భూమిదేవి తన మనస్సులోని బాధను ధర్మదేవునికి ఇలా వివరించింది: "నా మీద శ్రీహరి పాదముద్రలు—పద్మం, వజ్రం, అంకుశం, ధ్వజం వంటి పవిత్ర చిహ్నాలతో అలంకరించబడి, నేను అపూర్వ వైభవాన్ని పొందాను. అయినా, ఆ పరమాత్మ నాకు అనుగ్రహం చూపలేదు; చివరికి ఆయన నన్ను వదిలివేశాడు. లోకములూ నన్ను నిర్లక్ష్యంగా త్రోసికొట్టాయి. ఆ ప్రభువు తన స్వశక్తితో భూభారం అయిన దురాత్మ రాజుల నూరడుగుల సైన్యాన్ని తొలగించి, నీ స్థితి దుర్బలంగా, చంచలంగా ఉన్నా, నిన్ను నీ స్వశక్తిలో స్థాపించాడు. యదువంశాన్ని మోహింపజేసే రూపాలతో వారికి ఆనందం కలిగించాడు. అలాంటి పరమపురుషుడి నుంచి వేరుపడటం ఎవరికైనా తట్టుకోలేనిది. ఆయన ప్రేమభరిత దృష్టి, ప్రకాశవంతమైన చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలు—ఇవి తేనెటీగల మనస్సునైనా హరిస్తాయి. ఆయన పాదధూళి నా అంతరంగాన్ని ఉల్లాసపరిచింది. భూమి, ధర్మం ఇలా సంభాషిస్తున్న సమయంలో, రాజర్షి పరీక్షితుడు తూర్పు సరస్వతీ నదికి సమీపానికి వచ్చాడు. అప్పుడు ధర్మదేవుడు పరమాత్మునికి నమస్కరిస్తూ ఇలా స్తుతించాడు: "పరమేశ్వరా! సమస్త భూతగణాల నివాసమూ, ఆదికరణమూ, పరాత్పరుడూ, పరమాత్మా, నీకు నమస్సులు. నీవే జ్ఞాననిధి, పరిపూర్ణశక్తి, గుణాతీతుడు, స్థిరుడు, లోకానికి అతీతుడు. నీవే కాలము, కాలానికి మూలము, కాలవిభాగాల సాక్షి, జగత్తే, సమస్తానికి అధిపతి, సృష్టికర్త, కారణము. భూతాలు, ఇంద్రియాలు, ప్రాణం, మనస్సు, బుద్ధి, అంతఃకరణ—all these are your forms, yet you remain hidden by the three gunas. అనంతుడా! సూక్ష్ముడా! అకారణుడా! సర్వజ్ఞుడా! వచన, అవచన రూపాల వెనుక ఉన్న శక్తివంతుడా! నీకు వందనాలు. నీవే సమస్త ప్రమాణాల మూలము, మునివరుడవు, శాస్త్రప్రవర్తకుడవు, కర్మ, విరక్తి మార్గాల మూలము, వేదస్వరూపుడవు—పునఃపునః నమస్సులు. కృష్ణా, రామా, వసుదేవ కుమారా, ప్రద్యుమ్న, అనిరుద్ధ, సాత్వతాధిపతీ! నీకు నమస్సులు. గుణాల దీపుడవు, గుణాలతో తన్ను మరుగుపరచుకున్నవాడవు, గుణాల ద్వారా గ్రహించదగినవాడవు, గుణద్రష్టవు, అంతరాత్మ. అవ్యక్తంలో విహరించేవాడవు, వ్యక్తమును పూర్ణంగా చేసే హృషీకేశా! మౌనవ్రతధారీ, మునీశ్వరా! నీకు నమస్సులు. ఉన్నత, అధమ మార్గాలను తెలిసినవాడవు, సమస్తానికి పర్యవేక్షకుడవు, వ్యక్త, అవ్యక్త రూపాల కలవాడవు, దృష్టికర్త, కారణమూ అయినవాడవు. గుణాలకు అతీతుడవైన నీవు, ఈ జగత్తు సృష్టి, స్థితి, లయానికి అధిపతి. కాలశక్తిని నిలుపుతూ, భూతాలలో వివిధ స్వభావాలను మేల్కొలిపి, నీ క్షణిక దృష్టితో అద్భుత లీలలు ఆడుతావు. త్రిలోకంలో ఉన్న నీ రూపాలు—కొన్ని శాంతమైనవి, కొన్ని చంచలమైనవి, కొన్ని మాయాజనితమైనవి—ఇవి నీకు ప్రియమైనవి. వీటిలో శాంత స్వభావాలు నీకు అత్యంత ప్రీతికరమైనవి. ఇప్పుడు ధర్మరక్షణ కోరికతో నీవు సద్జనులను కాపాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నావు. రాజు తన ప్రజలు చేసిన ఒక తప్పును సహించాలి; అవివేకంతో చేసిన అపరాధాన్ని మనసు ప్రశాంతంగా క్షమించాలి. ప్రభూ! ఆ పాము ప్రాణాలు విడిచిపెడుతోంది; దయచేసి మమ్మల్ని కాపాడుము. మా భర్త మనకు ప్రాణసమానుడు, మేము దయకు అర్హులం. మమ్మల్ని మళ్ళీ కలిపి, దయచూపుము. నీ దాసీమయమైన మేము ఏమి చేయాలో ఆజ్ఞాపించుము. విశ్వాసంతో ఆజ్ఞను పాటించే వాడెవడైనా భయాన్ని దాటి పోతాడు." శుకదేవుడు ఇలా వివరించాడు: పాము భార్యల ప్రార్థన విని, ప్రభువు తన పాదములతో నలిగిన, చైతన్యం కోల్పోయిన కలియుని విడుదల చేశాడు. అతడు మళ్ళీ శ్వాసను, చైతన్యాన్ని పొందాడు. క్రమంగా హరిని చూశాడు. బలహీనంగా, బాధతో, చేతులు మడిపి, కృష్ణుని ఇలా ప్రార్థించాడు: "ప్రభూ! మేము పాపాత్ములం, క్రూర స్వభావం కలిగినవారు. ఈ కోపం, మాయా, అజ్ఞానం విడిచిపెట్టడం కష్టం. ఇది సమస్త భూతాలలోని అసత్యాభిమానం వల్లే. నీవే సృష్టికర్తవు; ఈ జగత్తు లోని సమస్త గుణాలు, స్వభావాలు, శక్తులు, రూపాలు, వాసనలు—all arise from you. అందులో మేము పాములు, భయంకరమైన కోపంతో పుట్టాము. నీ మాయను, మోహాన్ని మేమెట్లా విడిచిపెట్టగలం? నీవే ఈ సృష్టికి కారణుడు, సర్వజ్ఞుడు, జగన్నాధుడు. మాకు దయ చూపినా, శిక్షించినా, నీ చిత్తానుసారం చేయుము." శుకదేవుడు చెప్పాడు: ఈ మాటలు విని, మానవ రూపంలో ఉన్న కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: "కలియూ! ఇక్కడ ఉండకూడదు. వెంటనే సముద్రానికి వెళ్ళిపో. ఈ నదిని గోవులు, మనుషులు, నీ కుటుంబానికి, పిల్లలకు అనుకూలంగా వదిలివెయ్యి. మానవులు నా ఈ ఆదేశాన్ని జ్ఞాపకం ఉంచి, ప్రతి ఉదయం, సాయంత్రం పఠిస్తే, నీ వల్ల ఎలాంటి భయం ఉండదు. నేను ఆడుకున్న ఈ ప్రాంతంలో స్నానం చేసి, దేవతలకు, ఇతరులకు జలార్పణ చేసి, ఉపవాసంతో, భక్తితో నన్ను ధ్యానిస్తే, సమస్త పాపాలు పోతాయి. రమణకద్వీపం వదిలి, ఈ సరస్సులో ఆశ్రయం పొందిన నిన్ను, నా పాదముద్ర ఉన్నందున, సుపర్ణుడు (గరుడుడు) భయంతో తినలేదు." కృష్ణుని అద్భుత కార్యాలు విని, కలియుని భార్యలు ఆనందంతో, భక్తితో ఆయనను పూజించారు. దివ్య వస్త్రాలు, పుష్పమాలలు, విలువైన రత్నాల అలంకారాలు, సుగంధ ద్రవ్యాలు, పెద్ద పద్మమాలలతో కృష్ణుని ఆరాధించారు. విశ్వనాథుడైన గరుడధ్వజుడైన కృష్ణుని పూజించి, ప్రదక్షిణలు చేసి, నమస్కరించారు. తన భార్యలు, స్నేహితులు, కుమారులతో కలసి, కలియుడు సముద్రద్వీపానికి వెళ్ళాడు. ఆ సమయంలో యమునా విష రహితమై, మానవ రూపంలో క్రీడించిన కృష్ణుని కృపవల్ల పవిత్రమైంది. రాజు, ద్వాదశాక్షర మంత్రంతో, ధూప, గంధాదుల ద్వారా పూజ చేశాడు. అప్పుడు, సూతుడు ఇలా వివరించాడు: అక్కడ రాజు పరీక్షితుడు ఒక ఆవును, ఒక ఎద్దును చూసాడు. అవి బలహీనంగా, సహాయహీనంగా కొట్టబడుతున్నాయి. అక్కడ ఒక శూద్రుడు, రాజకుల పరాభవానికి కారణమైనవాడు, గద పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నాడు. ఆ ఎద్దు, పద్మదండం వలె తెల్లగా, భయంతో వణికిపోతూ, మూత్రం పోసుకుంటున్నట్టు కంపించేది, శూద్రుడు కొట్టిన దెబ్బలకు ఒక్క కాలు మీద నిలబడి, బలహీనంగా ఉంది. ఆ ఆవు, ఒకప్పుడు పుష్కలంగా పాలు ఇచ్చేది; ఇప్పుడు పాపం, శూద్రుడు కాలితో తన్నడంతో, దుఃఖంతో, కడుపు లేని ఆకలితో, కన్నీళ్ళతో, తన పిల్ల దూరమై, బలహీనంగా ఉంది. రాజు బంగారు అలంకరణలతో కూడిన రథంలో, గంభీరమైన గళంతో, ధనుస్సుతో, వారిని అడిగాడు: "ఈ లోకంలో, నా పరిరక్షణలో ఉండి, బలహీనులను అన్యాయంగా వేధించేది నువ్వెవరు? రాజుల వేషంలో కనిపిస్తున్నావు గానీ, నీ చర్యలు నటుడివి, ద్విజాతులవిగా లేవు. నీవు అమాయకులను రహస్యంగా హింసిస్తున్నావు. కృష్ణుడు, గాండీవధారి అర్జునుడితో కలిసి దూరమైన ఈ సమయంలో, నీవు వధించబడదగిన వాడవు.