अकू्रुरः श्रीकृष्णं संकर्षणं च सस्नेहं नमस्कृत्य, तयोः चरणौ हस्ताभ्यां प्रक्षालयन्, विनयसम्पन्नः सन् अभ्यागतः। स विनयेन उवाच—“सौभाग्येन दुष्टः कंसः तस्य च अनुयायिनः हताः, अस्मत्कुलं च महतीं विपत्तिं मुक्त्वा पुनः स्थापनं कृतं भवद्भ्याम्। भवद्वां परमपुरुषौ, जगतः कारणं च पदार्थं च, अन्यत् उच्चं वा नीचं वा नास्ति। स्वयमेव जगत् सृज्य, स्वशक्तिभिः प्रविश्य, नानारूपेण प्रकटयथः, हे ब्रह्मन्, श्रवणदृष्ट्याभ्यां गम्यः। यथा सर्वेषु स्थावरजङ्गमेषु, ममादिषु गर्भेषु नानारूपाणि दृश्यन्ते, तथा त्वं, प्रभो, स्वयम्भूः, स्वयमेव नानारूपेण स्वसृष्टेषु प्रकटयसे। रजस्तमःसत्त्वशक्तिभिः जगत् सृजसि, नाशयसि, पालयसि; तथापि तैः गुणैः कर्मभिः न बध्यसे, ज्ञानात्मा हि त्वं, तव बन्धनहेतुः कः स्यात्? तव सत्त्वाद्युपाधिभिः न विशेषः, अतः तव बन्धो मोक्षो वा नास्ति; नास्ति कदापि भ्रमः तव विषये। यदा यदा प्राचीनो वेदमार्गः मिथ्यावादैः सत्याभावे बाध्यते, तदा तव लोकहिताय सत्त्वगुणसम्पन्नः अवतारः भवति। अतः, प्रभो, अद्य वसुदेवगृहे स्वांशेन अवतीर्य, भूमेः भारं हरसि, शत्रुपतीनां सेनाशतानि नाशयन्, वंशस्य कीर्तिं विस्तारयन्। अद्य, प्रभो, अस्माकं गृहा धन्याः, यः सर्वदेवतापितृभूतमनुष्यरूपः, यस्य पादोदकं त्रिलोकं पावयति, जगद्गुरुः अधोक्षजः, तत्र प्रविष्टः। को बुधः अन्यत्र शरणं यच्छेत्, त्वं भक्तप्रियः, सत्यवचनः, सर्वमित्रः, कृतज्ञः, यजतः सर्वकामदः, आत्मगते लाभहानौ तुल्यः। सौभाग्येन, जनार्दन, त्वं अस्माकं पुरतः प्रकटितः, यद्यपि योगेश्वराः देवाः च त्वां दुराराध्यं मन्यन्ते; शीघ्रं मोहबन्धं छिन्धि—सन्तानपत्नीधनबन्धुगृहशरीरादिषु तव मायया जनितं।" एवं भक्तेन पूजितः स्तुतः च भगवान् हरिः, अकू्रुरं हास्यं कृत्वा, मन्त्रम् मोहयन् इव, उवाच—“त्वं अस्माकं गुरुः, पितृव्यः, सदा पूज्यः बान्धवः; वयं तव रक्षणीयाः, पुष्ट्याः, कृपायाः पात्रम्, तव आश्रिताः। उत्तमाः साधवः, तवद्वत्, सदा सेवनीयाः स्वार्थिनां; देवाः स्वार्थाय कर्म कुर्वन्ति, साधवः तु न। तीर्थानि जलैः न पावनानि, देवाः मृन्मयशिलामयाः न; साधूनां दर्शनं क्षणमात्रेण पावनं। त्वं अस्माकं हितैषी, सर्वहिते समर्थः; अतः पाण्डवानां विषये ज्ञातुम् हास्तिनापुरं गच्छ। श्रुतं हि, पितुः निधनानन्तरं, बालाः मातया सह नगरं नीताः, तत्र दुःखिताः वसन्ति। तत्र राजा अम्बिकापुत्रः भ्रातृपुत्रेषु न निष्पक्षः, तस्य दुष्टपुत्रस्य प्रभावेण दृष्टिः तमसा आवृता। गत्वा तेषां वर्तमानं सुखदुःखं च ज्ञात्वा, मित्रहिताय यथोचितं कार्यं करिष्यामः।" एवं अकू्रुरं समादिश्य, भगवान् हरिः, परमेश्वरः, संकर्षणेन उद्दवेन च सह स्वगृहं जगाम। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे पूर्वार्धे अष्टचत्वारिंशदधिकाष्टचत्वारिंशः अध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच—अकू्रुरः हास्तिनापुरं, पौरवकुलराज्यप्रसिद्धं, गत्वा तत्र अम्बिकापुत्रं भीष्मं विदुरं पृथां च अपश्यत्। बाहीकं तस्य पुत्रं, भारद्वाजं गौतमं, कर्णं सुयोधनं अश्वत्थामानं, पाण्डवान् अन्यांश्च मित्रान् अपि दृष्टवान्। गान्दिन्याः पुत्रः, प्रत्येकं बान्धवं यथार्हं उपगम्य, तैः मित्राणां कुशलं पृष्टः, स्वयम् अपि तेषां कुशलं अपृच्छत्। तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, राजा दुर्विनीतः, सारहीनः, दुष्टानुगतः, तस्य व्यवहारं ज्ञातुम् इच्छन्। तेन दृष्टं—राजा पृथापुत्रेषु तेजः बलं शौर्यं विनयं च गुणान्, जनस्य तेषु स्नेहं च, द्रष्टुं न इच्छति। धृतराष्ट्रपुत्रैः विषप्रयोगाद्यन्यदुष्कृतानि पृथया विदुरेण च सर्वाणि अकू्रुराय कथितानि। पृथाः स्वभ्रातृम् अकू्रुरं आगतम् दृष्ट्वा, जन्मस्थलं स्मृत्वा अश्रुपूर्णनेत्रा, उवाच— “साधो, मम जनकाः भ्रातृभिः भगिन्याः, भान्जाः, भगिन्यः, मित्राणि च स्मरन्ति वा? श्रीकृष्णः, मम भ्रातृपुत्रः, भक्तशरणः, प्रियः, रामः पद्मलोचनः, मातुलसुतान् स्मरन्ति। सहपत्निषु दुःखिता मृगीव वृगेषु, स माम् सान्त्वयिष्यति, पुत्रान् अपि पितृहीनान् सान्त्वयिष्यति। कृष्ण कृष्ण महायोगिन्, विश्वात्मन्, जगत्स्रष्टः, मां रक्ष, गोविन्द, शरणं गता, पुत्रैः सह निमज्जन्ती। अन्यं शरणं न पश्यामि, तव पदकमलम् एव शरणं, भयजनकसंसारसागरात् उद्धर्तारम्। नमः कृष्णाय, शुद्धाय, परमात्मने, योगेश्वराय, योगमूर्तये; त्वां शरणं गता।" एवं स्वजनं कृष्णं च स्मृत्वा, जगन्नाथं, तव प्रपितामही, राजन्, दुःखितेन मनसा प्रार्थयामास। विदुरः, समदुःखसुखः, प्रसिद्धः अकू्रुरः च, कौंतीं पुत्रोत्पत्तिसम्बन्धेन सान्त्वयामासत्। अकू्रुरः राजा निर्गमनाय उद्यतः सन्, स्नेहात्, सखिभिः बान्धवैः सहितः, पक्षपातीं राजानं उपगम्य उवाच— “हे विचित्रवीर्यवंशज, कुरुवंशकीर्तिवर्धक, भ्राता पाण्डुः गतः, त्वं राज्यं स्वीकृतवान्। धर्मेण भूमिं पालयन्, जनान् धर्मेण तुष्ट्वा, आत्मीयेषु निष्पक्षः सन्, ऐश्वर्यं कीर्तिं च प्राप्स्यसि।” इति अकू्रुरः राजा च अन्ये च हितैषी मित्राणि उपदिश्य, तत्र स्थित्वा, शुभाशुभं ज्ञात्वा, स्वकार्यं समाप्य, यथोचितं कार्यं कर्तुं अन्येषां हिताय प्रवृत्तः।