ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, "ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਇਆ — ਜੋ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਹਰ ਸੀ — ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।' ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਣਦੇਖੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ; ਪਰ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਤਨ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬੱਝ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ, ਤੇ ਦੁਹੀਂ ਮੌਕੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ-ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਤੇ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲੇ, 'ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ — ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ — ਸਵੈ-ਇਛਾ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਪਰਵਾਨਾ ਹੈ।' ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਪੱਤਾ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਰਚਿਆ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੀ, ਹਰੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੈਯ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੋਲਾਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵ-ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਾਚਿਆ। ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ, "ਜਦ ਉਹ ਆਨਰਟ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਪਨ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਹ ਗੂੰਜਦਾਰ, ਡਰ-ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਏ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਵੀਂ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਨੂੰ; ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਪੂਰੇ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਸਰੂਪ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। 'ਹੇ ਸਰਤਾਜ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ-ਰਾਜਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਨਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾ, ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ — ਤੁਹਾਡਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੇ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬੜੇ ਧਨਾਢ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਮੰਗਲ-ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੁ ਜਾਂ ਮਧੁ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਿਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।' ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰਿਆ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰਫ਼ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ, ਆਸਪਾਸ ਮੰਗਲਕ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ, ਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਾਟਕ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸੜਕਾਂ ਤੇ, ਤਿਉਹਾਰੀ ਗੇਟ ਬਣੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਬੈਨਰ ਲਰਕਦੇ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਰੋਕੀ ਹੋਈ। ਮੁੱਖ ਸੜਕਾਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਭੇਟ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉੱਤਮ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸੰਬਾ (ਜੰਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਸਭ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੇਜ, ਆਸਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲ-ਵਾਣੀ, ਸ਼ੰਖ-ਨਾਦ ਤੇ ਤੁਰਹੀ-ਧੁਨ, ਵੇਦ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਗਵਾਨ ਹੋਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਾਥੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਦਲ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਵਿਰਲੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤਬ ਤੇ ਭਗਤ-ਭਾਵ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।