਘਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਹੱਥ ਅਤੇ ਗੁੱਟੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ। ਟਖਣ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਖ ਲਾਲ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ; ਪੈਰ, ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੇ। ਉਹ ਅਨਮੋਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ: ਮਕੁਟ, ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਰ-ਬੰਦ, ਕਣ-ਬੰਦ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਹਥੀਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਅਤੇ ਬਨ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਸਨਕ ਸਾਧੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਨੌਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੁਜਾਤੀ ਸਾਧੂ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਆਸਥਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।