ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிருஷ்ணரின் அழகான நடையும், அவருடைய இனிமையான கண்கள், அன்பும் பரிவும் நிறைந்த சிரிப்பும், துக்கத்தை விரட்டும் நகைச்சுவைச் சொற்களும், அவருடைய விளையாட்டு செயல்களும்—இவையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்தபடி, யமுனையின் கரையில் உள்ள கோபியர்கள் அவரை பிரிந்த துயரால் உணர்ச்சி மிகுந்தவர்களாகக் குழுக்களாகச் சேர்ந்தனர். அவர்களின் கண்கள் கண்ணீரால் நனைந்திருந்தன; அவர்கள் மனம் முழுவதும் அச்யுதனை நினைத்து, துன்பத்தில் கலந்த உரையாடலைத் தொடங்கினார்கள். “ஓ படைப்பாளி! எவ்வளவு கடுமையாய் இருக்கிறீர்! உயிரினங்களை நட்பும் காதலும் கொண்டு ஒன்றிணைக்கிறீர், ஆனால் அவர்களின் ஆசைகள் நிறைவேறுவதற்கு முன்பே பிரிக்கிறீர்; இது குழந்தைகளின் பொம்மைகளைப் பறிப்பதைப்போலவே அல்லவா?” என்றனர் கோபியர்கள். “நீ எங்களுக்குக் கிருஷ்ணரின் முகத்தை, அந்த கரிய சுருள்கள் சூழ்ந்த அழகான முகம், உயர்ந்த மூக்கு, இனிய சிரிப்பு—இவை அனைத்தையும் காண்பித்தாய்; ஆனால் இப்போது அவரை எங்களிடமிருந்து பிரிக்கிறாய். இது நீதியல்ல.” “நீயே அக்க்ரூரர் என்று அழைக்கப்படுவதை உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது! எங்களுக்கு பார்வைத் திறனை வழங்கினாய், ஆனால் இப்போது அதையே பறிக்கிறாய். ஏனெனில், உன்னால்தான் நாங்கள் மதுவை எதிர்த்தவரான கிருஷ்ணரின் அழகை, அனைத்துப் பொருள்களின் சிருஷ்டி சிரோமணியைக் கண்டோம்.” “நந்தனின் மகன், எமது செயல்களின் விளைவால், அன்பு தளர்ந்து, எங்களை நோக்கி பார்க்கவில்லை. நாங்கள் வீடு, குடும்பம், கணவர்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டு, அவரை சேவிக்க வந்தோம்; ஆனால் இப்போது அவர் புதிதாக வேறு யாரையோ நேசிக்கிறார்.” “அந்த நகரில் உள்ள பெண்களுக்கு இன்று இரவு இனிமையாகக் கழிந்திருக்கும்; அவர்கள் கிருஷ்ணரின் முகத்தை, அவர் நகரம் புகும் போது, சிரித்தபடி பக்கவாட்டில் பார்வை வீசும் அம்ருதத்தை அருந்தும் அதிர்ஷ்டம் அவர்களுக்கு கிடைத்திருக்கும்.” “முகுந்தன், அவர்களின் தேனிலா சொற்களில் கவரப்பட்டு, இப்போது அவர்களின் வசப்படிவிட்டார். எங்களைப்போன்ற கிராமத்து பெண்களிடம் அவர் மீண்டும் வருவாரோ? நாங்கள் அன்பினால் குழம்பி, வெட்கத்துடன் இருக்கிறோம்.” “இன்று தசார்ஹர்கள், போஜர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், சாத்வதர்கள் அனைவருக்கும் பெரும் பண்டிகை. வழியில் செல்வோர் தேவகியின் மகனை, எல்லா குணங்களின் நிலையை, அழகான ஆண்டவரை காணப் போகிறார்கள்.” “அக்க்ரூரர் என்ற பெயர் அவருக்கே உரியது! எவ்வளவு இரக்கம் இல்லாமல், எங்கள் ஆழ்ந்த துயரத்தில் எங்களை ஆறுதல் கூறாமல், எங்கள் உயிரின்பக்கம் உள்ளவரை எம்மிடமிருந்து விலக்கிச் செல்கிறார்.” “அவருடைய மனம் கடினம்; அவர் வண்டியில் ஏற, வேகமாகக் குதிரைகளை ஓட்டச் சொல்கிறார்கள். கோபர்கள், பெரியவர்கள் கவனிக்காதபடி, தங்கள் வண்டிகளுடன் பின்தொடர்கிறார்கள். இன்று விதியும் எங்களுக்கு விரோதமாக உள்ளது.” “நாம் சென்று மாதவனைத் தடுத்து நிறுத்துவோம்! நம்முடைய பெரியவர்கள், உறவினர்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது; ஏனெனில், முகுந்தனிடம் ஒரு கணம் கூட பிரிவைத் தாங்க முடியாத நம் இதயங்கள் இப்போது முறிந்துவிட்டன.” “அவரது இனிய சிரிப்பும், மயக்கும் சொற்களும், விளையாட்டு பார்வைகளும், அணைப்பும், ராசலீலையின் ஆனந்தமும் எங்களை வென்று விட்டன. இப்போது அவரில்லாமல், இந்த முடிவில்லா இருளை, ஒரு கணம் கூட எவ்வாறு கடக்க முடியும்?” “அன்று மாலை, அனந்தனின் நண்பன், கோபர்களால் சூழப்பட்டு, குதிரை களின் தூசியில் முடி பொடிபட, புல்லாங்குழல் பம்பித்து, சிரித்த கண்களால் பார்வை வீசும் போது, அவரை இழந்தால் எவ்வாறு வாழ முடியும்?” இவ்வாறு, கிருஷ்ணரையே நினைத்து, பிரிவுத் துயரால் கலங்கிய கோபியர்கள், தங்கள் வெட்கத்தைத் தள்ளி வைத்து, “கோவிந்தா! தாமோதரா! மாதவா!” என்று உரக்க அழுதார்கள். அவர்கள் அழுதபடி இருந்தபோது, சூரியன் உதயமானது. அக்க்ரூரர், தன் நட்புரிமை கடமைகளை முடித்துவிட்டு, வண்டியை விரைவாக ஓட்டினார். நந்தன் மற்றும் மற்ற கோபர்கள், தங்கள் வண்டிகளில் பசுமாட்டுப் பொருட்கள் நிறைந்த குடுவைகள் கொண்டு பின்தொடர்ந்தனர். அன்பில் மூழ்கிய கோபியர்கள், கிருஷ்ணரை ஏங்கிக் காண, அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்; அவர் ஏதாவது ஒரு சைகையாவது காட்டுவாரா என்று காத்திருந்தனர். அவர் பிரியும்போது அவர்கள் துயரத்தில் அழுது நிற்க, யாதவர் தலைவன், இனிய வார்த்தைகளால் அவர்களை ஆறுதல் கூறினார். தூதர்களை அனுப்பி, “நான் திரும்பி வருவேன்” என்று நம்பிக்கை அளித்தார். அவரது கொடி மற்றும் வண்டியின் தூசி எங்கு தெரிந்திருக்கிறதோ, அங்கு வரை அவர்கள் பின்தொடர்ந்தனர், மனம் முழுவதும் அவரை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டவர்களாய். ஆனால், கோவிந்தன் திரும்பி வருவாரென்ற நம்பிக்கை இல்லாமல் போனதும், அவர்கள் திரும்பிச் சென்றனர்; துயரமின்றி, அவருடைய லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டே நாட்களை கழித்தனர். அந்த நேரத்தில், ராமரும், அக்க்ரூரரும், கிருஷ்ணரும், வேகமாக வண்டியில் ஏறி, புனிதமான யமுனை நதிக்கரையை அடைந்தனர். அங்கு, கிருஷ்ணர் வாய் கழுவி, தெளிவான மணிக்கல் போன்ற நீரை அருந்தி, ராமருடன் மரவனத்தில் சென்று, மீண்டும் வண்டியில் ஏறினார். அக்க்ரூரர், அவர்களுக்கு விடை கூறி, வண்டியின் மீது அமர்ந்து, யமுனையின் தீர்த்தத்தில் புனித நீராடச் சென்றார். அக்க்ரூரர், அந்த நீரில் முழுகி, பரம்பொருளை மனதில் உச்சரித்தபோது, அங்கேயே ராமரையும் கிருஷ்ணரையும் ஒன்றாகக் கண்டார். “இவர்கள் வண்டியில் இருக்க வேண்டியவர்கள்; இங்கே நீரில் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று ஆச்சரியப்பட்டார். மேலே எழுந்து பார்த்தார். மீண்டும், அவர்கள் வண்டியில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார். “நீரில் கண்டது பொய்யா?” என்று சந்தேகத்துடன் மீண்டும் நீரில் முழுகினார். அப்போது, முன்புபோலவே, அந்த மஹாபெரியவரைச் சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், வணங்கிக் கொண்டு, இசைக்கருவிகளுடன் புகழ்ந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். அவர், ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் பாம்பு பாகங்களும் கொண்ட, நீல வஸ்திரம் அணிந்த, பனிமலையான வெண்மை நிறத்துடன், மஹா நாகராகத் திகழ்ந்தார். அவருடைய மடியில், மேகமென கருப்பு நிறம், மஞ்சள் பீடிகை அணிந்த, நான்கு கரங்களும், அமைதியான, தாமரை இதழ்போன்ற சிவப்புப் பார்வையுடன் ஒரு பிரபு அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகம் அழகும் அமைதியும் நிறைந்தது; சிரிப்பும், அழகான கண் வளைவுகளும், நாசியும், செவிகளும், கன்னங்களும், உதடுகளும் சிவப்பாகத் திகழ்ந்தன. நீண்ட, வலிமையான புயங்களும், அகலமான மார்பும், சங்குபோன்ற கழுத்தும், ஆழமான தொப்புளும், இளநீர்க் கீரைபோன்ற மடிப்புகளும் இருந்தன. அவரது இடுப்பும் தண்டையும் பருமனாக, கைமணிகளும் முழங்காலும் அழகாக, கால்கள் நன்கு உருவாக அமைந்திருந்தன. கணுக்கால்கள் உயரமாக, நகங்கள் சிவப்பாக, ஒளிரும் கதிர்களை வீசின; பாதங்களில் ஒன்பது விரல்கள், தாமரைப்பூவைப் போல ஜொலித்தன. அவரது கிரீடம், வளையல்கள், கைமணி, யஜ்ஞோபவீதம், இடுப்புப் பட்டா, மாலைகள், கால் வளையல்கள், காதணிகள்—இவை அனைத்தும் விலைமதிப்பில்லாத ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. தாமரைப்போன்ற கரங்களில் சங்கும் சக்கரமும் கதையும் திகழ்ந்தன; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், பிரகாசமான கௌஸ்துப மணியும், வனமாலையும் இருந்தன. சுனந்தன், நந்தன் போன்ற சேவகர்கள், சனகராதிகள், பிரமா, ருத்ரன் போன்ற தேவர்களின் தலைவர்கள், ஒன்பது முனிவர்கள், பிரஹ்லாதன், நாரதர், வஸுக்கள் போன்ற பக்தர்கள்—இவர்கள் எல்லோரும் அவரைத் தத்தம் பாட்டில், தூய மனதுடன் புகழ்ந்தனர். அவரை ஸ்ரீ (லட்சுமி), புஷ்டி, வாக், தேஜஸ், கீர்த்தி, த்ருப்தி, லயா, ஜயம், ஞானம், அஞ்ஞானம், சக்தி, மாயை ஆகிய தெய்வீக சக்திகள் சேவித்தன. இந்த அதிசய தரிசனத்தைப் பார்த்த அக்க்ரூரர், பேரானந்தத்துடன், பரம பக்தியில் குளித்துப், உடல் புளகாங்கிதமாக, கண்கள் கண்ணீரால் நனைய, இதயம் பரவசமடைந்தார். அவர், குரல் தடுக்க, மனம் சுத்தத்திலும் நிலைத்திருந்து, வணங்கி, கை கூப்பி, மெதுவாக கவனத்துடன் அந்த பரமாத்மாவை புகழத் தொடங்கினார்.