अक्रूरः भगवन्तं भृगुपतिं वनस्थ कषत्रियदर्पनाशनं, रघुवंशश्रेष्ठं रावणविनाशनं च प्रणम्य, वासुदेवं साङ्कर्षणं, प्रद्युम्नमनीरुद्धं, सात्वतानां पतिं च भक्त्या प्रणमामास। स शुद्धस्वरूपं बुद्धरूपिणं दैत्यदानवमोहनं, कल्कि रूपेण पापधर्मनृपविनाशनं च नमस्कृत्य, जगतः सर्वस्य मायया मोहितं जीवलोकमवलोक्य, अहं ममेत्यभिमानबद्धं कर्मपथे भ्रमन्तमुपलक्ष्य, स्वमपि देहपुत्रगृहधनबन्धुसंज्ञासु सत्यबुद्ध्या प्रविलीनं, स्वप्नवदसत्यमेव सत्यमिव मन्यमानं, तम् ईश्वरं प्रपद्ये। सन्दिग्धबुद्धिः द्वन्द्वग्रस्तः, तमसावृतचेताः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनात्मनि दुःखसंस्पर्शेषु आसक्तोऽस्मि। यथापरिज्ञः तृणच्छन्नाम्बुं विहाय मृगत्रिष्णां धावति, तथाहं त्वत्तो निवृत्तः मृषाविकारान् अनुधावामि। दुःखितबुद्धिः कामकर्माभिहतः, इन्द्रियैः दुर्निग्रहैः इह तत्र च मनः वह्यमानः निग्रहीतुं न शक्नोमि। एवं तव दुर्लभं पादकमलं शरणं प्राप्तवानस्मि, एतदपि तव प्रसादादेव मन्ये। जन्ममृत्युचक्रात् मोक्षः तदा एव लभ्यते, यदा भगवन् तव सम्यगुपासने मनः प्रवर्तते। शुद्धचेतनाय निश्चितिकरणाय, पुरुषप्रधानपतये, अनन्तशक्तिब्रह्मणे वासुदेवाय नमः। सर्वभूतविनाशकाय वासुदेवाय, हृषीकेशाय नमः, शरणागतं माम् रक्षस्व। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमं संन्यासिनां शास्त्रे, दशमस्कन्धस्य प्रथमे भागे, 'अक्रूरस्तव' नाम चत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीशुक उवाच—एवं स्तुवति तस्मिन्नेव जलान्तर्गते भगवतः स्वरूपं साक्षात् प्रादुर्बभूव। ततः किञ्चिदिव नाटकवदात्मानं संहरन्, कृष्णः तद्रूपं पुनः अपानयत्। तद्विलोक्य, अक्रूरः त्वरितं जलात् निर्गत्य, सर्वकृत्यं समाप्त्य, विस्मितः रथं प्रति प्रत्यागच्छत्। तं हृषीकेशः पप्रच्छ—"किं अद्भुतं दृष्टवान् त्वं, भूमौ, दिवि, वा जले, येन एवं विस्मितः?" अक्रूरः उवाच—"यदिह किंचिदद्भुतं दृश्यते, भूमौ, दिवि, जले वा, तत्सर्वं त्वय्येव, विश्वात्मन्। किं नाम मया दृष्टं यन्न ज्ञातं?" यत्र यत्र सर्वाद्भुतानि, भूमौ, दिवि, जले वा, तत्र त्वां ब्रह्माणं दृष्ट्वा, किं अद्भुतं मया दृष्टं स्यात्? एवं वदन् गान्दिनिपुत्रः रथं प्रावर्तयत्। सायाह्ने रामकृष्णौ मथुरां प्रापयत्। मार्गे राजन्, ग्रामवासिनः कुत्रापि संगच्छन्तः, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा प्रमुदिताः, ताभ्यां दृष्टिं न निवर्तयन्ति। तत्रैव व्रजवासी नन्दमुख्याः गोपैः सह मथुरावनान्तिके उपविविशुः। अक्रूरं प्राप्य, स जगन्नाथः भगवान् स्वहस्तेन तस्य प्रसारितं हस्तं गृहीत्वा, स्मितपूर्वकं सन्ददर्श। स उवाच—"त्वं रथेन सह नगरं गृहं च प्रविश, वयं तावत् अत्र स्थास्यामः, पश्चात् नगरदर्शनाय आगमिष्यामः।" अक्रूरः प्राह—"भगवन्, त्वां विना मथुरां न प्रविशेयम्। माम् मा त्यज, भक्तवत्सल, भक्तं हि त्वं प्रियोऽसि।" "आगच्छ, गृहेषु स्वजनैः सह, अग्रजेन, गोपैः, प्रियैश्च मित्रैः सह, गृहाणि पुण्यानि कुरु। तव पादरजसा गृहिणां गृहाः पावनाः भवन्ति; तदपि पवित्रं, येन पितरः, वह्नयः, देवाश्च न तृप्यन्ति। तव पादयोः प्रक्षालनात् बली महात्मा पूज्यः अभवत्, अप्रतिमां श्रियम्, भक्तिपथं च प्राप। तव पादोदकं त्रिलोकपावनम्, शम्भुः शिरसि धारयामास, सगरपुत्राश्च स्वर्गं जग्मुः।" "देवदेव, विश्वनाथ, श्रवणकीर्तनपावन, यदुप्रवर, उत्तमस्तोत्रगायन, नारायण, त्वां नमामि।" भगवानुवाच—"सज्जनैः सह तव गृहम् आगमिष्यामि। अधर्मयुक्तं यादवपतिं हत्वा, स्वजनान् प्रमोदयिष्यामि।" इति भगवता उक्तः, अक्रूरः, चिन्तितमनाः, नगरं प्रविश्य, कंसाय कार्यं निवेद्य, स्वगृहं गतः। ततः अपराह्णे श्रीकृष्णः सङ्कर्षणेन सह, नगरदर्शनकाङ्क्षिभिः गोपैः परिवृतः, मथुरां प्रविष्टः। तत्र स मथुरां ददर्श—रमणीयैः स्फटिकतोरणैः, सुवर्णार्कशोभितैः द्वारैः, ताम्रपटाभिः प्राकारैः, दुस्तरैः गम्भीरकूपैः, उद्यानोपवनैः शोभितां। तस्यां सुवर्णकूटतोरणयुक्तैः प्रासादैः, मणिमण्डपशालाभिर्मण्डितैः, वैदूर्यहीरकनिःस्पटिकवैडूर्यपद्मरागमुक्तापन्नरागनिभैरलङ्कृतैः वेदिकाभिः, बाल्कनीभिः, राजमार्गैः च शोभितां। वातायनद्वारपृष्ठभूमिषु कपोतमयूररवैः पूरितां, राजपथव्यूहमण्डपचत्वरेषु जलसिक्तैः, पुष्पचूर्णचन्दनाक्षतविसिक्तां। द्वाराणि गृहाणि च दधिदधिस्नानचन्दनैः, पुष्पमालावर्तिसुमनसाम्, कदलीदण्डपंक्तिभिः, पत्रध्वजैः च शोभितानि। तत्र वसुदेवसुतौ, मित्रैः परिवृतौ, राजमार्गे प्रविशन्तौ, नगरस्त्रियः द्रष्टुकामाः, हर्षोत्कण्ठिताः, गृहशिखराणि आरुह्य, तौ द्रष्टुं समागच्छन्। काचित् शीघ्रता वसनाभरणानि सम्यग् न धारयन्ति, काचिद् अलङ्कारं विस्मृत्य, एककुण्डलैः, एकनूपुरैः, एकलोचनाञ्जनैः च शोभन्ते। काचिद् अन्नं त्यक्त्वा, उत्सवं परित्यज्य, स्नानं विना, काचिद् शिशुं स्तन्यं त्यक्त्वा, निद्रातः उत्थाय, मातरः अपि त्वरया निर्गच्छन्ति। स कमललोचनः, साहसिकस्मितविलासैः, सौम्यावलोकनैः, तासां मनांसि अपहारयत्। मदोन्मत्तद्विपवद्, तासां नेत्रानन्दं, हृदयसन्तोषं च ददौ। पुनः पुनः तं दृष्ट्वा, श्रुतपूर्वं स्मृत्वा, तासां मनः तत्रैव आकर्षितम्। स्मितावलोकैः गौरवमुत्पाद्य, तं आनन्दरूपिणं नेत्रैः आलिङ्ग्य, पुलकिताङ्ग्यः, सर्वदुःखानि विस्मृत्य, तत्रैव लीनाः अभवन्।