सप्तरात्रं निराहारः स श्रोतुम् आदृतः, मनसा च गम्भीरया चिन्तनं चकार। तत्र ज्ञायते—अधिष्ठितं ज्ञानं न दृढं चेत् नश्यति, प्रमादेन श्रवणं व्यर्थं भवति, संशये मन्त्रः क्षीयते, चित्तविक्षेपे पाठः नश्यति। विष्णोः अनन्यभक्ते स्थले नाशः, अयुक्ताय श्राद्धं निष्फलं, अशास्त्रविदे दानं व्यर्थं, कुलं च दुष्चरित्रेण लुप्यते। गुरुवचनस्य श्रद्धा, आत्मनि विनयभावः, मनोदोषविजयः, आकथनायाम् अविचलिता एकाग्रता—एते चान्ये च यदि साध्यन्ते, तदा श्रवणस्य फलं निश्चितं सिध्यति; कथासमाप्तौ च सर्वे वैकुण्ठवासम् अवश्यं प्राप्नुवन्ति। एवं हि, गोकरणायोक्तं—“गोविन्दः स्वयमेव तुभ्यं गोलोकं दास्यति।” इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं जग्मुः। अनन्तरं मासे, गोकरणः punarapi कथा शुश्राव; तत्रापि सप्तरात्रं श्रवणं अभवत्। नारद! कथासमाप्तौ यदभवत्, तत् शृणु। तत्र हरिः स्वभक्तैः सह दिव्यरथैः साक्षात् प्रादुरभूत्; तस्मिन् काले जयशब्दाः नमस्काराश्च सञ्जज्ञिरे। हरिः प्रमुदितः पाञ्चजन्यं शङ्खं निनाद्य, गोकरणं परिष्वज्य, तमात्मसमं चकार। अन्यान् श्रोतॄन् अपि हरिः क्षणेन मेघश्यामान्, पीताम्बरधरान्, मुकुटकुण्डलभूषितान् चकार। यावन्तः तत्र ग्रामवासिनः अश्वपालचाण्डालजातयः, तेऽपि तदा गोकरणस्य कृपया दिव्यरथेषु स्थापिताः। ये हरिधाम प्रापिताः, यत्र योगिनः यान्ति, तं गोपालकं गोकरणेन सह गोलोकं प्राप्नुवन्; श्रवणकथासम्प्रीतः भक्तवत्सलः भगवान् तत्रैव प्रस्थितः। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण समेता अभवन्, तथा कृष्णेन अपि ते गोलोकं नीताः, यं योगिनामपि दुर्लभं। यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धगणाः गच्छन्ति, तं लोकं ते भगवत्कथाश्रवणेन अगच्छन्। इह वयं घोषयामः—सप्ताहयागैः किं तेजः फलं लभ्यते? ये गोकरणकथायाः अक्षराणि श्रोत्रैः पिबन्ति, ते गर्भस्थाः अपि पुनर्जन्म न लभन्ते। वाय्वम्भुपर्णभोजनैः, शरीरक्षयैः तपोभिः, दीर्घकालेन तीव्रैः तपःसमुच्चयैः, योगाभ्यासैः च—यत् स्थानं न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। महर्षिः शाण्डिल्यः, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटे स्थित्वा, एतां पावनीं कथां ब्रह्मानन्देन पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं श्रवणेन पापराशिं नाशयति। श्राद्धकाले प्रयुज्य, पितॄन् तृप्तिं ददाति; नित्यपठनात् मोक्षः सिध्यति, पुनर्जन्म न भवति। श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यम्—षष्ठोऽध्यायः आरभ्यते: सप्ताहश्रवणविधिं वक्ष्यामः। कुमाराः ऊचुः—सप्ताहश्रवणस्य विधिं वयम् अधुना कथयामः; सखिभिः सह वित्तसंपन्नैः चैतत् सामान्यतः संपद्यते। ज्योतिषिणं आहूय, शुभमुहूर्तं पृच्छेत्, विवाहवत् सर्वोपकरणानि यथावत् आयोजनीयानि। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः पवित्राः शुभाः च; तेषु कथारम्भः मुक्तिदायकः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः वर्जनीयाः, सम्पूर्णं परित्याज्याः। तत्र अन्ये सखायः नियुक्तव्याः, यथाशक्ति तत्पराः। प्रत्येकदेशे प्रयत्नेन संदेशः प्रेष्यः—“इह कथा भविष्यति, गार्हस्थ्याः आगच्छन्तु” इति। केचन हरिचरितानि, अच्युतस्तुतयः च दूरस्थाः; स्त्रियः, शूद्राः, अन्ये च—तेषां शिक्षायाः विशेषं यत्नः कर्तव्यः। प्रत्येकस्थले ये विरक्ताः वैष्णवाः, कीर्तनकाङ्क्षिणः, तेषां पत्राणि प्रेष्याणि, तेषां लेखनं नियोज्यं। सप्तरात्रं साधूनां सङ्गमः दुर्लभः; तत्र कथा अनन्यरसयुक्ता भविष्यति। ये भागवतमृतपानलोलुपाः, शीघ्रं प्रेमभक्त्या आगन्तव्यम्। यदि कदाचित् स्थलं न लभ्यते, एकदिनमपि चेत्, तथापि सर्वथा आगमनं साधनीयम्; क्षणमपि तत्र दुर्लभम्। एवं तेषां व्यवस्थाः विनयेन कर्तव्याः; आगतानां सर्वेषां निवासः साधनीयः। तीर्थे, वने, गृहे वा, श्रवणं समाचर्यते; यत्र पृथिवी विस्तीर्णा, तत्रैव कथा योग्यतया प्रवर्तते। शुद्धिः, भूमेः सम्यक् मार्जनं, लेपनं, शिलामृद्भिः अलङ्करणं च कार्यम्; गृहे यानि साधनानि, तानि कोणे स्थापनीयानि। पञ्चमे दिने, यत्नेन, पूर्वं विस्तीर्णानि वस्त्राणि मार्जनीयानि; उन्नतः मण्डपः कारयितव्यः, कदलीस्तम्भैः अलङ्कृतः। फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च शोभितः; चतुर्दिशं ध्वजैः शोभितः, वित्तसमृद्ध्या दीप्तः। ऊर्ध्वं सप्तलोकाः स्पष्टं चित्रिताः; तत्र विरक्तब्राह्मणाः उपवेशनीयाः, जागरूकाः च। आदौ तेषां आसनानि यथाक्रमं स्थापनीयानि; वक्त्रुं तु दिव्यं विशेषमासनं विधेयम्। वक्ता उत्तरां दिशं पश्येत्, श्रोता पूर्वां दिशं; वक्ता पूर्वां पश्येत् चेत्, श्रोता उत्तरां दिशं। अथवा, पूज्यपूजकयोर् मध्ये पूर्वदिक् विज्ञेया; श्रोतृणां आगमनाय, स्थानकालविशारदैः एवमुक्तम्। वक्ता विरक्तः, वैष्णवः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तविशारदः, स्थिरः, सर्वकामविवर्जितः स्यात्। ये बहुमतग्रन्थैः मोहिता, स्त्रीसङ्गरता, पाखण्डदृष्टिप्रवर्तकाः, ते शुकशास्त्रपाठे वर्जनीयाः, विद्वांसः अपि चेत्। इति श्रीमद्भागवतस्य पावनकथा, सप्ताहश्रवणविधिश्च, भक्तानां मोक्षदायिनी, पावनफलप्रदा च।