ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਜੂਆਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੀਣ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਦਾ ਹੱਕੀ ਰਾਜ ਲੌਟਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਚ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋਏ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕਰਵਾਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਚੌਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਤਰਾ ਉਸ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੌੜਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਾਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਅਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਬਾਣ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵਿਪੱਤੀ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਾ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਚਰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਰਾ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਧਰਮੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਟ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਖਤਰਨਾਕ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਵਿਪੱਤੀਆਂ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਿਧਨਹੀਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਲ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾ ਤੋਂ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਾਕ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਨਾ ਵੈਰ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜੰਮੇ, ਅਕਰਤਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਵਿਅੰਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਲਝਣਾਂ ਕਰਕੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਕਾ ਲਿਆ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜੰਮੇ ਨੇ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਮਲਯਾਚਲ ਪਰਬਤ ਵਿਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦ੍ਰੋਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਬੋਝ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਗਿਆਨ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਸਲਾਹੀਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਆਸਰੇਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਾਪ-ਭਾਗੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਦੂ, ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਪਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਦੀ ਪੱਕੀ ਡੋਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵਲ ਨਾ ਟਿਕੇ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਅਟੁੱਟ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਧਰਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਵਲੋਂ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨਾਥ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਕਚੌਂਧ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।