एवं सा युवती गोविन्देन मनसा आकृष्यमाणा, कालस्य चिन्तनं कृत्वा, अश्रुपूर्णनेत्रा, नेत्रे निमील्य स्थितवती। या कन्या गोविन्दस्य आगमनस्य प्रतीक्षां कुर्वती, हे राजन्, तस्याः वामोरुर्बाहुः नेत्रं च, शुभवाक्यप्रियाणि, कम्पितानि अभवन्। तदा कृष्णस्य आज्ञया स एव ब्राह्मणश्रेष्ठः अन्तःपुरे सञ्चरन्तीं राजकन्यां अपश्यत्। सा तं ब्राह्मणं हृष्टवदना, समाहितचित्ता, लक्षणविशारदा, शुद्धस्मितं विधाय पप्रच्छ। स ब्राह्मणः तस्यै यदुकुलपुत्रस्य आगमनं निवेद्य, स्वयम्वरसम्बन्धिन्यः सत्यवचनानि अपि अवदत्। तस्य आगमनं ज्ञात्वा, सा विदर्भकन्या, हृष्टहृदया, तं ब्राह्मणं न अपश्यत्, अन्यथा प्रियत्वात्। तयोः आगमनं श्रुत्वा, कन्यायाः विवाहदर्शनाभिलाषी रामः कृष्णश्च, वाद्यघोषेण, यथोचितमानान् आदाय, आगच्छतुः। स मधुक्षीरं, शुद्धवस्त्राणि, काम्यद्रव्याणि च आनयत्, तौ च यथाविधि अर्चयामास। स मनीषी तयोः सैन्यपरिचारकैः सह, शोभनं निवेशनं कृतवान्, यथायोग्यं सत्कारं च अकरोत्। तथैव, समागतान् नृपतीन्, तेषां शौर्यवयःशक्तिधनानुसारं, सर्वेषां कामान् पूरयित्वा, सम्मानं चकार। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, विदर्भनगरे वासिनः, अञ्जलिपुटेक्षणैः, कृष्णस्य कमलवदनं पपुः। 'रुक्मिण्येव तस्य योग्यभार्या, नान्या; स च निर्विकारः, भीष्मकतनयायाः योग्यः पतिः'—इति तैः उक्तम्। 'यदल्पं पुण्यं अस्माभिः कृतम्, तेन त्रैलोक्यकर्ता तुष्टः; अच्युतः विदर्भकन्यायाः पाणिं गृह्णातु'—इति च। एवं प्रेमसूत्रेण बद्धाः नगरवासिनः उक्तवन्तः; सा कन्या च, सैनिकैः रक्ष्यमाणा, अन्तःपुरात् अम्बिकायाः देवालयं प्रति जगाम। सा पादयात्रया, भवानीयाः कोमलपादौ द्रष्टुम्, निर्गच्छन्ती, मार्गे सम्पूर्णं मनसा मुकुन्दपादकमलं चिन्तयन्ती। मातृभिः सखिभिश्च परिवृता, शूरैः राजसैनिकैः कवचिनः शस्त्रधारिभिः रक्ष्यमाणा, मृदङ्गशङ्खपणवदुन्दुभीनिनादैः वातावरणं गुञ्जमानं जातम्। सहस्राणि कुलस्त्रीणां, भूषणवतीनां, विविधानि द्रव्याणि, माल्यगन्धान्, वस्त्राभरणानि च, ऋत्विजेभ्यः आनिन्युः। गीतगायकाः वाद्यविदः च, गायनस्तुतिपूर्वकं, वध्वं परिवेष्ट्य, सूतमागधबन्दिनः च तत्रासन्। सा देवीमन्दिरं प्राप्त्वा, पादहस्तप्रक्षालनं कृत्वा, शुद्धा शान्ता च, अम्बिकायाः सन्निधिं प्रविवेश। वृद्धाः ब्राह्मणपत्नीः, भवानीसहिताः, सा श्रीसम्पन्नां भवपत्नीं सम्यक् अर्चयामासुः। सा प्रार्थयामास—'नमस्ते अम्बिके, पुनः पुनः, शुभे, स्वसुतासहिते; मम पतिः श्रीकृष्ण एव भूयात्, त्वं तुष्टा भव।' गन्धान् अक्षतान् धूपवस्त्राणि माल्याभरणानि, नानाविधानि नैवेद्यान्नानि, दीपावलिं च, ब्राह्मण्यः स्वैः पतिभिः सह, लवणपिष्टकपुग्गलहारफलइक्षुकाण्डैः अर्चयामासुः। ताः स्त्रियः अवशिष्टं ददुः, आशीः च्युत्वा, वधूः तासां पादाविवन्द्य, शेषं स्वीकृतवती। ततः मौनव्रतम् उत्सृज्य, सा अम्बिकागृहात् निर्गता, दासीं हस्तेन गृहीत्वा, मणिवलयेन शोभमानहस्ता। सा तन्वी, कर्णकुण्डलमणिवदना, श्यामाङ्गी, कटिस्थमणिमेखला, उन्नतस्तनयुग्मा, कुचकलापैः चिरन्तनदृष्टिः—देवमाया इव बभौ। शुद्धस्मितवती, बिम्बाधरशोभा, मल्लिकापुष्पदन्तपङ्क्तिः, हंसगमना, मृदुलमणिनूपुरध्वन्या च शोभिता। तां वीक्ष्य, संमिलिताः वीराः, प्रेमविस्मिताः, मूर्च्छिताः; तस्याः लज्जास्मितवल्गितचक्षुषः दर्शनात्, नृपाः शस्त्राणि अपातयन्। ते मोहितमहाशालिनः, गजाश्वरथारूढाः, भूमौ पतिताः, सा च शोभायाः बहिरावर्तनं कृत्वा, हरये समर्पयन्ती, शनैः शनैः चलन्ती, पद्मपादपदविन्यासेन, प्रभोः आगमनं अपश्यत्। सा वामहस्ताङ्गुलिभिः केशान् अपसार्य, कटाक्षेण राजान् विलोक्य, अच्युतं च दृष्ट्वा, रथारोहणसमये, कृष्णः प्रतिद्वन्दिनां पुरतः तां जग्राह। तां गरुडध्वजेन रथे स्थाप्य, माधवः, नृपसमूहं अवज्ञाय, रामेण अग्रे गच्छता, सिंह इव शृगालमध्यात् मृगं हरन्, शनैः निर्गतः। ततो गर्विताः राजानः, पराभवक्लेशं न सहन्तः—विशेषतः जरासन्धमुख्याः—'धिगस्तु! वयं शस्त्रपाणयः गोकुलैः हृताः, सिंहा इव अन्यमृगमध्यात् हरन्ति' इति चुक्रुशुः। शुक उवाच—एवं सर्वे, महान् रोषेण, स्वैर्यानेषु आरूढाः, स्वसेनाभिः परिवृताः, धनुष्मन्तः, अनुययुः। तेषां आगमनं दृष्ट्वा, यादवसेनायाः नायकाः, धनुषः घोषं विधाय, तेषां पुरतः स्थिताः। शस्त्रविशारदाः, अश्वगजरथारूढाः, शरवृष्टिं मुमुचुः, मेघा इव पर्वतान् अभिवर्षन्तः। तस्या पतिसैन्यं शरवृष्ट्या आच्छन्नं दृष्ट्वा, सा तन्वी, लज्जाभयचकितलोचनया, स्वपतिवदनं अपश्यत्। भगवान् स्मितपूर्वम् अवदत्—'मा भैः, कमललोचने! एषा ते शत्रुसैन्यव्यूहा, स्वजनैः एव अद्य नाश्यन्ते।' तेषां शौर्यं न सहन्तः, गदः सङ्कर्षणः चान्ये च वीराः, लोहशरैः अश्वगजरथान् ताडयामासुः। रथिनां, अश्वारूढानां, गजारूढानां च शिरांसि, कुण्डलमुकुटपट्टाभिरलङ्कृतानि, सहस्रशः भूमौ अपतन्। शस्त्रगदाधनुर्धरबाहवः, गजाङ्गुलिपादाः, अश्वा, गर्दभा, उष्ट्रा, वृषभाः, पुरुषशिरांसि च भूमौ अपतन्।