ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉੱਧਵ ਜੀ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰਦੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਿਆ ਰਹੇ। ਭਾਵੇਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਧਰ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਈਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉੱਧਵ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉੱਧਵ ਜੀ, ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੂਬਜਾ (ਸੈਰੰਧਰੀ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਘਰ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਵਿਛੋਣੇ, ਅਸਥਾਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਸੀਟ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੂਬਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚੱਬ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਕੂਬਜਾ, ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਅਗਨ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਾਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪੀੜ ਮੁਕਾ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਧਵ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮਾਣਯੋਗ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਨਪਸੰਦ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਰ ਸਤਗੁਣੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉੱਧਵ, ਇੱਕ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਘਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੀਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗਹਣੇ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਸੀਸ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਗੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਡਾ ਕੁਟੰਬ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਵੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸਰਜਨਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਂਦੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਸੁਣਣ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।” “ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਿਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਂਦੇ ਹੋ, ਆਪੇ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਣਾਂ—ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ—ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਆਵੇ।” “ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਜੋ-ਅਨੁਭਵਯੋਗ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।” “ਕਿਹੜਾ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕਦਰਦਾਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਜਾਗੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੱਟ ਦੇਵੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤਾਇਆ, ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਵਜਨ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਭਲੇਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਜਾਣਨ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਏ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਆਇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਢੱਕ ਗਈ ਹੈ। ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣੋ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਲਵੋਗੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਕਦਮ ਚੁੱਕਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ।