सदा श्रवणं सत्यम् ब्रह्मचर्येण च अनुशंस्यते; किन्तु कलौ, अशक्तत्वात्, अत्र विशेषादेशः शुकदेवेन निर्दिष्टः बोधनीयः। मनसो विग्रहम्, नियमस्य पालनं, दीक्षायाः च सम्पादनं दुष्करम्; अतः सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। श्रद्धया प्रतिदिनं शृण्वतः, विशेषतः माघमासे, यः फलम् लभ्यते, तत् एव शुकदेवः सप्ताहश्रवणेन प्राप्तवान्। मनोनिग्रहे, रोगे, अल्पायुषि, कलिदोषसम्प्लुते च जनसमूहे, सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। यत् फलम् तपसा, योगेन, ध्यानेन च न लभ्यते, तत् सर्वं सुलभं सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात्, व्रतात्, तपसः च उच्चैः श्रेयः, तीर्थयात्रायाः अपि सदा अधिकम्। सप्ताहश्रवणं योगात्, ध्यानात्, ज्ञानात् च श्रेयः; किम् उ वक्तव्यम्? पुनः पुनः सर्वेषां श्रेयः। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् अपि उपेक्ष्य, कथं भागवतम् पुराणं, यः परमश्रेयो मार्गदर्शकः, योगादिमार्गान् सूचयन्, अभवत्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः स्वकार्यं साधयित्वा, पृथ्वीं त्यक्त्वा स्वधाम गन्तुम् उद्यतः, तदा एकादशभक्तान् श्रुत्वा, उद्धवः तं जगाद। उद्धवः उवाच—त्वं गोविन्द, भक्तानां कार्यं कृत्वा गमिष्यसि; मम हृदये महती चिन्ता श्रुत्वा, मां सांत्वय। इदानीं घोरः कलिः आगतः; दुष्टाः पुनः उत्पत्स्यन्ति, साधवः अपि तेषां संगात् उग्राः भविष्यन्ति। तदा पृथ्वीः भारार्ता धेनुरूपेण शरणं यास्यति; त्वां विना अन्यः त्राता न दृश्यते, कमलनयन। तस्मात् भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां हिताय, निर्गुणः सन्, सगुणरूपं धारितवान् असि। तव अनुपस्थितौ भक्ताः कथं वसन्ति? निराकाराराधनं कठिनम्; अतः किञ्चित् चिन्तय। एवं उद्धववचनं श्रुत्वा, हरिः प्रभासे विचारयामास—"भक्तानां हिताय किं करणीं?" स स्वं दिव्यतेजः भागवते न्यस्य, आत्मानं गुह्यत्वेन न्यहितवान्, श्रीमद्भागवतस्य पावने सागरे प्रविष्टवान्। एतस्मात्, शब्दरूपिणी भागवता साक्षात् हरिरूपेण प्रकटिता; सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनं वा, पापानि नश्यन्ति। एवं सप्ताहश्रवणस्य श्रेयः अन्येषां साधनानां परित्यागेन प्रतिपादितम्; एष धर्मः कलियुगे निर्दिष्टः। एष धर्मः कलौ दुःखनाशाय, दारिद्र्यनाशाय, अमंगलनाशाय, पापनाशाय, कामक्रोधनिग्रहाय च प्रवद्यमानः। अन्यथा, देवाः अपि वैष्णवीं मायां त्यक्तुं कठिनम्; मानवाः कथं त्यजेयुः? अतः सप्ताहपाठः विधीयते। सूतः उवाच—एवं ऋषयः नागश्रवणस्य सभायाम् एष धर्मः प्रकाशितवन्तः; तदा अद्भुतं किञ्चित् अभवत्—शृणु, हे शौनक। भक्तिः स्वौ युवान् सुतौ हस्तेन गृहीत्वा सहसा प्रकटिता, विशुद्धप्रीतिरूपिणी, पुनः पुनः नामानि उच्चारयन्ती—"श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ"। सभा तां समागतां दृष्ट्वा, भागवतार्थाभरणां, सुशोभनवस्त्रधारिणीं, विस्मयं जग्मुः—कुतः एषा, कथं ऋषिसंघे प्रविष्टा? तदा कुमाराः ऊचुः—"एषा कथा-सारात् इदानीं संजाताः"। एतेषां वचनं श्रुत्वा, भक्तिः सुताभ्यां सहित्या, विनयेन सनत्कुमारं प्रति वाक्यम् अवदत्— "अद्य, यूयम् मया पोषिता, कलौ नष्टा अपि, अस्याः कथायाः अमृतैः; अधुना कुत्र वसामि? ब्राह्मणाः कथयन्तु।" कुमाराः ऊचुः—"हे भक्ते, त्वं भक्तेषु गोविन्दरूपाणि निर्मासि, त्वमेव प्रेम धर्षयसि, संसाररोगं नाशयसि; अतः दृढनिश्चया सदा वैष्णवहृदये वस।" एवं, कलिदोषाः त्वां न पश्यन्ति, न च तेषां शक्तिः लोके प्रवर्तते; तेन आज्ञया, भक्तिः ततः हरिदासानां हृदयेषु आसनं कृतवती। ये सर्वत्र दीनाः अपि, यदि हृदये श्रीहरिभक्तिः अस्ति, ते एव भाग्यवन्तः; हि हरिः अपि स्वधामं परित्यज्य, भक्तिसूत्रेण बद्धः, तेषां हृदये प्रविशति। किं वदामः तु, यः पुरुषः "भागवत" इति कथ्यते, स ब्रह्मैव पृथिव्यां; तस्य शरणं गत्वा वक्ता श्रोतारौ च कृष्णसाम्यं प्राप्नुतः, यत् अन्येन धर्मेण न लभ्यते। सूतः उवाच—तदा, वैष्णवहृदयेषु अद्भुतां भक्तिं दृष्ट्वा, स भगवान् भक्तवत्सलः स्वधामं परित्यज्य, अवतीर्णः। स वनमालया भूषितः, मेघश्यामलः, पीताम्बरधारी, मनोहररूपः, सुवर्णमेखलया दीप्तः, मुकुटकुण्डलधारी च। त्रिभंगिमा ललितः, कौस्तुभमणिना शोभितः, कोटिकन्दर्पलावण्यः, चन्दनरससुगन्धितः। स परमानन्दचिन्मयस्वरूपः, मधुरः, वेणुधारी, भक्तहृदयेषु प्रविष्टवान्। ये वैकुण्ठवासी वैष्णवाः, उद्धवादयः, कथा-श्रवणाय गूढरूपेण अत्र आगताः। तस्मिन् काले, जयध्वनिः, अलौकिकरसपूरणम्, पुष्पधूलिवृष्टिः, शंखनिनादः च अभवत्। समवेताः तत्र शरीरे, गृहे, आत्मनि विस्मृताः; तेषां तन्मयत्वम् दृष्ट्वा, नारदः इदं वचनम् अवदत्— "एषा अद्भुता महिमा, हे मुनयः, अद्य मया दृष्टा, सप्ताहोत्सवात् उत्पन्ना; अत्र मूढाः, कपटी, पशवः, पक्षिणः अपि सर्वे पापरहिताः भवन्ति। तस्मात् मनुष्यलोके, कलौ, अन्यत् किञ्चन नास्ति, यत् मनः शुद्धये, न च किंचित् पृथिव्यां, यत् पापपुंजं नाशयति, यथा एषा कथा-श्रवणम्। के सप्ताहकथायज्ञेन शुद्धाः भवन्ति? कथयन्तु। किम् कोऽपि करुणावान्, लोकहिताय, नूतनं मार्गं प्रकाशितवान्?" कुमाराः ऊचुः—"ये मनुष्याः सदा पापिनः, दुष्कर्मनिरता, मार्गभ्रष्टाः, क्रोधाग्निना दग्धाः, कपटी, कामिनः, ते अपि कलौ सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ते।