ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਪਰਮ-ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਰੁੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦੋਹ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਲੇ ਚੁੱਕ ਰਹੀਆਂ, ਮੱਖਣ ਮਥ ਰਹੀਆਂ, ਮੰਝੀਆਂ ਲਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲੇ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਜਾਂ ਫ਼ਰਸ਼ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ। ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਨ ਲਈ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਮੋਹਕ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦੋਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਚਾਣੂਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਮੋੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਭਗਵਾਨ—ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਕੇਸ ਤੇ ਮਾਲਾ ਖਲੋਤ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਤੋਹੀਨ ਵਾਲੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਕੁਟਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੁਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ, ਘੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤਬ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਸਾ ਬੜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ; ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਵੋ; ਨੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਓ।' ਜਦੋਂ ਕਮਸਾ ਇੰਝ ਗਰਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਦੋਂ ਅਖੰਡ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਸੀ, ਕਮਸਾ ਵੀ ਡਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਤਲਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਮਸਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੌੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਦਮਿ-ਰੋਕ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਫੜ ਲੈਣੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੋਹਰੂ ਸਿਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਉਠਿਆ। ਕਮਸਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—ਖਾਂਦਿਆਂ, ਬੋਲਦਿਆਂ, ਤੁਰਦਿਆਂ, ਸੁੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ—ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਭਰਾ—ਕੰਕ, ਨਿਆਗ੍ਰੋਧਕ ਆਦਿ—ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਿੱਟਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਉਗਲਦੀਆਂ। 'ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ! ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰੇ! ਅਸਹਾਇਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ! ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਰੇ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਤੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।' 'ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਪਤੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।' 'ਤੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨਹਾਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?' 'ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਰਾਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।' ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰੇ, ਨੇ ਰਾਜ-ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, 'ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ' ਆਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਮਾਂ' ਤੇ 'ਪਿਓ' ਆਖਿਆ। 'ਹੇ ਪਿਓ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮਾਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਉਮਰ ਦੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ।