यथा पर्वतसमुत्थिताः नद्यः वर्षेण पूरिताः सर्वतः समुद्रम् अभिप्रवाहन्ति, तथा एव सर्वे मार्गाः अन्ते त्वां एव प्राप्नुवन्ति। सत्त्वं रजः तम इति गुणाः तव प्रकृतेः स्वभावाः; एतेषु एव ब्रह्मादिभ्यः स्थावरान्तेषु सर्वे भूतगणाः प्रविष्टाः। नमस्ते, असङ्गदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचित्तसाक्षिणे; अयं गुणप्रवाहः, अज्ञानसमुत्पन्नः, देवानाम्, मनुष्याणाम्, पशूनाम् मध्ये सञ्चरति। भगवन्, अग्निः तव वक्त्रम्, पृथिवी तव पादौ, सूर्यः तव नेत्रम्, आकाशः तव नाभिः, रथः तव हृदयं, दिशः तव कर्णौ, द्यौः तव शिरः, इन्द्रः च देवाः तव भुजौ, समुद्रः तव उदरम्, वायुः तव श्वासः, बलं तव तेजः प्रतिष्ठितम्। वृक्षाः ओषधयः तव रोमाणि, शिरोरुहाः तव तृणवनस्पतयः, मेघाः तव अस्थिनखाः, पर्वताः तव दन्ताः, निमेषः अहः-निशे, प्रजापतिः तव मनः, वर्षा तव जननाङ्गम्, वीर्यं तव एव मन्यते। त्वयि, अच्युतात्मन्, पुरुषोत्तम, लोका लोकपालाः जीवसमूहः च प्रतिष्ठिताः; यथा जलनिधौ जलचराः, वटपत्रे यथा मधुकण्टकाः, मनसि यथा विचाराः। यानि रूपाणि त्वं अत्र लीलार्थं धारयसि, तैः एव रूपैः संसाराः मलशुद्धाः सन्तः तव कीर्तिम् आह्लादेन गायन्ति। नमः आदिमत्स्यरूपाय, यः प्रलयजलनिधौ विचरन् आसीत्; हयशीर्षाय च नमः, मधुकैटभनाशनाय च। नमः अनन्तरूपाय, अतीराय, मन्दराचलोत्थापकाय; भूम्युद्धारणक्रीडाय वराहरूपाय नमः। अद्भुतसिंहरूपाय, साधूनां भयापहाय नमः; वामनरूपाय, त्रिलोकविक्रमाय नमः। भृगुपतये नमः, यः क्षत्रियदर्पहरणं वनान्तरे अकरोत्; रघुवराय, रावणविनाशनाय नमः। वासुदेवाय नमः, सङ्कर्षणाय नमः; प्रद्युम्नाय अनिरुद्धाय, सात्वतानां पतये नमः। बुद्धरूपाय, शुद्धाय, दैत्यदानवमोहनाय नमः; कल्किरूपाय, पापक्लिष्टनृपविनाशनाय नमः। भगवन्, अयं जीवलोकः तव मायया मोहितः, अहम्-मम-इति मिथ्याबुद्ध्या कर्मपथे भ्रमति। अहम् अपि देहपुत्रगृहधनबन्धुसम्बन्धिषु तत्त्वबुद्ध्या मोहितः, स्वप्नवदसत्यम् सत्यम् इति भ्रमन् विचरामि। द्वन्द्वमोहितचित्तः, अन्धकारे निमग्नः, आत्मप्रियं न वेद्मि, अनात्मन्यसत्सुखदुःखेषु सङ्गं करोमि। यथा अजः जलं तृणेनावृतं विहाय मृगतृष्णाम् अन्विच्छति, तथैव अहम् अपि त्वां विमुखः, मृषारूपाणि धावामि। दीनमतिर्मम, कामकर्माभिहतः, इन्द्रियैः दुरनिग्रहैः हृतचित्तः, मनः निग्रहीतुं न शक्नोमि। एवं अहम् तव चरणयोः, दुरलभयोः, आश्रितः; एतदपि तव प्रसादेन एव इति मन्ये। जन्ममृत्युसंसारात् मोक्षः तस्य भवति, यस्य मनः तव यथार्हपूजायाम् अनन्यभावेन लग्नम्। नमः शुद्धविज्ञानरूपाय, सर्वनिश्चयहेतवे; पुरुषप्रधानपतये, अनन्तशक्तिब्रह्मणे। वासुदेवाय नमः, सर्वभूतविनाशनाय; हृषीकेशाय नमः—प्रपन्नं मां पालय, भगवन्। एवं चतुश्शीतितमः अध्यायः समाप्तः, 'अक्रूरस्तुतिः' नाम, श्रीमद्भागवते महापुराणे, दशमे स्कन्धे, पूर्वार्धे, परमहंससंहितायाम्। श्रीशुक उवाच—एवं स्तुवति अक्रूरे, भगवान् जलान्तरे स्वं रूपं प्रादर्शयत्; ततः नटवत्, कृतनाटकवद्, कृष्णः तद्रूपं पुनः संहरत्। तद्रूपं तिरोहितं दृष्ट्वा, स शीघ्रं जलात् निर्गत्य, कृतकृत्यः, विस्मितः, रथं प्रत्यनुयात्। हृषीकेशः तम् अपृच्छत्—'किं अद्भुतं भूमौ, दिवि, वा जले दृष्टवान् असि, यत् एवं विस्मितः जातः?' श्रीअक्रूरः उवाच—'यावन्ति अद्भुतानि अत्र सन्ति, भूमौ, दिवि, जले वा, तानि सर्वाणि त्वयि, विश्वात्मनि, दृश्यन्ते; किं मया अदृष्टं स्यात्?' यत्र यत्र भूमौ, दिवि, जले वा, सर्वाणि अद्भुतानि दृश्यन्ते, त्वां ब्रह्माणं दृष्ट्वा, अन्यत् किम् अद्भुतं द्रष्टुं शक्यम्? एवं उक्त्वा, गान्दिनीपुत्रः रथं प्रचोदयामास; दिवसस्य अन्ते, रामकृष्णौ मथुरां प्राविशत्। मार्गे, हे राजन्, ग्रामवासिनः, कुतश्चित् कुतश्चित् समागत्य, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा, हृष्टमनसः, तयोः मुखं निरीक्ष्य न शक्नुवन्ति। तस्मिन् काले, व्रजवासिनः, नन्दमुख्याः गोपैः सह, नगरस्य उपवनेषु आगत्य, तत्रैव प्रतीक्षमाणाः आसन्। तेषां सङ्गमे, जगन्नाथः भगवान्, अक्रूरस्य प्रसारितहस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा, सस्मितं सस्नेहम् अभ्यागत्। 'त्वं रथेन सह नगरं गृहम् च प्रविश; वयं तावत् अत्र स्थास्यामः, पश्चात् नगरदर्शनं करिष्यामः' इति भगवान् उक्तवान्। श्रीअक्रूरः उवाच—'भगवन्, युवाभ्यां विना मथुरां न प्रवेक्ष्ये; मां मुञ्च नाथ, भक्तवत्सल, अहम् तव भक्तः। आगच्छतु, गृहाणि स्वीयानि पुण्यानि कुर्यात्, अच्युत, भ्रात्रा ज्येष्ठेन, गोपैः सखिभिः च सह। गृहस्थानां गृहाणि तव पादरजसा पावय; यस्य विशुद्ध्या, पितरः, वह्नयः, देवाः च अपि न तृप्ताः। तव पादयोः प्रक्षालनात्, महाबलिः पूज्यः अभवत्, अतुलां श्रीं, परमां भक्तिम् च प्राप। तव पादोदकं त्रैलोक्यं पावयत्; शिवः तद् शिरसि धारयामास, सगरपुत्राः स्वर्गं गताः। देवदेव, जगन्नाथ, तव श्रवणकीर्तनपवित्र, यदुकुलश्रेष्ठ, उत्तमस्तोत्रनुत, नारायण, नमोऽस्तु ते।' भगवान् उवाच—'महाभागैः सहितः, तव गृहम् आगमिष्यामि; दुष्टयदुकुलपतिं हत्वा, सखिभ्यः मुदं दास्यामि।' श्रीशुक उवाच—एवं भगवता उक्तः, अक्रूरः, चिन्तितमनाः अपि, नगरं प्रविश्य, कंसाय कार्यं निवेद्य, स्वगृहं जगाम।