ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

புனிதமான காலங்களில், ஞானிகள் துளசி, வசந்தகாலம் மற்றும் பரமபுருஷன் ஆகியவற்றில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை எனக் கருதினார்கள். இவை மூன்றும் ஒரே மாதிரியில் புனிதம் கொண்டவை என்று அறிந்தனர். ஏவல் செய்து, பக்தியுடன் பகவத்கீதையை இரவு பகலும் அருளுடன் ஓதுபவர், கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களை அழித்துவிடுவார் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. தினமும் பகவத்கீதையின் அரைச்சொல்லையாவது, நான்கில் ஒரு பாகமாவது ஓதுபவர், ராஜசூய, அஸ்வமேத யாகங்களில் கிடைக்கும் புண்ணியத்தைப் பெறுவார். பகவத்கீதையை தினமும் ஓதுதல், ஹரியை இடையறாது சிந்தித்தல், துளசியை வளர்த்தல், பசுக்களைப் பராமரித்தல்—இவை அனைத்தும் சமமானவை. மரணக் கணத்தில், பக்தியுடன் சுகர் அருளிய இச்சாஸ்திரத்தின் வார்த்தைகளை கேட்டால், அந்த ஆவிக்கு கோவிந்தன் வைகுண்டத்தை அருள்வார். இந்த பகவத்கீதையை பொன்னால் செய்யப்பட்ட சிங்காசனத்தில் அழகுபடுத்தி, ஒரு வைஷ்ணவருக்கு வழங்குபவர், நிச்சயம் கிருஷ்ணனுடன் ஒன்றிப்போவார். பிறந்த நாளிலிருந்தே, ஏமாற்றும் மனதுடன், சுகர் அருளிய கதையை ஒருபோதும் கேட்காதவர், சந்தாளன் அல்லது கழுதை போல் வாழ்கிறார்; அவருடைய பிறப்பு வீண், தாயின் பிரசவ வேதனையும் பயனற்றது. பாவகரமான செயல்களில் ஈடுபட்டு, சுகர் அருளிய கதையை சிறிதும் கேளாதவர், உயிரில்லா உடம்பு போல், பூமிக்கு பாரமாக இருப்பவர் என, தேவர்கள் கூறுகின்றனர். இந்த உலகில் ஸ்ரீமத் பகவதத்தின் கதையே மிகவும் அரிதானது; கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியத்தால் மட்டுமே அது கிடைக்கும். எனவே, ஞானியரே, இந்த யோகத்தின் பொக்கிஷத்தை முயற்சியுடன் கேளுங்கள்; எந்த நாளும் கட்டுப்பாடு இல்லை—எப்போதும் கேட்பது சிறந்தது. இதை எப்போதும் சத்தியத்துடன், பாக்கியத்துடன் கேட்க வேண்டும்; ஆனால் கலியுகத்தில், இயலாமையால், சுகர் கூறிய ஒரு சிறப்பு வழிமுறை உள்ளது. மனதை அடக்குதல், நியமங்களைப் பின்பற்றுதல், தீட்சை பெறுதல்—இவை கடினம்; ஆகவே, ஏழு நாட்களில் கேட்டல் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. நம்பிக்கையுடன் தினமும் கேட்பவர், குறிப்பாக மாதம் மாதத்தில், பெறும் பலனை, சுகர் ஏழு நாட்களில் கேட்டதன் மூலம் பெற்றார். மனதை அடக்க இயலாமை, நோய், ஆயுளின் குறைவு, கலியுகத்தின் குற்றங்கள் காரணமாக, ஏழு நாள் பகவதம் கேட்டல் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. தவம், யோகம், தியானம் ஆகியவற்றால் பெற முடியாத பலனை, ஏழு நாட்களில் பகவதத்தை கேட்டல் முழுமையாக, எளிதாகக் கொடுக்கும். ஏழு நாள் பகவதம் கேட்டல், யாகங்களைவிட, விரதங்களைவிட, தவங்களைவிட, தீர்த்தயாத்திரையைவிட, எல்லாவற்றையும் மீறி உயர்ந்ததாகும். இது யோகத்தையும், தியானத்தையும், ஞானத்தையும் மீறி உயர்ந்தது; அதன் மகிமையை மேலும் என்ன சொல்லலாம்? மீண்டும் மீண்டும், எல்லாவற்றையும் அதுவே மீறுகிறது. அப்போது சௌனகர் கேட்டார்: “இந்தக் கதை மிக அற்புதமானது; ஞானம் மற்றும் பிற தர்மங்களை விட்டு வைக்கிறது. உன்னத நன்மையைத் தரும், யோகத்தையும் மற்ற பாதைகளையும் காட்டும் பகவத புராணம் எவ்வாறு தோன்றியது?” சூதர் பதில் கூறினார்: “கிருஷ்ணர், பூமியை விட்டு தம் சொந்த உலகத்திற்கு செல்லத் தீர்மானித்தபோது, பதினொன்று பிரதான பக்தர்களிடம் கேட்டார். அப்போது உத்தவர் அவரிடம் பேசினார். உத்தவர் சொன்னார்: ‘கோவிந்தா, உன் பக்தர்களுக்காக நீ செய்த கடமையை முடித்தபின், நீ செல்லப்போகிறாய்; என் இதயத்தில் உள்ள பெரிய கவலையை கேட்டு, எனக்கு ஆறுதல் அளி. இப்போது பயங்கரமான கலியுகம் வந்துவிட்டது; தீயவர்கள் மீண்டும் எழுவார்கள்; நல்லவர்களும் அவர்களுடன் பழகுவதால் கொடுமையாகி விடுவார்கள். பூமி, பாரம் அதிகமாகி, ஒரு பசுவாகவே அடைக்கலம் தேடுவாள்; உன்னைத் தவிர வேறு பாதுகாவலர் இல்லை. எனவே, பக்தர்களுக்காக, உன் ஆன்மிகமான, ஆனால் ரூபம் கொண்ட வடிவில், தயை காட்டி, விட்டு செல்லாதே. உன் பக்தர்கள், உன் இல்லாதபோது பூமியில் எப்படி இருப்பார்கள்? ரூபம் இல்லாததை வழிபடுவது கடினம்; எனவே, ஏதாவது செய்யும் வழியை யோசி.’ உத்தவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி, ப்ரபாஸத்தில் சிந்தித்தார்: ‘என் பக்தர்களுக்காக என்ன செய்யலாம்?’ அப்போது, தன் தெய்வீக ஒளியை பகவதத்தில் செலுத்தி, தானே மறைந்து, ஸ்ரீமத் பகவதத்தின் புனிதக் கடலில் நுழைந்தார். ஆகவே, இந்த வார்த்தைகளால் ஆன ரூபமான பகவதம், ஹரியே வெளிப்படுகின்றார்; அதனை சேவை செய்தல், கேட்பது, ஓதுதல், பார்த்தல்—இவை அனைத்தும் பாவங்களை அழிக்கும். இதனால், ஏழு நாட்களில் பகவதம் கேட்பது மற்ற எல்லா சாதனைகளையும் மீறி உயர்ந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; இது கலியுகத்துக்கான தர்மம். இந்த தர்மம், துன்பம், வறுமை, துரதிருஷ்டம், பாவம் ஆகியவற்றை அகற்றவும், ஆசை, கோபத்தை வெல்லவும் கலியில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இல்லையெனில், தெய்வங்களுக்கே வைஷ்ணவ மாயையை விட்டு விலகுவது மிகக் கடினம்; சாதாரண மனிதர்கள் எப்படி விலக முடியும்? எனவே, ஏழு நாள் பகவதம் கேட்டல் கட்டாயம் கூறப்பட்டுள்ளது. சூதர் தொடர்ந்தார்: “அப்போது, நாகஶ்ரவணத்தின் சபையில் முனிவர்கள் இந்த தர்மத்தை வெளிப்படுத்தியபோது, அற்புதமான ஒன்று நிகழ்ந்தது—சௌனகரே, கவனமாக கேள். பக்தி, தன் இரு இளம் மகன்களை கையில் பிடித்து, திடீரென வந்தாள்; தூய அன்பை உடையவளாய், மீண்டும் மீண்டும் ‘ஸ்ரீ கிருஷ்ணா, கோவிந்தா, ஹரே, முராரி, நாதா’ என்று அருள்புரிந்தாள். அந்த சபையில் இருந்தவர்கள், பகவதத்தின் பொருள் என்னும் ஆபரணங்களை அணிந்து, அழகாக அலங்கரித்து வந்த பக்தியைப் பார்த்தனர்; அவள் எங்கேயிருந்து வந்தாள், எப்படி வந்தாள் என்று அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். அப்போது குமாரர்கள் சொன்னார்கள்: ‘இவள் இப்போது இந்தக் கதையின் சாரத்திலிருந்து தோன்றியவள்.’ இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பக்தி, தன் மகன்களுடன் சனத்குமாரரிடம் பணிவுடன் கேட்டாள்: ‘இன்று, நீங்கள் எல்லாரும் எனக்குப் போஷணம் செய்தீர்கள்; கலியில் நான் தொலைந்திருந்தபோதும், இந்தக் கதையின் அமிர்தத்தால் மீண்டும் உயிர் பெற்றேன். இப்போது நான் எங்கே தங்குவது? பிராமணர்கள் சொல்லட்டும்.’ அப்போது முனிவர்கள் சொன்னார்கள்: ‘பக்தியே, பக்தர்களிடையே நீ கோவிந்தனின் ரூபங்களை உருவாக்குகிறாய்; நீயே அன்பை நிலைநிறுத்துகிறாய்; உலக வாழ்க்கை எனும் நோயை நீ அழிக்கிறாய்; எனவே, வைஷ்ணவர்களின் இதயங்களில் என்றும் உறுதி கொண்டு தங்கி இரு.’ இதனால், கலியின் குற்றங்களும் உன்னை காண முடியாது; அவற்றின் சக்தியும் உலகில் வெல்ல முடியாது; முனிவர்கள் கட்டளையிட்டபடி, பக்தி ஹரியின் சேவகர்களின் இதயங்களில் இடம் பெற்றாள். முழு உலகிலும் எவரும் வறுமையில் இருந்தாலும், அவர்களின் இதயங்களில் ஸ்ரீ ஹரிக்கு பக்தி இருந்தால், அவர்கள் உண்மையில் பாக்கியசாலிகள்; ஏனெனில், ஹரியே தன் சொந்த உலகத்தை விட்டு, அன்பின் இழையில் கட்டப்பட்டு, அவர்களின் இதயங்களில் புகுந்து விடுகிறார். இன்னும் என்ன சொல்ல முடியும்? பகவதனாக அழைக்கப்படும் ஒருவரின் மகிமை அளவிட முடியாதது; அவர் பூமியில் பிரம்மமே. அவரிடம் சரணடைந்தால், அவர் சொன்னதும் கேட்டதும் இருவரும் கிருஷ்ணனுடன் சமமான தூய நிலையைக் கடக்கிறார்கள்; வேறு எந்த தர்மமும் இதை வழங்காது. இவ்வாறு, வைஷ்ணவர்களின் இதயங்களில் அற்புதமான பக்தியைப் பார்த்த இறைவன், தனது சொந்த உலகத்தை விட்டு, பக்தர்களிடம் வந்தார்.