ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அங்கே, பக்தியும் ஞானமும் உடையவர்கள் திடீரென தங்களது உடல் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய பற்றுகளை விட்டுவிட்டு, அஹிம்சை, சாந்தி, மற்றும் தங்களது சொந்த தர்மம் நிறைந்த அந்நியாசிகள் அடையும் உன்னத நிலையில் செல்லுகிறார்கள். நீங்கள் என்னை வினவினீர், அரியமானவர்களே! எனவே, எனக்குத் தெரிந்த வரையில் விளக்குகிறேன். பறவைகள் வானில் தங்கள் சக்திக்கு ஏற்ப பறப்பதைப் போல, ஞானிகள் விஷ்ணுவின் பாதையை தங்கள் அறிவின்படி அடைகிறார்கள். ஒரு நாள், வேட்டைக்காக காடு சுற்றிச் சென்றபோது, ஒரு மான் பின் தொடர்ந்தவன், வில்லையும் தூக்கி, மிகுந்த பசிப்பும் தாகமும் அடைந்து சோர்ந்தான். தண்ணீர் தேடி ஒரு ஆசிரமத்திற்குள் சென்றான். அங்கு, கண்கள் மூடியபடி அமைதியுடன் அமர்ந்திருந்த ஒரு முனிவரைப் பார்த்தான். அந்த முனிவர், தம் இంద్రியங்கள், சுவாசம், மனம், புத்தி ஆகிய அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தி, மூன்று உலகங்களையும் தாண்டி, நிலையான பிரம்மத்துடன் ஒன்றிய நிலையில் இருந்தார். கூந்தல் முடி மற்றும் மான் தோல் போர்த்திய நிலையில், தண்ணீருக்காக தாகத்தால் வருந்திய அரசன், அந்த முனிவரிடம் யாசிக்க ஆரம்பித்தான். அப்போது, அரசன் புல், மண் போன்ற அர்ப்பணிப்புகளும், வழக்கமான தண்ணீர் மற்றும் இனிய வார்த்தைகளும் கிடைக்கவில்லை; அவன் தன்னை உதாசீனப்படுத்தப்பட்டதாக எண்ணி, கோபம் கொண்டான். இதற்கு முன்பு அவன் இவ்வளவு பசிப்பும் தாகமும் அனுபவித்ததில்லை; அந்த பிராமணரிடம் பொறாமையும் கோபமும் எழுந்தது. கோபத்தில், உயிரற்ற ஒரு பாம்பை அந்த முனிவரின் தோளில் வைத்து, ஆசிரமத்திலிருந்து நகரம் நோக்கி திரும்பினான். "இவன் உண்மையில் தியானத்தில் ஈடுபட்டவரா, அல்லது இது போலியாகவா?" என அரசன் சந்தேகப்பட்டான்; "க்ஷத்திரியர்களின் நிலை என்னவாக இருக்குமோ?" என்று எண்ணினான். அந்த முனிவரின் மகன், மிகுந்த தேஜஸுடன், மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அரசன் தந்தையிடம் இப்படி நடந்துகொண்டதை அறிந்ததும், உடனே அங்கேயே பேசினான்: "அய்யோ, அரசர்களின் அநியாயம்! அவர்கள் ஹவிசையும் விழுங்கும் பேராசையுள்ளவர்களைப் போல. எஜமானருக்கு ஊழியர்கள் செய்த குற்றம், வாசல்காப்பாளர்கள் அல்லது நாய்கள் தங்கள் ஆண்டவருக்கு செய்வதைப் போன்றது." "இவன் பிறப்பால் க்ஷத்திரியன் என்றாலும், பிராமணர்கள் இவனை வீட்டை பாதுகாக்கும் வாசல்காப்பாளராக நியமித்துள்ளனர்; அப்படியிருக்க, அவன் எப்படி வீட்டின் செல்வத்தை அனுபவிக்க தகுதி பெற முடியும்?" "கிருஷ்ணர், வழிதவறுபவர்களுக்கு வழிகாட்டியவர், விலகிய பிறகு, தர்மத்தின் பாலத்தை உடைத்தவர்களை நான் இப்போது தண்டிக்கிறேன்; என் சக்தியைப் பாருங்கள்!" என்று கூறி, கண்கள் சிவந்த கோபத்துடன், அந்த சிறுவன் நண்பர்களுடன், காவுஷிகி நதியில் சுத்திமை செய்து, கடும் சாபமாக வார்த்தைகளை உதிர்த்தான். "எனது உத்தரவு படி, இந்த வம்சத்தை அழிப்பவனாகிய அரசனை ஏழாவது நாளில் தக்ஷகன் கடிப்பான்!" என்று சபித்தான். பின்னர், அந்த சிறுவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, தந்தையின் கழுத்தில் பாம்பு சுற்றியிருப்பதைப் பார்த்து, மிகுந்த துயரத்தில் கூச்சலிட்டான். ஆங்கிரஸ குலத்தைச் சேர்ந்த அந்த பிராமணர், மகனின் அழுகையை கேட்டதும், மெதுவாக கண்களைத் திறந்து, தன் தோளில் இருந்த இறந்த பாம்பைப் பார்த்தார். அதை அகற்றி, "மகனே, ஏன் அழுகிறாய்? யார் உனக்கு அநியாயம் செய்தார்?" என்று கேட்டார். சிறுவன் நடந்ததை அனைத்தும் விளக்கியான். அரசன் குற்றமின்றி சபிக்கப்பட்டதை அறிந்த பிராமணர், மகனிடம் மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லை; "அய்யோ, இன்று பெரிய விபத்து உண்டாயிற்று! குற்றம் சிறியது என்றாலும், தண்டனை கடுமையானது." "அரசனை நீ தீர்மானிக்கக் கூடாது, அறியாமை கொண்டவனே! அவன் அசைக்க முடியாத சக்தியால், மக்கள் எல்லா பக்கமும் நலமுடன் வாழ்கிறார்கள்." "நரதேவன் எனப்படும் இந்த அரசன், தேர்ச்சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்துபவன், அவனை இகழ்ந்தால், உலகம் கொள்ளையர்கள் நிறைந்ததாகி, பாதுகாப்பின்றி, மேய்ப்பர் இல்லாத ஆடுகள் போல உடனே அழிவடையும்." "இன்று, பாதுகாவலரை இழந்தவர்கள் சொத்துகளை மற்றவர்கள் கொள்ளையடிப்பதால், பாவம் இடையறாது வருகிறது; மக்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்று, சபித்து, கொள்ளை கொண்டு, பசு, பெண்கள், பொருட்களை பறிக்கிறார்கள்." "பிறகு, மக்களில் உயரிய தர்மமும், மூன்று வேதங்களில் வேரூன்றிய வர்ணா மற்றும் ஆசிரம தர்மங்களும் அழிகின்றன; அதன் பின், செல்வம் மற்றும் இன்பத்தில் மூழ்கியவர்கள், நாய்கள், குரங்குகள் போல கலப்பை ஏற்படுத்துகிறார்கள்." "இந்த தர்மத்தின் பாதுகாவலர், பெரிய சக்ரவர்த்தி ப்ருஹச்சிரவா; அவர் ராஜரிஷி, உண்மையான பக்தர், அசுவமேத யாகங்களை நடத்தியவர்." "அறிவில்லாத சிறுவன் குற்றமற்ற அரசனுக்கு செய்த பாவம்; பரமாத்மா, எல்லாரின் உள்ளத்தையும் அறிந்தவர், இந்தத் தவறை மன்னிக்கட்டும்." "தாம் இழிவுபடுத்தப்பட்டாலும், ஏமாற்றப்பட்டாலும், சபிக்கப்பட்டாலும், அவமதிக்கப்பட்டாலும், கொல்லப்பட்டாலும் கூட, பகவானின் பக்தர்கள் தங்களிடம் வந்த குற்றத்திற்கு பதில் கொடுப்பதில்லை, அவர்களுக்கு ஆற்றல் இருந்தாலும் கூட." மகனின் தவறால், அந்த மகா முனிவர் மனதில் வருந்தினார்; அரசனால் தாம் அநியாயம் செய்யப்பட்டாலும், அவர் அதில் மனதை வைக்கவில்லை. இந்த உலகில் சீரியல் உள்ளவர்கள், பிறர் ஏற்படுத்தும் இரட்டை நிலைகளுக்கு உட்பட்டாலும், தாங்கள் ஆத்மா சார்ந்த குணங்களில் நம்பிக்கை வைப்பதால், துக்கமும் சந்தோஷமும் அடையவில்லை. "ஒருவன் காலில் தண்ணீர் கழுவாமல் படுக்கக் கூடாது; ஈரமான காலுடன் அல்லது ஈரமான தலையுடன் படுக்கக் கூடாது; பிறர் அளிக்கும் உணவை உண்ணக் கூடாது; நிர்வாணமாகவும், விடியற்காலையிலும், மாலை நேரத்திலும் படுக்கக் கூடாது." "எப்போதும் தூய்மையாக, சுத்தமான உடை அணிந்து, எல்லா மங்களத்தையும் கொண்டு, காலை உணவுக்கு முன் பசுக்கள், பிராமணர்கள், லட்சுமி, மற்றும் அசையாத பகவானை வழிபட வேண்டும்." "பெண்கள் மற்றும் வீரத்தைக் கொண்டவர்கள் மலர், வாசனை, அர்ப்பணிப்பு, ஆபரணங்களால் வழிபட வேண்டும்; கணவனை வழிபட்டு, அவரை கருவில் உறைகின்றவராக தியானிக்க வேண்டும்." "இந்த பும்ஸவன விரதத்தை ஒரு வருடம் முற்றிலும் காப்பாற்றினால், இந்திரனை வெல்லக்கூடிய ஒரு மகன் உண்டாகுவான்." "அப்படிச் செய்வேன்" என்று ஒப்புக்கொண்டு, மகத்தான விருப்பமுடன் திதி, கஷ்யபரிடமிருந்து கருவைப் பெற்றாள்; அவள் அந்த விரதத்தை உண்மையுடன் மேற்கொண்டாள். தன் மாமியார் தன் நோக்கத்தை அறிந்த இந்திரன், அவளது ஆசிரம வாழ்வில், மிகுந்த கவனத்துடன் சேவை செய்தான். அவன் எப்போதும் காட்டிலிருந்து மலர்கள், பழங்கள், புனிதக் குப்பை, தருமா, இலைகள், முளைகள், மண், தண்ணீர் ஆகியவற்றை சமயத்திற்கு ஏற்ப கொண்டுவந்தான். அவள் விரதத்தை கடைபிடிக்கும்போது, ஹரி அவளது விரதத்தை முறிக்க விரும்பி, மான் வடிவில் மானைப் போலவே, வஞ்சகமாக சேவை செய்தான். ஆனால், அவள் விரதத்தில் எந்தக் குறையும் காணவில்லை; அவள் விரதத்தில் உறுதியாக இருந்தாள். அதனால், இந்திரன் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தான்; "இங்கே என் நோக்கத்தை எப்படிப் பெறுவது?" என்று யோசித்தான். ஒரு மாலை, விரதத்தில் சோர்ந்து, சாப்பிட்ட பிறகு, தன் கால்களை கழுவாமல், தண்ணீரால் சுத்தம் செய்யாமல், திதி விதியின் விளைவால் குழப்பமடைந்து தூங்கினாள். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி, யோகத்தில் வல்லவன் இந்திரன், திதியின் மனம் தூக்கத்தில் மூடப்பட்டிருந்தபோது, தன் யோகசக்தியால் அவளது கருவுக்குள் நுழைந்தான்.