ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ — ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਦੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਹੇ ਮਾਲਕ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੂਤ! ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਧੂੜ ਇਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯੱਗ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਉਹ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। "ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੋਵਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ noble ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੰਦੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ — ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਤੇ ਬਗੀਚੇ ਤੇ ਬਨ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਲਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਬਾਲਕਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀ ਹਾਲਾਂ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਨੀਲਮ, ਮੋਤੀ, ਮੰਜੀਠ ਤੇ ਪੰਨਾ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਚਾਵਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵੀ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਵੈਲੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਿਅੰਜਨ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਡਾ ਜਾਂ ਪੈਜਬੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਖ 'ਤੇ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਹੀ ਆ ਗਈਆਂ; ਕਈਆਂ ਨੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ, ਨਿਰਭੈ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੁਹ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਿਰਦੇ, ਉਸ ਰੂਪ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ — ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਲੋਕ ਆਸਚਰਜ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ — ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ — ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ! ਸਾਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਦੇਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੇ ਕੇ ਉੱਤਮ ਫਲ ਪਾਵੋਗੇ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤੋਹੀਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕਪੜੇ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚਲੋ, ਬੱਚਿਆਂ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਲੋਕ ਮਾਣੀ ਹਨ — ਜਕੜਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ ਤੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਕਪੜੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਰਜੀ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਉਚਿਤ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਕismet, ਸ਼ਕਤੀ, ਰਾਜ, ਯਾਦ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਮੀਪਣ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ — ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ — ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੈਠਕ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਉਂਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।" ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਅੰਸ਼-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹੋ, ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਪੱਖਪਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਕਸਾਰ ਹੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੋ — ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਤਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।