ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ’ਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਕੇ ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ—ਇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ—ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਅਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਬੰਧਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹਿਸਥੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਈਆਂ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰਹ ਵਿਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਵਿਵਸਥਾ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕੀਰਤੀ ਹਰ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾ ਮਿਲੀ ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਰੱਬ, ਸਭ ਦੇ ਰੱਬ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ! ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਘੇਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮਾਲਕ, ਇਕ ਜਲਦਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾੜ ਲਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਗਰਭਵਤੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੜਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜਲਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਸਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਆਫਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਲਈ। ਜਦਕਿ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਟਲ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਸ਼ਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉੱਤਰਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਨਿਰਮਲ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਗੋਚਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਵੈਰਾਗੀ ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਲਾਲ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ, ਤੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੰਸ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਹੇਠ ਕਈ ਸਾਲ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।" "ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।" "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਤਾਂ ਚੰਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਧਨ ਹੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਕ ਚੁਟਕਲਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ, ਨਿਰਕਰਮੀ, ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜਲਚਰਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ।" "ਜਦ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੌੜ ਕੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਜਨ ਤੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਡਰ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਉਗਦਾ ਹੈ।" "ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ, ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੇਵ-ਦ੍ਰੋਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ।" "ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਬੋਝ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਏ।" "ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਣ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਜੱਸ ਕਰਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋਗੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ?