ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ! ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਪਵਨ, ਆਕਾਸ਼, ਇਹ ਪੰਜ ਭੂਤ, ਅਵਿਆਕਤ ਦਾ ਆਦਿ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਵਿਆਕਤ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ—ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇ en ਅਜਨਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨੇ ਬਾਂਧ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣਾਤੀਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਵੈ-ਸਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਹੋਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰ ਇੱਕੋ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਖਿਰਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ ਆਖਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਤ, ਰਜ, ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੜ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰੀਆਮੀ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ। ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋਮ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੰਦ ਹਨ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੱਤ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਜਨਨ ਅੰਗ ਹੈ ਤੇ ਪੌਰੁਸ਼ਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁਰਖ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਲਚਰ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਕੀੜੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਲੀਲਾ ਵਾਸਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਮੱਛ (ਮਤਸਯ) ਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਤਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ (ਹਯਗ੍ਰੀਵ) ਸੀਸ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧਕ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ, ਸਹਾਰਾ ਹੋ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਸਿੰਘ (ਨਰਸਿੰਹ) ਹੋ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਭੈ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ; ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ; ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਾਵ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਦੇਹ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਧਨ, ਸਾਕ—ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਅਸਥਿਰ, ਪਰਾਏ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਿਰਾਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਜੋ ਆਸਕਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਅਪਵਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਤੇਰਾ ਯਥਾਰਥ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਹੋ, ਸਰਵ-ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ! ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ! ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਇਥੇ 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ, ਨਾਟਕ ਕਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਰਥ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਹਰਿ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੈਂ—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ?" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਲੱਗੇ?" "ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ! ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੋਈ।