ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਅਚਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਅਮੁਲ੍ਹੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭਾ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਚਯੁਤ ਨੇ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮਹਿਲਾ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੂਪ ਮੁਤਾਬਕ, ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਇਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਨੇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ, ਇੱਛਿਤ ਵਰਦਾਨ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਨਿਆਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਸੁਖੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।" ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਗੇਂਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਸਭ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਤਨੀ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਜੋਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਪੂਰੇ ਫੁੱਲੇ ਕਮਲ, ਕੁੰਵਰ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੇਡਦੇ। ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ। ਗੰਧਰਵ ਗਾਇਕੀ ਕਰਦੇ, ਡੋਲ, ਝੰਜ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਗਾਇਕ, ਵੰਸ਼ੀ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਪਤਨੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਕਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਖੁਲੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਮुठੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਖੇਡ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਨਾਲ ਕਸੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਵਾਦਕਾਂ, ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਦਿੱਤੇ। ਖੇਡ, ਹਾਸੇ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ, ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਖਿੱਚ ਗਈਆਂ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੁਰ-ਤੁਰ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੂਰਖ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਓ ਕੁਰਰੀ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਹੜੀ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਤਦੇ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਛੁਪ ਜਾਂਦੇ। ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਹੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਈ ਹੈ?" "ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਅਤੇ ਵਿਹੜੀ ਕਾਕਰਵਾਕੀ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਜਾਂ ਤੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਈ ਤਰਸਦੀ?" "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਹੜੀ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦੀ; ਕੀ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਸਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ?" "ਓ ਚੰਦ, ਤੂੰ ਤਿੱਖੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ, ਤੇਰੀ ਚਾਨਣ ਘਟ ਰਹੀ, ਤੇਰੇ ਕਰਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ?" "ਓ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ? ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਪਾਸੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿਲ 'ਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ।" "ਓ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਦਲ, ਤੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ; ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ 'ਚ—ਇਹ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਪੀੜ।" "ਓ ਕੋਕਿਲ, ਤੇਰੀ ਕੰਪਦੀ ਗਲ੍ਹ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ, ਪਿਆਰੀ? ਬੋਲ, ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।" "ਓ ਪਹਾੜ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੂੰ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਨਾ ਬੋਲਦਾ; ਤੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੋਚਦਾ ਜਾਪਦਾ। ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਣ ਲਈ ਤਰਸਦਾ।" "ਹਾਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਹੱਥ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਹੁਣ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ, ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" "ਓ ਹੰਸ, ਆ, ਪਾਣੀ ਪੀ। ਦੱਸ, ਪਿਆਰੀ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਖਬਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ? ਕੀ ਅਜੈਯੁਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਛਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਡੋਲ ਗਿਆ? ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਾਧਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" "ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਗਾਇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ—ਫਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ!" "ਜੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਪੈਰ ਮਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?" "ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟੀ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਖਾਇਆ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਦਿਕ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਹਨ।