स्वयमेव आत्मना आत्मनः शरणं भवसि, भगवन्, आदौ स्वमायया गुणान् सृजसि; तैरेव सत्यसंकल्प, जगत्स्य सृष्टिस्थितिसंहारान् करोति। अतः पृथिव्याः भारभूतानां दैत्यानां दुष्टानां राक्षसानां च विनाशाय, साधूनां च रक्षाय, त्वं अवतीर्णोऽसि। सौभग्येनायं हयशिराः पिशाचः त्वया क्रीडया निहतः, यस्य हिहायनादेव देवा भयत्रस्ता स्वस्वस्थानानि परित्यज्य स्वर्गं त्यक्तवन्तः। श्वो वा परश्वो वा, भगवन्, त्वां चाणूरमुष्टिकौ मल्लान् हस्तिनं च कंसं च हन्तारं द्रक्ष्यामि। ततः शङ्खयवनमुरनरकानां निग्रहः, पारिजातहरणं, इन्द्रजयश्च भविष्यति। वीर्यशौर्याद्यगुणैर्लब्धकन्यायाः विवाहाः, द्वारकायां नृगस्य शापमुक्तिश्च, जगन्नाथ त्वया कृताः। स्यमन्तकस्य रत्नस्य पत्न्या सह प्राप्तिः, ब्राह्मणस्य मृतपुत्रस्य तव धाम्ना प्रतिपादनं च जातम्। पौण्ड्रकवधः, काश्याः दहनं, दन्तवक्त्रवधः, राजसूये शिशुपालस्य च मरणं, एतान्यपि तव कर्माणि। अन्यानि च येन येन द्वारकायां वसता वीर्याणि क्रियन्ते, तानि सर्वाणि पृथिवीतले कविभिः कीर्त्यन्ते, तानि अहं द्रक्ष्यामि। अद्याहं पश्यामि, कालस्वरूपेण सर्वसेनानां संहारं, यस्य सारथिरर्जुनः। नः सः परमात्मा चिन्मात्रः स्वस्वरूपस्थितः, यस्य सर्वसंकल्पाः सिद्धाः, यस्य कामाः न कदापि विफलाः, स्वप्रभया सदा मायामुक्तः, गुणप्रवाहस्य स्रोतः—तम् एव चिन्तयामः। नमामि त्वां भगवन्तं, सर्वाश्रयम्, यो स्वमायया भेदान् सृजसि, लीलया मानुषं रूपं धारयन्, यदूनां वृष्णीनां सात्वतानां च श्रेष्ठः। शुक उवाच—एवं कृताञ्जलिः कृष्णं यदुनां प्रमुखं भक्तश्रेष्ठं प्रणम्य, तेन अनुमतः, तस्मात् सन्तुष्टः सः मुनिः निर्गतः। भगवान् गोविन्दः केशिनं संग्रामे हत्वा, व्रजं सखिभिः सह प्रमुदितः गोः पालनं कृत्वा, सर्वान् व्रजवासिनः हर्षयामास। कदाचित् गिरिपृष्ठे गवां चरैः सह वत्सपालाः क्रीडन्तः, चौरपालरक्षसां विभागेन लीलां कृतवन्तः। तत्र केचिद् चौराः, केचिद् गोपाः, केचिद् अजाः इति विभज्य, सर्वे निर्भयाः क्रीडन्ति स्म। मायासुतः व्योम नाम दानवः, मायावी, गोपवेषधारी सन्, अजाधिपतिरिव, चौरवेषेण बहून् अजवेषधरान् अपाहरत्। स महाशठः तान् अपहृत्य, पर्वतगुहायां निवेश्य, केवलं चत्वारः पञ्च वा शेषान् कृत्वा, शिलया द्वारं पिधाय। तस्य कर्मणः ज्ञाता श्रीकृष्णः, साधूनां शरणदाता, व्योमं तं गवां नेतारं सिंह इव वृकम् आलम्ब्य गृहीतवान्। स दानवः स्वस्वरूपं महागिरिसमं धारयन्, बलवान् अपि, मोचयितुं न शक्तः। अच्युतः बाहुभ्यां तम् उपगृह्य, भूमौ क्षिप्य, स्वर्गस्थितैः देवैः निरीक्ष्यमाणः, गोघ्नं तं व्योमासुरं निहतवान्। गुहाद्वारं भग्न्वा, कष्टेन गवां चारान् मोचयित्वा, देवेभ्यः गवां च स्तूयमानः, निजं व्रजं प्रविष्टः। एवं दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे व्योमासुरवधो नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। शुक उवाच—अक्रूरः स महाबुद्धिः, रात्रिम् अथ मथुरायां व्यतीत्य, प्रभाते रथमारुह्य, नन्दस्य गोकुलं प्रति प्रस्थितः। स मार्गे गच्छन्, भगवतो नयनाभिरामस्य चरणयोः भक्तिं संवर्धयन्, मनसि चिन्तयामास— किं पुण्यं मया कृतं, किं तपः, किं दानं वा यत् अद्य केशवदर्शनं मे लभ्यते? भगवतः कीर्तिशालिनः दर्शनं मम दुर्लभतमं मन्ये, यथा शूद्रस्य ब्रह्मशब्दश्च दुर्लभः। मा भून्ममापि पतितस्याच्युतदर्शनं निषिद्धम्; कदाचिदपि कालनद्यां वह्यमानः कोऽपि तां तीर्त्वा यायात्। अद्य मे दारिद्र्यं नष्टं, जीवितं च सफलं जातम्, यतोऽहं योगिनां ध्यानगम्यं भगवत्पादारविन्दं नमामि। अद्य कंसोऽपि मयि परमं सौहार्दं दर्शितवान्, यतोऽहं हरिं पश्यामि, यः अवतीर्णः, यस्य नखरदीधित्या अतीव तमो नष्टम्, यद् प्राचीनैः अपि दुष्प्रापम्। यः पादौ ब्रह्मेश्वरादिभिः, श्रीया, मुनिभिः, सात्वतैः च पूज्ये, ये वने सखिभिः सह चरन्ति, गोपीनां कुचकुङ्कुमलेपनैः चिह्नितौ। नूनं पश्यामि मुकुन्दस्य मुखमिन्दिवरशोभं, स्मितावलोकितारुणनयनं, सुभगगण्डनासिकं, कुन्दलितालकवृतं, यत्र मृगाः प्रदक्षिणं कुर्वन्ति। कच्चित् अद्य मम नेत्रे विष्णोः साक्षात् दर्शनफलम् आप्नुतः, यः स्वेच्छया मानुषं रूपं धारयन्, पृथिव्याः भारं हर्तुमागतः, सौन्दर्यनिधिः। स एव द्रष्टव्यः, यः निरहंकारः, द्वैतशून्यः, स्वप्रभया अज्ञानतमः नाशयन्, मायया प्राणेन्द्रियबुद्धिषु जीवेष्ववभासते। तस्य वाङ्मयं, गुणकर्मजन्म मिश्रितं, सर्वदोषनाशनं, जीवयत्, शुद्धयत्, पावनं च जगतः; ये तदुपेक्षन्ति, ते शोभनशवाः इव। स एव सात्वतवंशे अवतीर्णः, देवानां श्रेष्ठानां स्वधामरक्षकाणां हर्षदः, यशसा व्याप्तः, व्रजे विहरन्, देवैः पुण्यकीर्तिः गीयते। अद्य निश्चितं तम् एव, महतां गतिं, गुरुम्, त्रैलोक्यरमणं, नेत्रोत्सवमद्भुतं, श्रीनिवासं, स्वयमेव प्रातःकाले दृष्ट्वा, मम जन्म सफलं स्यात्। तदा रथात् भगवता सहावतार्य, योगिभिः मनसि धृतं पादयुगलं मया लभ्यते; तत्र सखा वनेवासिनश्च प्रणमिष्यन्ति। कच्चित् भगवान् स्वपद्महस्तं मम शिरसि स्थापयेत्, यथा अहं भयभीतः कालसर्पात् शरणं याचमानः, निर्भयः स्याम्। तेनैव हस्तस्पर्शेन, कौशिकः बली च, पूजां कृत्वा त्रैलोक्येश्वर्यं प्राप्तवन्तौ; अथवा, क्रीडया व्रजाङ्गनानां श्रमं तेन सुगन्धिना हस्तेन अपानुदत्। एवं श्रीमद्भागवतमहापुराणे परमहंससंहितायाम्, दशमस्कन्धे, सप्तत्रिंशदष्टात्रिंशदध्याययोः, श्रीभगवतो लीलाचरितं पावनं संप्रकाशितम्।