शृणु, भगवतः पुराणस्य महिमानं कथयामि। एतत् शास्त्रं द्वादशस्कन्धसमेतं षोडशसहस्रश्लोकमयं, परिक्षितः शुकस्य च संवादरूपं, भगवतमिति प्रसिद्धम्। यः जनः किञ्चिदपि कालमपि शुकशास्त्रस्योपदेशं न शृणोति, स संसारेऽज्ञानवशेन भ्रमति। अन्यानि बहूनि शास्त्राणि पुराणानि वा शृण्वतः किं फलम्? एकमेव भगवतम् मुक्तिदायकं गर्जति। यत्र गृहे प्रतिदिनं भगवतकथा प्रवर्तते, तत् स्थलमेव तीर्थं, तत्र वासिनां पापानि नश्यन्ति। यावन्ति अश्वमेधसहस्राणि, वाजपेयशतानि च, तानि अपि शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशं न प्राप्नुवन्ति। हे तपस्विनः, यावत् भगवतम् सम्यक् न शृणोति जनः, तावत् देहे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः, शुकशास्त्रकथाफलं समं यास्यन्ति। यदि परं पुरुषार्थमिच्छसि, तर्हि प्रतिदिनं स्वमुखेन भगवतान्निर्गतस्य अर्धश्लोकं वा पद्यर्धं वा पठ। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रयी, भगवतम्, द्वादशाक्षरमन्त्रः, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषश्च—मनीषिभिः एतेषां मध्ये भेदः न दृश्यते। यः पुरुषः भगवतम् अवबोधपूर्वकं दिनरात्रं पठति, स कोटिजन्यपापानि नाशयति—अत्र संशयः नास्ति। यः प्रतिदिनं भगवतकथायाः अर्धश्लोकं वा पद्यर्धं पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः समं पुण्यं प्राप्नोति। प्रतिदिनं भगवतकथाश्रवणं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गवां सेवा च—एते समाना इति। अन्तकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रवचनानि शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः भगवतम् सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं प्राप्नोति। यदि कश्चित् जन्मना कपटी शुकशास्त्रकथाम् नास्वादयति, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, जननी च व्यर्थं दुःखं प्राप्नोति। यः शुककथायाः किंचित् अपि न शृणोति, स चलितः प्रेतवत्, पापकर्मा, पशुसमः, पृथिव्यां भाररूपः इति स्वर्गे देवानां प्रमुखैः उक्तम्। भगवतकथायाः प्राप्तिः लोके दुर्लभा, कोटिजन्मसमुपार्जितपुण्येन एव लभ्यते। अतः हे मुनिवर, एष योगनिधिः प्रयत्नेन श्रोतव्यः; कालस्य नियमः नास्ति, सर्वदा श्रवणं शंसितम्। सत्येन ब्रह्मचर्येण च सर्वदा श्रवणं शंसितम्; किन्तु कलौ अशक्तत्वात्, अत्र शुकप्रोक्तं विशेषं नियमं ज्ञातव्यम्। चित्तवृत्तिनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुष्कराः; अतः सप्ताहश्रवणं शंसितम्। यः श्रद्धया प्रतिदिनं विशेषतः माघमासे शृणोति, स सप्ताहश्रवणेन शुकस्य फलं प्राप्नोति। चित्तजयाभावात्, व्याधेः, आयुषः क्षयात्, कलौ दोषप्रचुरत्वाच्च सप्ताहश्रवणं शंसितम्। यत् फलं तपसा, योगेन, ध्यानादिना न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन सुलभतया सम्पूर्णं लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात्, व्रतात्, तपसः, तीर्थात् चोत्तमं, सदा श्रेष्ठतमं शंसितम्। सप्ताहश्रवणं योगात्, ध्यानात्, ज्ञानात् चोत्तमम्; पुनः पुनः सर्वेषां मध्ये श्रेष्ठतमं इति। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् उपेक्ष्य स्थितम्; भगवतः पुराणं, यः परमशिवदायकः, योगादिमार्गान् दर्शयति, कथं जातम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधाम गन्तुम् उद्यतः, तदा एकादशैः शृण्वद्भिः, उद्धवः तं प्राह। उद्धवः उवाच—त्वं भक्तानां कार्यं कृत्वा गमिष्यसि; मम हृदि महान् शोकः, तं शृणु, तस्माद् मां सान्त्वय। इदानीं घोरः कलिः प्राप्तः; दुष्टाः पुनः जायन्ते, साधवः अपि तैः सह संगात् तीव्राः भविष्यन्ति। तदा पृथिवी भाराक्रान्ता गविरूपा शरणं यास्यति; त्वदन्यः रक्षकः न दृश्यते। तस्मात् भक्तवत्सल, दयां दर्शय, मा गच्छ; भक्तानां कृते गुणरूपं धारयित्वा स्थितः असि, यद्यपि निर्गुणः चैतन्यरूपः असि। तव वियोगे भक्ताः कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणोपासना कठिनाः; तस्मात् किञ्चित् चिन्तय। एवं उद्धववचनं श्रुत्वा, हरिः प्रभासे चिन्तयामास—"किं कर्तव्यं मम भक्तानां पालने?" स स्वं दिव्यतेजः भगवते न्यवेशयत्, आत्मानं गुह्यत्वा श्रीमद्भागवतोऽम्भोधौ प्रविष्टः। अतः एष शब्दमयः विग्रहः भगवतः साक्षात् स्वरूपं जातः; तस्य सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनं वा, पापानि नश्यन्ति। एवं सप्ताहश्रवणं सर्वधर्मात् श्रेष्ठं घोषितम्, अन्यधर्मान् परित्यज्य; एष धर्मः कलियुगे विहितः। अयं धर्मः कलौ दुःखदरिद्रदुःखपापविनाशनाय, कामक्रोधजयाय च निश्चितः। अन्यथा, विष्णुमायां त्यक्तुं देवानामपि महती कठिनता; तर्हि साधारणजनस्य कथं त्यागः? अतः सप्ताहश्रवणं विधानम्।