ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲੈਣਾ ਤਾ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਇਹ ਧਰਤੀ ਫਿਰ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਕੋ ਬਿਸਤਰੇ, ਇਕੋ ਆਸਨ ਤੇ, ਇਕੋ ਖਾਣੇ ਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ ਜੋ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਯਦੂਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਢੇਰ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਮਸਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਸੂਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ (ਯਸ਼ੋਦਾ) ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ? ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤਾ ਇਹੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੋਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਸਮਝਿਆ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ ਤੇ ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਵਖ ਵਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰਲਾ ਤੇ ਬਾਹਰਲਾ ਤੱਤ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਖੰਡ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਯੋਗੀਆਂ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ" ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਹ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰੈ-ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਯੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ ਪਰ ਪਰਮਹੰਸਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਕਥਾਕਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਵੈਦਰਭੀ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਂਬਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਹੇ ਰੋਹਿਣੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ— ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?" ਰੁਕਮੀਣੀ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਰਤਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ।" ਜਾਂਬਵਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਰੀਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਰਤਨ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।" ਕਾਲਿੰਦੀ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।" ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਲੈ ਆਏ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਤ੍ਯਾ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੱਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਭਦਰਾ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।" ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਭਾਵ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀਮਈ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।