स तु विनयपूर्णया वाचा उक्त्वा, तदा वक्तारं सम्यक् संपूज्य, वस्त्राभरणादिभिः भूषयित्वा, पूजार्चनानन्तरं तं स्तौति स्म। ततः स प्रार्थयामास—"हे वराहरूप, हे जागरित, सर्वशास्त्रविद्! अस्य आख्यानस्य प्रकाशनेन मम अज्ञानं नाशय।" एवमुक्त्वा, स्वकल्याणाय हर्षेण व्रतम् आदध्यात्, यथाशक्ति सप्तरात्राणि तदनुष्ठेयम्। तदनन्तरं, आख्यानस्य व्याघातं निरास्य पञ्च ब्राह्मणान् सम्यक् चिनुत, ते च द्वादशाक्षरं हरिमन्त्रम् जपेयुः। ततः ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च नमस्कृत्य, सम्मान्य, तान् उपदिश्य, स्वमासने समुपविश्येत। धन-धन्य-गृह-पुत्रादिषु चिन्ता परित्यज्य, शुद्धचित्तः, आख्यानाभिमुखेन मनसा, परमफलम् आप्नोति। प्रातः सूर्योदयात् आरभ्य, दिनस्य अर्धत्र्यहभागपर्यन्तं, धीरः, स्थिरया वाचा, सम्यक् आख्यानम् आवेदयेत्। मध्याह्ने द्विघटिकाकालं विश्रामः कार्यः, तदनन्तरं वैष्णवैः कीर्तनम् अपि तत्रैव सम्पाद्यं। देहधारणाय सुखकरं लघुशाखाद्यन्नं भक्षयेत्; आख्यानार्थी केवलं हविष्यन्नं एकवारं भुञ्जीत। यदि शक्तिः स्यात्, सप्तरात्राणि उपोष्य शृणुयात्; अथवा घृतं वा क्षीरं पीत्वा सुखेन शृणुयात्। अन्यथा फलं भक्षयेत्, अथवा एकवारं खादेत्; यत् सुखरूपं तत् शृवणार्थं आचर्यम्। मम मतम्—श्रोतॄणां भक्षणं श्रेष्ठं, उपवासः आख्यानस्य व्याघातं कुर्यात् चेत् न अनुशंसनीयः। शृणु नारद! सप्ताहव्रतानां नियमाः वक्ष्यामि; ये विष्ण्वर्चनदीक्षा-विहीनाः, ते आख्यानशृवणे अर्हाः न स्युः। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनम्, पत्रे भोजनम्, आख्यानानन्तरं भोजनम्—एतानि प्रतिदिनं व्रती आचरितुम् अर्हति। व्रती विभिक्त्यं मधु तैलं गुरु भोजनं च, अपवित्रं च जर्जरं च, वर्जयेत्। व्रती कामं क्रोधं मदं दम्भं मत्सरं लोभं कपटं मोहं द्वेषं च सदा दूरं कुर्यात्। व्रती वेदविद्-वैष्णव-ब्राह्मण-गुरु-गाव्-व्रती-स्त्री-राजन्-महात्मसु निन्दां वर्जयेत्। व्रती रजस्वलायाः, पतितस्य, म्लेच्छस्य, पापिष्ठस्य, अवेदवृत्तस्य, द्विजद्वेषिणः, वेदविरोधिनः च सह संवादं न कुर्यात्। व्रती सत्यं शौचं दया मौनं सरलता नम्रता चित्तस्य उदारता च आचरितुम् अर्हति। दरिद्रः, क्षीणः, रोगी, दुर्भाग्यवान्, पापकर्मी, अपुत्रः, मोक्षकामश्च—एते सर्वे आख्यानं शृणुयुः। या स्त्री अप्रसूता, मृतपुत्रा, वन्ध्या, पुत्रनष्टा, गर्भपातिता वा, सा अपि सावधान्या कथा शृणुयात्। एवं येन प्रकारेण कथा शृणुता, तेन अक्षयपुण्यलाभः; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटियज्ञफलप्रदा। एवं व्रतम् अनुष्ठाय, तस्य समापनं यथोचितं कुर्यात्, यथा फलकामाः जन्माष्टम्यादिव्रतम् समापयन्ति। ये दरिद्राः, भक्ताः च, तेषां समापनविधौ विशेषः नास्ति; केवलं श्रवणेनैव शुद्ध्यन्ते, निःस्पृहत्वात् वैष्णवाः सन्तः। यदा कथायाः यज्ञः समाप्यते, तदा श्रोतृभिः ग्रन्थं वक्तारं च भक्त्या पूजनीयम्। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दातव्याः, मृदङ्गतालवाद्ययुक्तं मधुरं कीर्तनं च कार्यम्। जयध्वनि-सुमंगलवाचः शङ्खनादश्च विधेयाः; ब्राह्मणेभ्यः याचकेभ्यश्च धनं भोजनं च दातव्यम्। यदि श्रोता विरक्तः स्यात्, तदा अन翌दिने गीतवाद्यादि सम्पाद्यं; यदि गार्हस्थ्यः, तर्हि कर्मशुद्ध्यर्थं होमः कार्यः। प्रतिश्लोकं यथाविधि क्षीरपायसं मधु घृतं तिलं च मिश्रं, विशेषतः दशमे स्कन्धे, होमे समर्पयेत्। अथवा, गायत्र्याः मन्त्रेण समाहितचित्तः होमं कुर्यात्, यतः पुराणं परं तत्त्वमेव। यदि होमं न शक्नोति, तर्हि तदर्थद्रव्यं अन्येभ्यः दत्वा फललाभं प्राप्नुयात्, दोषाधिक्यादिनिवारणाय। दोषशान्त्यर्थं सहस्रनामस्तोत्रं पठेत्; तेन सर्वं सफलं भवति, ह्यस्ति न किञ्चित् ततः परम्। अनन्तरं द्वादश ब्राह्मणान् क्षीरपायस-मधुना भोजयेत्, सुवर्णं च गाम् च व्रतसमाप्त्यर्थं दद्यात्। यदि समर्थः स्यात्, तर्हि त्रिपलपरिमाणं सुवर्णसिंहम् निर्माय, तत्रैव सुलेखितं ग्रन्थं स्थापयेत्। यथाविधि आवाहनाद्युपचारैः, वस्त्राभरणगन्धादिभिः, यः निग्रहवान् पूज्यः तं सम्यक् पूजयेत्। यदि पण्डितः एतत् गुरवे ददाति, स संसारपाशाद् विमुच्यते; एवं विधिना कृतव्रतः सर्वपापैः विमुच्यते। एषः शुभः श्रीमद्भागवतपुराणः फलप्रदः; धर्मार्थकाममोक्षप्राप्तये साधनं निःसंशयम्। कुमाराः ऊचुः—"एवं सर्वं तुभ्यं उक्तं, किं अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? श्रीमद्भागवतमेव हि भोगमोक्षप्रदम्।" सूतः उवाच—एवं उक्त्वा, ते महात्मानः पापनाशकं पुण्यं भोगमोक्षप्रदं भागवताख्यानं सम्यक् कीर्तयामासुः। सप्तदिनानि, सर्वे संयतचित्ताः यथाविधि शृण्वन्तः, ततः परमपुरुषं देवानां श्रेष्ठं स्तुत्वा।