ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਰਘੁਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਲ्कि ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਧਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਅਸਥਾਈ, ਪਰਾਏ, ਦੁਖਦਾਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂੜ੍ਹ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਕਰ ਕੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਦਰਸ਼ਨ ਲੁਕ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਅਚੰਭੀ ਵਸਤੂ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ?" ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ?" "ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰਾਇਆ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਹਾਲੇ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਧੰਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ।" "ਸਾਨੂੰ ਘਰੇਲੂਆਂ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ, ਯਜਨ-ਅਗਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਤੁਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਜਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ noble ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਉਂਗਾ; ਮਾੜੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੇਟਾਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ-ਬਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਮਕਾਨਾਂ, ਪੌਰਸ, ਪੀਠਾਂ, ਤੇ ਪੌਖਰਾਜ, ਹੀਰਾ, ਨੀਲਾ, ਮਣੀ, ਮੂਤੀ, ਪੰਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਝਰੋਖੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਫਰਸ਼, ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਗਲੀਆਂ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ, ਚੌਕਾਂ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਲਸ਼, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲੇਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ; ਕਈਆਂ ਕੱਪੜੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਪਾਏ; ਕਈਆਂ ਇੱਕ ਹੀ ਕਣ ਝੁਮਕਾ ਜਾਂ ਪਾਜੇ ਪਾਇਆ; ਕਈਆਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਖ 'ਤੇ ਕਾਜਲ ਪਾਇਆ। ਕਈਆਂ ਨੇ, ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਕਈਆਂ, ਸੁਰ ਉੱਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਗਈਆਂ—even ਮਾਵਾਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗਾਂ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚੁਰ ਲਏ; ਉਹ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ; ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਚਮੜੀ ਖੜ-ਖੜ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ।