ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਸੋਣਿਤ ਨਾਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਾਣਾ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਰਥਾਤ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੀਰਵਾਨ ਸਨ। ਬਾਣਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਣਡਵ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੌਰਾਨ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਛੋਹੇ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।” ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੁਹਾਡੇ।” ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖੰਚਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ। ਹਾਥੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲਤਫਹਮੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਬਾਣਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਬੇਵਕੂਫੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਇਕ ਧੀ ਸੀ, ਉਸਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਉਠੀ, ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ?” ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਉਸਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਉਸਾ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। “ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵੀਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਹੜਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਉਸਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ—ਗੂੜ੍ਹਾ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਕਦੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗੀ। ਦੱਸ, ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਰਣਾਂ, ਸਪਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸ਼ੂਰਾ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਕਤੀ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਅਕਤੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਗਈ; ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ, ਇਹ।” ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਯੋਗਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣੇ ਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਉਸਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਹਾਰਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਨ, ਪੀਣ, ਭੋਜਨ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਤੇ ਸੇਵਾ-ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਸਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਦੀ ਭੋਗੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜ ਬੈਠੀ, ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਸੁਖਮ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੇਖਿਆ। ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕੀ ਚਲਣ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਲਾਜ ਹੈ।” “ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਧੀ, ਜੋ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਲਾਜ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਗੂੜ੍ਹਾ-ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਕਣ, ਵੱਲਾਂ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ-ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਮਕੁਮ ਦੇ ਲਾਲ ਹਾਰ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੈਸਮੀਨ ਦਾ ਹਾਰ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖ, ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਆਏ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਲੋਕ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਰਾਂਗਾਂ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨਿਆ ਵੇਖ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਲਿਆ ਰੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲਾ ਚੈਪਟਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ, ਉੱਚਤਿਆਗੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਕਾ-ਸਬੰਧੀ ਵੇਖੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਮ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ।” ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ, ਯੁਯੁਧਾਨਾ, ਗਦਾ, ਸਾਂਬਾ, ਸਾਰਣਾ, ਨੰਦਾ, ਉਪਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲੇ। ਬਾਰਾਂ ਫੌਜੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਰਾਬਰ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਰੋਮਾਂਚਕ, ਅਸਧਾਰਣ, ਤੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।