एवं अक्रूरस्य आगमनं नाम त्र्योनत्रिंशोऽध्यायः श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमे स्कंधे समाप्तः। ततः अक्रूरः भगवतः स्तुतिं आरभत। सः नमस्कृत्य उवाच—हे नारायण, सर्वकारणभूत, आदिपुरुष, अक्षरस्वरूप, तव नाभिकमलात् ब्रह्मा उत्पन्नः, तवात एव जगत् प्रवृत्तम्। पृथिवी, आपः, अग्निः, वायु, आकाशः, महाभूतानि, अव्यक्तस्य कारणम्, मनः, इन्द्रियाणि, विषयाः, देवाः—एते सर्वे जगतः अङ्गानि सन्ति, हे भगवन्। अव्यक्ताद्याः एते तव स्वरूपं न जानन्ति, आत्मत्वेन न गृहीताः; अजः अपि गुणैः बद्धः सन् केवलं निर्गुणं जानाति, न तव साक्षात् रूपम्। योगिनः तव परमपुरुषत्वं, भगवत्त्वं, आत्मनः अन्तर्गतं, जीवेषु, देवेषु च साक्षात् उपास्यन्ति। केचित् द्विजाः वेदमार्गानुसारं त्रैविध्यवेदेन, विविधयज्ञैः, नामरूपविभेदैः त्वां उपास्यन्ति। अन्ये सर्वकर्माणि त्यक्त्वा शमं प्राप्ताः ज्ञानयज्ञेन तव स्वरूपं उपास्यन्ति। अन्ये शुद्धचित्ताः विधिपूर्वकं त्वां सर्वरूपं, एकरूपं च, उपास्यन्ति। अन्ये शिवमार्गानुसारं, बहुविधाचार्योपदिष्टं, शिवरूपेण त्वां उपास्यन्ति। वस्तुतः, अन्यदेवताभक्ताः अपि, मनः अन्यत्र स्थितम् अपि, सर्वदेवतामयं त्वां एव उपास्यन्ति, हे प्रभो। यथा पर्वतसम्भूताः नद्यः वर्षेण पूरिताः सर्वतः समुद्रं प्रविशन्ति, तथा सर्वमार्गाः अन्ते त्वाम् एव गच्छन्ति। सत्त्वं, रजः, तमः—एते तव प्रकृतिगुणाः; एषु ब्रह्माद्यः स्थावरान्तः सर्वे प्राणिनः प्रविष्टाः। नमः तुभ्यम्, असङ्गदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचेतसां साक्षिणे; अज्ञानसम्भूतः गुणप्रवाहः देवमनुष्यपशुषु विचरति। हे भगवन्, अग्निः तव मुखम्, पृथिवी तव पादौ, सूर्यः तव चक्षुः, आकाशः तव नाभि, रथः तव हृदयम्, दिशः तव कर्णौ, स्वर्गः तव शिरः, इन्द्रः देवाः तव भुजौ, समुद्रः तव उदरम्, वायुः तव श्वासः, बलं तव ऊर्जा। वृक्षाः, ओषधयः तव रोमाः, शिरोरमः वनस्पतिः, मेघाः तव अस्थिनखाः, पर्वताः तव दन्ताः, निमीलनं दिनरात्रम्, प्रजापतिः तव मनः, वृषणम् वर्षा, वीर्यं तव। अक्षरात्मनि, हे पुरुष, लोकाः, पालकाः, जीवसमूहः तव आश्रयः—यथा जलजन्तवः जले, यथा तिन्दुकवृक्षे मक्षिकाः, यथा मनसि चिन्ताः। यानि रूपाणि त्वं लीलायै धत्ते, तैः रूपैः लोकाः मलरहिताः तव कीर्तिं हर्षेण गायन्ति। नमः तुभ्यम् आदिमीनाय, प्रलयजलासु विचरति; अश्वशीर्षाय, मधुकैटभवधाय। नमः तुभ्यम् महावपुषे, अनन्ताधाराय, मन्दरधारणाय; भूम्युद्धरणे वराहरूपाय। नमः अद्भुतसिंहाय, सतां भयहराय; वामनाय, त्रैलोक्यविक्रमाय। नमः भृगुपतये, क्षत्रियदर्पनाशाय; रघुवीराय, रावणविनाशाय। नमः वासुदेवाय, संकर्षणाय; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वताधिपाय। नमः बुद्धाय, शुद्धाय, दैत्यदानवमोहाय; कल्किरूपाय, दुष्टनृपविनाशाय। हे भगवन्, जीवजगत् तव मायया मोहितम्, अहं ममेत्य मिथ्याभिमानं गृह्य, कर्ममार्गे भ्रमति। अहं मोहितः, देहपुत्रगृहधनबन्धुसम्बन्धेषु सत्यत्वं मन्ये, स्वप्नवद् भ्रान्त्याः सत्यत्वं पश्यामि। द्वन्द्वविमूढः, तमसि मग्नः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनित्येऽनात्मनि दुःखे आसक्तः। यथा अज्ञः वनस्पतिभिः छन्नं जलं त्यक्त्वा मृगत्रिष्णां धावति, तथा अहं त्वां परित्यज्य मायाम् अनुगच्छामि। दीनमना, कामकर्मभिः पीडितः, इन्द्रियैः चञ्चलैः मनः नियंत्रितुं न शक्नोमि। अतः तव पदं प्राप्तवान्, यद् अयोग्यैः दुर्लभम्; एतदपि तव कृपया मन्ये। जन्ममृत्युचक्रात् मोक्षः तस्य भवति, यदा, हे पद्मनाभ, मनः तव यथायोग्यपूजायाम् नियोजितम्। नमः तुभ्यम् शुद्धचैतन्यस्वरूपाय, सर्वनिश्चयकारणाय; पुरुषप्रधानाधिपाय, अनन्तशक्तिब्रह्मणे। नमः वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशाय; हृषीकेशाय, तुभ्यम् नमः; मां शरणागतं रक्ष, हे भगवन्। एवं अक्रूरस्य स्तुतिः नाम चत्वारिंशोऽध्यायः श्रीमद्भागवते दशमे स्कंधे समाप्तः। ततः श्रीशुकः उवाच—अक्रूरः स्तुतिं कुर्वन्, भगवान् जलमध्ये तं स्वरूपं दर्शयामास; ततः नाट्यवद् लीला समाप्त्याः, कृष्णः तद्रूपं पुनः गुप्तवान्। दर्शनं लीनं दृष्ट्वा, अक्रूरः शीघ्रं जलात् निर्गत्य, आवश्यककार्याणि कृत्वा, विस्मितः रथं प्रत्यागच्छत्। हृषीकेशः तं पप्रच्छ—'भूमौ, आकाशे, वा जले, किं अद्भुतं दृष्टवान्, यत् त्वं इत्थं विस्मितः?' अक्रूरः उवाच—'यद् अद्भुतं भूमौ, आकाशे, जले अस्ति, तत् सर्वं तव आत्मनि एव दृश्यते; अहं किं दृष्टवान्, यद् मम न ज्ञातम्?' यत्र सर्वविस्मयाः भूमौ, आकाशे, जले सन्ति, तव दर्शनात्, हे ब्रह्मन्, किं अद्भुतं मया दृष्टम्? एवं उक्त्वा गान्दिनीपुत्रः रथं प्रेरयामास; दिनान्ते रामकृष्णौ मथुरां प्रापयामास। मार्गे, हे राजन्, ग्रामवासिनः सर्वत्र समागताः, वसुदेवपुत्रौ दृष्ट्वा हर्षिताः, दृष्टिं न विमोचयितुं शेकुः। तदानीं व्रजवासिनः नन्दमुख्याः गोपैः सह नगरस्य उपवनम् आगत्य, तत्र प्रतीक्षां कुर्वन्तः स्थिताः। एवं श्रीमद्भागवते दशमे स्कंधे अक्रूरस्य स्तुतिः, भगवद्विस्मयदर्शनं, मथुरागमनं च, श्रद्धया, भक्त्या च वर्णितम्।