அன்புள்ளவர்களே, இப்போது பகவத புராணத்தின் புனிதமான கதை, யுதிஷ்டிரனும், கிருஷ்ணரும், துரியோதனனும், சால்வனும், யாதவர்களும் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகளை, நீங்கள் கேட்டபடி, அடுத்தடுத்து வரும் சாத்திரமான ஸ்லோக்களின் அடிப்படையில், ஒரு ஓடுபோடும், புனிதமான தமிழில் சொல்லுகிறேன். யுதிஷ்டிரர், தனது நண்பர்கள், உறவினர்கள், மற்றும் குடும்பத்தினருடன் அன்போடு விடைபெற்றார். கிருஷ்ணரிடம் கூட, பிரிவு வருத்தத்துடன், மனம் கனிந்தார். பகவான் கிருஷ்ணர், தனது அன்புக்குரியவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் அவர், அங்கு சில காலம் தங்கினார். அப்போது, சம்பா உள்ளிட்ட யாதவ வீரர்களை, குசஸ்தலிக்கு அனுப்பினார். இவ்வாறு, தர்மபுத்திரன், தனது மனதில் ஆழ்ந்த ஆசைகளின் பெரும் கடலை, கிருஷ்ணரின் உதவியால் கடந்து, துயரம் இல்லாமல் ஆனார். ஒருமுறை, அரசரின் அரண்மனையில், துரியோதனன், ராஜசூய யாகத்தின் மகிமையையும், அச்ச்யுத பகவானின் பெருமையையும் பார்த்து, மனம் வாட்டமடைந்தார். அந்த இடத்தில், உலகின் அரசர்கள், அசுரர்கள், தேவர்கள் ஆகியோரின் செல்வங்கள், படைப்பாளியின் விருப்பப்படி ஒழுங்கமைந்து ஒளிர்ந்தன. அங்கு, திருபதாவின் மகள் பாஞ்சாலி அருகில் நின்றபோது, குருராஜாவின் மனம் கட்டுப்படாமல் துயரமடைந்தது. அந்த நேரத்தில், மதுபதி கிருஷ்ணரின் ஆயிரம் ராணிகள், அழகான நகைகளும், சிவப்புக் காசுகளும், சிறந்த காதுமணிகளும், அழகான கூந்தலும் கொண்ட கிருஷ்ணரின் பிரகாசமான முகத்தைச் சுற்றி, மென்மையான கால் அணிகலன்கள் ஒலிக்க, சூழ்ந்திருந்தனர். மாயா உருவாக்கிய அந்த சபையில், தர்மபுத்திரன், பேரரசர், தனது நண்பர்களும், குடும்பத்தினரும், கிருஷ்ணரும் அருகில், கண்ணால் பார்த்தபடி, நடுவில் அமர்ந்திருந்தார். பொன்னான சிங்காசனத்தில், இந்திரனைப் போல, உயர்ந்த செல்வமும், புகழும் பெற்ற அவர், கவிகள் புகழ்ந்தனர். அந்த இடத்தில், துரியோதனன், பெருமிதம் கொண்டவர், சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, கிரீடமும் மலரும் அணிந்து, கையிலே வாளுடன், கோபத்தில் அதை கீழே போட்டார். தரையில், ஒரு உடை ஓரத்தை நீர் என்று எண்ணி பிடித்தார், ஆனால் அது வறண்டது; நீரில், நிலம் என்று நினைத்தார், மாயாவின் மாயையில் குழப்பமடைந்தார். பீமன், இதைக் கண்டு சிரித்தார்; பெண்கள், மற்ற அரசர்கள் கூட சிரித்தனர். யுதிஷ்டிரர், அவர்களை தடுக்க முயன்றாலும், கிருஷ்ணர், அந்த சிரிப்பை அனுமதித்தார். துரியோதனன், வெட்கப்பட்ட முகத்துடன், கோபத்தில் எரிய, சிரமம் கொண்டு, அமைதியாக, 'கஜஹா' என்ற இடத்திற்கு சென்றார். நல்லவர்கள், 'அய்யோ!' என்று கூச்சலிட்டனர்; அஜாதசத்ரு, மனதில் கவலை கொண்டார்; பகவான், பூமியின் பாரத்தை குறைக்க விரும்பி, அமைதியாக, கண்கள் அலைமோத, பார்த்தார். அரசே, இவ்வாறு, நீங்கள் கேட்ட துரியோதனனின் தீமையை, ராஜசூய யாகத்தில் நடந்ததை, நான் சொன்னேன். இவ்வாறு, பகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'துரியோதனன் பெருமிதம் தளர்ந்தது' என்ற எழுபத்தைந்தாவது அதிகாரம் முடிகிறது. இப்போது, சால்வன் மற்றும் யாதவர்களின் போரைக் கூறுகிறேன். ஶ்ரீ ஶுகர் சொல்கிறார்: அரசே, இப்போது கிருஷ்ணரின் மற்றொரு அதிசய செயலைக் கேளுங்கள்; எப்படி அந்த உடலற்ற, விளையாடும் பகவான், சௌபா நகரின் அதிபதி சால்வனை வென்றார் என்பதை. சால்வன், சிஸுபாலனின் நண்பர், ருக்மினியின் திருமணத்திற்கு வந்தார்; அப்போது, யாதவர்களால், ஜராசந்தன் உள்ளிட்ட மற்றவர்களும், போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். சால்வன், அனைத்து அரசர்களின் முன்னிலையில், 'நான் பூமியை யாதவர்களிலிருந்து விடுவிப்பேன்; என் வீரத்தைப் பாருங்கள்,' என்று உறுதி கூறினார். அந்த பைத்தியமான உறுதியை எடுத்த பிறகு, அவர், அனைத்து உயிரினங்களின் அதிபதியான இறைவனை, ஒரு கைப்பிடி மண்ணை விழுங்கி, வழிபட்டார். ஒரு வருடம் முடிந்தபோது, உமையின் கணவன், எளிதில் திருப்தி அடைந்த இறைவன், சால்வனுக்கு ஒரு வரம் வழங்கினார். சால்வன், யாதவர்களுக்கு பயங்கரமான, எந்த இடத்திலும் செல்லக்கூடிய, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராக்ஷஸர்கள் ஆகியோரால் அழிக்க முடியாத ஒரு வாகனத்தை வேண்டினார். 'அப்படியே ஆகட்டும்,' என்று கிரீஷன் கூறினார். அவரது கட்டளையின்படி, மாயா, எதிரிகளின் நகரங்களை வென்றவன், இரும்பால் ஆன சௌபா என்ற நகரத்தை உருவாக்கி, சால்வனுக்கு வழங்கினார். அந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றும், பயங்கரமான, உட்புக முடியாத வாகனம் பெற்ற சால்வன், யாதவர்களால் ஏற்பட்ட பகையை நினைத்து, துவாரகாவை நோக்கி சென்றார். பாரத வம்சத்தில் சிறந்தவரே, சால்வன், பெரிய படையுடன் நகரத்தை முற்றுகையிட்டு, எல்லா புறநகரங்களையும், தோட்டங்களையும் அழித்தார். நகரின் வாயில்கள், கோபுரங்கள், அரண்மனைகள், பீடங்கள், மகிழ்ச்சி தரும் இடங்கள், உயர்ந்த மாளிகைகள்—all were struck by showers of weapons. கற்கள், மரங்கள், இடியல்கள், பாம்புகள், மற்றும் மணல் மழைகள் வீழ்ந்தன; கடுமையான காற்று, எல்லா திசைகளிலும் தூசியை பரப்பியது. இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் நகரம் சௌபாவால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது; அரசே, அது அமைதி பெறவில்லை, போலவே, பூமி, திரிபுரா தாக்கியபோது அமைதி இல்லாதது. தனது மக்கள் துயருற்றதை கண்ட, பிரமிக்கத்தக்க வீரசாலி பிரத்யும்னன், தனது ரதத்தில் ஏறி, 'பயப்பட வேண்டாம்!' என்று கூறினார். சத்யகி, சாருதேஷ்ணன், சம்பா, அக்ரூரன் மற்றும் அவரது தம்பி, ஹார்திக்யா, பானுவிந்தன், கதா, ஶுகா, சாரணா—மற்றும் பல பெரிய வில்லாளிகள், ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்படைகள் கொண்டு, ஆயுதம் ஏந்தி, பாதுகாப்புடன் போருக்கு சென்றனர். அப்போது, சால்வா மற்றும் யாதவர்களுக்கிடையே, தேவர்கள்-அசுரர்கள் போரைப் போல, hair-raising, பெரும் கலவரமான போர் ஆரம்பமானது. ருக்மினியின் மகன், தெய்வீக ஆயுதங்களால், சௌபா நகரின் அதிபதியின் எல்லா மாயைகளை, ஒரு கணத்தில் அழித்தார்; இரவு இருளை சூரியன் போல் நீக்கினார். சால்வாவின் படைத்தலைவரை, இருபத்து ஐந்து பொன்னான அம்புகளால், இரும்புக் கூரிய, நன்றாக இணைக்கப்பட்ட அம்புகளால், தாக்கினார். நூறு அம்புகள் சால்வாவைத் தாக்கின; ஒவ்வொரு வீரரையும் ஒவ்வொரு அம்பால், தலைவர்களை ஒவ்வொரு பத்து அம்புகளால், வாகனங்களை ஒவ்வொரு மூன்று அம்புகளால் தாக்கினார். பிரத்யும்னனின் இந்த அதிசயமான, வலிமையான செயலைக் கண்டு, எல்லா வீரர்களும், நண்பர்களும், எதிரிகளும், அவரை மதித்தனர். மாயா உருவாக்கிய அந்த சௌபா நகரம், பல வடிவங்களிலும், ஒரே வடிவத்திலும், காணப்பட்டும், காணப்படாமலும், எதிரிகளை குழப்பும் வகையில் இருந்தது. ஒரு நேரம் தரையில், ஒரு நேரம் வானில், மலையிலே, சில நேரம் நீரில், அந்த சௌபா, தீக்கோல் சுழற்சி போல, spinning, dire condition-இல் இருந்தது. சால்வா, சௌபாவும், படையுடன் எங்கு தோன்றினாலும், அங்கு சாத்தவத தலைவர்கள் அம்புகளை விடினர். அம்புகள், தீயும், சூரியனும் போல ஒளிர, விஷ பாம்புகள் போல கொடுமையானவை; சால்வாவின் படைகள், அவை தாக்கியதால், குழப்பமடைந்தன. சால்வாவின் படையிலிருந்து ஆயுத மழை வந்தாலும், யாதவர்கள், இரு உலகங்களையும் வெல்ல விரும்பி, போரை விட்டுவிடவில்லை. சால்வாவின் அமைச்சரான த்யுமான், முன்பு பிரத்யும்னனை வென்றவர், ஒரு பெரிய குத்துவாளுடன், அருகில் வந்து, பிரத்யும்னனை தாக்கி, பெரும் சத்தம் எழுப்பினார். இவ்வாறு, ஸ்லோக்களின் வரிசையில் சொல்லப்பட்ட நிகழ்வுகள், பகவத புராணத்தின் புனிதமான கதையாக, உங்களுக்காக தமிழில் ஓடுபோடும் முறையில் கூறப்பட்டது.