ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

முன்னோர் அறிவை பெற்ற விவேகிகள், இயற்கையின் குணங்களில் இருந்து பற்றுகளை துறந்து, என்னைத் தியானித்து வழிபட வேண்டும். அறிவும் துறவும் கொண்டவர்கள், மனக்கட்டுப்பாடும் விழிப்பும் உடையவர்கள், என்னையே வழிபட வேண்டும். ஒரு முனிவர், சத்துவ குணத்தை வளர்த்து, அதன்மூலம் ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் ஆகிய இருண்ட மற்றும் ஆசைமிக்க குணங்களை வெல்ல்கிறார்; மேலும், நிலையான மனதுடன், சத்துவத்தையே பற்றற்ற மனத்தில் துறந்து விடுகிறார். இவ்வாறு, குணங்களை எல்லாம் கடந்த ஆன்மா, தனிப்பட்ட இருப்பை விட்டுவிட்டு, என்னை அடைகிறது. ஆன்மா, மற்ற ஆன்மாக்களிடமிருந்தும், குணங்களால் உருவான ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, என்னில் முழுமையாக ஒன்றிப்போகிறது. அது வெளியோ, உள்ளோ எங்கும் அசையாது அமைதியாக இருக்கிறது. எனவே, என் மாயையின் சக்தியையும், எட்டுவிதமான ஐஸ்வரியத்தையும் உணரும் அறிவாளிகள், லக்ஷ்மியின் ஆசீர்வாதத்தைப் போலும் செல்வத்தையும் விரும்புவதில்லை; அவர்கள் இந்த உலகிலேயே என் பரம பதத்தை அடைகிறார்கள். என்னை உளமார விரும்பி, அமைதியான இயல்புடையவர்கள் எப்போதும் அழியமாட்டார்கள்; காலத்தின் ஆயுதம் அவர்களைத் தீண்டாது. என் மீது அவர்கள் கொண்ட பாசம், ஆத்மா, மகன், நண்பன், குரு, நலன் விரும்புபவர், அர்ச்சிக்கப்படும் தெய்வம் என எல்லாக் காட்சிகளிலும் வெளிப்படுகிறது. இந்த உலகம், மறுமையுலகம், இடையே அலைந்து செல்கின்ற ஆன்மா, மற்றும் இங்கே ஒருவருக்கு சொந்தமானதாக கருதப்படும் எல்லாவற்றும்—செல்வம், மாடு, வீடு என—இவை அனைத்தையும் விட்டு, என்னை மட்டுமே பரிபூரண பக்தியுடன் வழிபடுவோர், அவர்களை நான் மரணத்தைத் தாண்டி அழைத்துச் செல்கிறேன். என்னில் தவிர, உயிர்கள் அனைத்துக்கும் ஆதிபதி, ஆதிபிரக்ருதி நாயகன் ஆகிய என்னில் தவிர, ஆன்மாவுக்கான மிகுந்த பயம் எங்கும் நீங்காது. எனது பயத்தால்தான் காற்று வீசுகிறது, சூரியன் பிரகாசிக்கிறான், இந்திரன் மழை பொழிகிறான், நெருப்பு எரிகிறது, மரணம் நடமாடுகிறது. ஞானமும் துறவும் பெற்ற யோகிகள், பக்தி யோகத்தின் மூலம், பயமற்ற என் பாதங்களை அடைகிறார்கள்; அதுவே அவர்களுக்கு நன்மை தரும். இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கான உயர்ந்த நன்மை ஒன்றே—என்னைப் பற்றிய தீவிர பக்தியுடன், மனதை என்னில் நிலைநிறுத்துவது. ஏழு வாயில்கள் மேலே, இரண்டு முன்னால், இரண்டு கீழே அமைக்கப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொன்றும் புலன்களின் இயக்கத்திற்காக, அவற்றில் ஒவ்வொன்றில் ஒரு நாயகர் இருக்கிறார், ராஜா. இதில், ஐந்து வாயில்கள் கிழக்கில், ஒன்று தெற்கில், ஒன்று வடக்கில்; இரண்டு மேற்கில். இவற்றின் பெயர்களை நான் சொல்கிறேன். தீப்பூச்சி போல, இரு கிழக்கு வாயில்கள் ஒன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில், த்யுமத்ஸகன் பயணித்து நிலத்தை ஒளிரச் செய்கிறான். நளினி மற்றும் நாலினி எனும் இரு கிழக்கு வாயில்கள் ஒன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில், அவதூதசகன் மணமுள்ள பகுதிக்கு நுழைகிறான். முக்கியா எனும் வாயில் முன்னால், பல கடைகள், உணவு வண்டிகளுடன் உள்ளது; அதில், இந்த நகரத்தின் ராஜா, சுவை அறிந்த வணிகர்களுடன் நுழைகிறார். தெற்குத் திசையில், பித்ரூ எனும் வாயிலில், புரஞ்சன் தெற்குப் பஞ்சாலா நாட்டிற்குள், ஞானத்தைச் சுமக்கும் மக்களுடன் செல்கிறான். வடக்கு வாயிலான தேவஹூ வழியாக, புரஞ்சன் வடக்கு பஞ்சாலா நாட்டிற்குள், ஞானத்தைச் சுமக்கும் மக்களுடன் செல்கிறான். மேற்கு வாயிலான ஆசுரி வழியாக, புரஞ்சன் கிராமகா எனும் நாட்டிற்குள், அகங்காரத்துடன் செல்கிறான். மேற்கில் உள்ள நிர்ருதி வாயிலில், புரஞ்சன் வைசஸா எனும் நாட்டிற்குள், பேராசையுடன் செல்கிறான். அந்த நகரின் இரண்டு வாயில்கள், அந்தா மற்றும் அவமீஷா, அமைதியும் திறமையும் உடையவை; அவற்றின் கண்கள் உடைய நாயகர் அவற்றில் சென்று செயல்படுகிறார். அவன், விஷூசியுடன் உள்ளறையில் நுழைந்தபோது, தன் மனைவியும் பிள்ளைகளும் உண்டாக்கும் மயக்கம், இன்பம், மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறான். இவ்வாறு, செயல்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, ஆசைமயமாக, அறியாமையால் ஏமாற்றப்பட்டு, அவன் தன் ராணியின் விருப்பங்களைப் பின்பற்றி நடக்கிறான். சில சமயம், அவள் மது அருந்தினால் அவனும் அருந்துகிறான்; அவள் சாப்பிடும்போது அவனும் சாப்பிடுகிறான்; அவள் ரசிக்கும்போது அவனும் அவளுடன் ரசிக்கிறான். சில சமயம், அவள் பாடினால் அவனும் பாடுகிறான்; அவள் அழுகிறாள் என்றால் அவனும் அழுகிறான்; அவள் சிரிப்பாள் என்றால் அவனும் சிரிக்கிறான்; அவள் பேசினால் அவனும் பதிலளிக்கிறான். சில சமயம், அவள் ஓடினால் அவனும் ஓடுகிறான்; அவள் நின்றால் அவனும் நிற்கிறான்; அவள் படுத்தால் அவனும் அருகில் படுத்துக்கொள்கிறான்; அவள் உட்கார்ந்தால் அவனும் உட்காருகிறான். சில சமயம், அவள் கேட்பதை அவனும் கேட்கிறான்; அவள் பார்ப்பதை அவனும் பார்க்கிறான்; அவள் மணம் பார்க்கிறாள் என்றால் அவனும் மணம் பார்க்கிறான்; அவள் தொடும்போது அவனும் தொடுகிறான். அவன் மனைவி துயருறும்போது அவனும் துயருறுகிறான்; அவள் மகிழும்போது அவனும் மகிழ்கிறான். இவ்வாறு, அவன் தன் மனைவியின் குணங்களால் ஏமாற்றப்பட்டு, விருப்பமில்லாவிட்டாலும், அறியாமையால், ஒரு பொம்மையைப் போல, அவளையே பின்பற்றுகிறான். அப்போது, ஷுகர் சொன்னார்: இந்தக் குழந்தை கிருஷ்ணனின் அற்புத செயல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கோபியர், அவன் உண்மையான சக்தியை அறியாமல், ஆச்சரியமடைந்து, நந்தனை அணுகி, கர்க்க முனிவர் கூறியவற்றை நினைவுகூர்ந்து பேசினார்கள். அவர்கள் கூறினார்கள்: இந்தக் குழந்தையின் செயல்கள் உண்மையில் வியப்பூட்டத்தக்கவை. கிராமத்தவர்களுக்கு பிறக்கும் குழந்தைகள் பொதுவாக இகழப்படுகிறார்கள்; ஆனால், இவன் எப்படிக் கிராமத்தில் பிறந்தான்? ஏழு நாட்கள் மட்டுமே ஆன இக் குழந்தை, எளிதாக ஒரு கையால் பெரிய மலையைக் தூக்கினான்; அது யானை ராஜா தாமரையை எடுப்பதைப் போலவே. சிறு குழந்தையாக, கண்கள் முழுமையாகத் திறக்கப்படாத நிலையில், சக்திவாய்ந்த பூதனாவின் பாலுடன் அவளது உயிரையும் குடித்துவிட்டான்; அது காலம் உயிர்களை விழுங்குவது போல. குழந்தை படுக்கையில் இருந்தபோது, அவன் காலால் வண்டியைத் தட்டி அழுதான்; அதன் சக்கரம் கீழே விழுந்தது, வண்டி கவிழ்ந்தது. ஒரு வயது குழந்தையாக இருந்தபோது, த்ருணாவர்த்தன் என்ற அசுரன் அவனை வானில் தூக்கிச் சென்றான்; அவன் கழுத்தை பிடித்தாலும், கிருஷ்ணன் அந்த பெரிய துன்பத்தை வென்றான். ஒரு முறை, அவன் தாயார் வெண்ணெய் திருடியதற்காக அவனை ஒரு உலக்கை கட்டி வைத்திருந்தபோது, இரண்டு அர்ஜுன மரங்களுக்கு இடையில் நடந்தான்; தனது கரங்களால் அந்த மரங்களை விழுங்கச் செய்தான். காட்டில், மாடுகளை மேய்த்து, மற்ற பசுங்குழந்தைகளுடன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, பாகா என்ற அசுரன் அவனை கொல்ல நினைத்தான்; ஆனால் கிருஷ்ணன் அவன் வாயைத் தண்டியால் பிளந்தான். ஒரு முறை, ஒரு பசுவாக வேஷமிட்ட அசுரன், மற்ற பசுக்களில் கலந்துகொண்டு அவனை கொல்ல வந்தான்; கிருஷ்ணன் அவனை கொன்றான், மேலும் விளையாட்டாக கபித்த பழங்களை கீழே வீழ்த்தினான். அசுரக் கழுதையையும், அதன் சக்திவாய்ந்த தோழர்களையும் கொன்று, பழங்கள் நிறைந்த தாலா கானத்தைக் பாதுகாப்பானதாக மாற்றினான். தனது வலிமையால், கொடிய பிரலம்பா அசுரனையும் கொன்று, மாடுகளையும், கோபர்களையும் காட்டுத் தீயிலிருந்து காப்பாற்றினான். இவ்வாறு, கிருஷ்ணனின் அற்புத செயல்கள் எல்லாம், அவன் தெய்வீக சக்தியின் வெளிப்பாடாக, அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தின.