ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਨਾਪਸੰਦ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਗਮ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਵੱਡੀ ਫੌਜ — ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ — ਨਾਲ ਉਹ ਮਥੁਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ, ਸਥਾਨ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ੀਕ੍ਰਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਬਣ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੈਨਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਦਾ ਬੋਝ ਹਟਾਉਣਾ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ। ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੂਰੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸਨਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖੋ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ! ਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਰਥ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਇਸੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ: ਧਰਤੀ ਦਾ ਬੋਝ, ਜੋ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਹਟਾਉਣ ਲਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਛੋਟੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਣੀ ਆ ਗਈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿਕਟਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਨਾਹ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ — ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਲੜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾ; ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵੀਰ ਕਦੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ्य ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਦੋ ਰਥ — ਇਕ ਗਰੁੜ ਤੇ ਦੂਜਾ ਤਾਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ — ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਸ਼ਰੈ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ — ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ — ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤੀਖੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੱਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀ ਚੀਰੀ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ گردن ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਡਿੱਗ ਪਏ; ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੱਟ, گردਨ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇ ਪਏ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜੇ, ਤੇ ਕਛਵੇ-ਵਾਂਗ ਧੜ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਭਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਨਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰਾਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਗਹਣਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਤਿ ਅਮਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਵਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸਾਫ਼ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਹਾਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਬਰਹਦਰਾਥ ਕਲ੍ਹ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਗਧ ਵੱਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਰਥ-ਸਾਰਥੀਆਂ, ਭਟਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ। ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡਰਾਮੇ ਵੱਜੇ, ਬਹੁਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤੰਤਰੀਆਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਾਰ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕੇ ਗਏ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਸੀ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਤਾਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਸਨ। ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।