శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

గోపికలు, కృష్ణుని మధురమైన నడకను, అతని చేతి సంజ్ఞలను, ప్రేమతో నవ్వుతూ చూసిన చూపులను, వారి దుఃఖాన్ని తొలగించిన సరదా మాటలను, ఆటపాటలతో నిండిన అతని క్రీడలను గుర్తు చేసుకుంటూ, విరహవేదనతో తడిసిపోయారు. ముకుందుడిని తలచుతూ, భయంతో, విచారంతో, కన్నీళ్లతో ముంచెత్తిన ముఖాలతో, గుంపులుగా చేరి, హృదయాలు అచ్యుతునిపై నిలిపి మాట్లాడుకున్నారు. “ఓ సృష్టికర్తా! నీవెంత నిర్దయవాడివో! మనుష్యులను ప్రేమతో, స్నేహంతో కలిపి, వారి కోరికలు తీరకముందే విడదీసేస్తావు. పిల్లల బొమ్మలను తీసిపెట్టినట్లు మనల్ని కృష్ణుని నుంచి దూరం చేస్తున్నావు. మేము ముకుందుని ముఖాన్ని చూశాం – నల్లని జుట్టు, అందమైన చెంపలు, ఎత్తైన ముక్కు, చిరునవ్వుతో కాంతివంతంగా కనిపించిన ఆ ముఖాన్ని చూపించావు. ఇప్పుడు ఆయనను మనకు దూరం చేశావు; ఇది న్యాయమా? నీవు నిజంగా అక్రూరుడివే! మనకు కళ్ళు ఇచ్చి, మధుసూదనుని అందాన్ని చూపించి, ఇప్పుడు మన కళ్ళను తీసిపడేశావు. సృష్టిలోని సంపూర్ణతను ఒక్కచోటే మనకు చూపి, మళ్లీ దూరం చేశావు. నందుని కుమారుడైన కృష్ణుడు, మనపై చూపిన అనురాగాన్ని మరచిపోయాడు. మనం ఇంటి, కుటుంబం, భర్తలను వదిలిపెట్టి ఆయన సేవకు వచ్చాం. కానీ ఇప్పుడు ఆయనకి కొత్త ప్రియలు దొరికారు. ఆ నగరపు మహిళలకు ఈ రాత్రి ఎంతో సుఖంగా గడిచిందని, వారి కోరికలు నెరవేరాయని అనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే వారు కృష్ణుని ముఖాన్ని, ఆయన చిరునవ్వుతో కూడిన పక్కచూపులను ఆస్వాదించబోతున్నారు. మధురమైన మాటలతో ముకుందుని ఆకర్షించిన ఆ మహిళలు ఇప్పుడు ఆయనను తమవశం చేసుకున్నారు. ఆయన తిరిగి మన ఊరి అమ్మాయిల దగ్గరకి వస్తాడా? ఈ రోజు దశార్హులు, భోజులు, అంధకులు, వృష్ణులు, సాత్వతులకు గొప్ప పండుగే. వారు దేవకీ కుమారుడైన కృష్ణుని అందాన్ని చూస్తారు. అటువంటి దయలేని వాడికి ‘అక్రూరుడు’ అనే పేరు సరిపోతుంది! మనం ఎంత బాధపడుతున్నామో ఓదార్చకుండా, మన ప్రియమిత్రుడిని దూరం తీసుకెళ్తున్నాడు. కఠినహృదయుడైన అతడు రథంపై ఎక్కాడు. అతడిని వేగంగా వెళ్లమని ప్రేరేపిస్తున్నారు. పెద్దలు పట్టించుకోక, గోపకుమారులు తమ బండ్లతో వెంబడిస్తున్నారు. అదృష్టమే మనకు వ్యతిరేకంగా ఉంది. మనం వెళ్లి మాధవుని ఆపుదాం! పెద్దలు, బంధువులు మనకేం చేయగలరు? ముకుందుని నుంచి క్షణకాల విరహానికే మన హృదయాలు తట్టుకోలేవు. కృష్ణుని మధురమైన నవ్వులు, ఆకర్షణీయమైన మాటలు, ఆటపాటలు, ఆలింగనాలు, రాసక్రీడల ఆనందంలో మునిగిపోయిన మన గోపికలు – ఆయన లేకుండా ఈ విరహాంధకారాన్ని ఒక్క క్షణమైనా ఎలా తట్టుకోగలం? సాయంత్రం అయ్యాక, అనంతుని మిత్రుడు గోపకుమారులతో కలిసి, గోపాలపిల్లల పాదధూలితో తలపై పొడి కూర్చుకుని, వంశీ వాయిస్తూ, చిరునవ్వుతో చూస్తూ వ్రిందావనానికి తిరిగి వచ్చేవాడు. అలాంటి కృష్ణుడిని కోల్పోయి, మనం ఎలా బతుకగలం? ఈ విధంగా, కృష్ణుని విరహంతో మనస్సు నిండిన వ్రజ మహిళలు, తమ లజ్జను విడిచిపెట్టి, ‘గోవిందా! దామోదరా! మాధవా!’ అని గొంతు చించుకుని ఏడ్చారు. ఆ మహిళలు ఇలా విలపిస్తున్న వేళ, సూర్యుడు ఉదయించాడు. అప్పటికి అక్రూరుడు, తన మిత్రధర్మాన్ని నెరవేర్చుకుని, రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. నందుడు, ఇతర గోపకులు తమ బండ్లలో ఎన్నో ద్రవ్యాలు – పాలు, పెరుగు, నెయ్యి – తీసుకుని వెంబడి వచ్చినారు. కృష్ణుని ప్రేమలో మునిగిపోయిన గోపికలు, ఆయన వెంబడి వెళ్లారు. ప్రభువు నుంచి ఒక్క చూపైనా వస్తుందేమో అని ఎదురుచూశారు. వ్రజ మహిళలు ఇలా బాధపడుతూ ఉండగా, యాదవులలో శ్రేష్ఠుడైన కృష్ణుడు, మధురమైన మాటలతో వారిని ఓదార్చాడు. దూతల ద్వారా, “తిరిగి వస్తాను” అని హామీ ఇచ్చాడు. రథపు పతాకం కనిపించేంతవరకు, రథపు ధూళి కనిపించేంతవరకు, వారు కృష్ణుని వెంబడి వెళ్లారు. వారి మనస్సు కృష్ణునిపైనే నిలిపి, ఆయన చిత్రాలవలె ఆకర్షితులయ్యారు. చివరకు గోవిందుడు తిరిగి వస్తాడన్న ఆశ మాయమయ్యాక, వారు తిరిగి వచ్చారు. దుఃఖాన్ని వదిలి, తమ ప్రియుని లీలలను పాడుకుంటూ రోజులు గడిపారు. ఓ రాజా! కృష్ణుడు, రాముడు, అక్రూరుడు కలిసి, వేగంగా రథంలో యమునా తీరం వద్దకు చేరుకున్నారు. అక్కడ, ముత్యంలా ప్రకాశించే యమునా జలాన్ని త్రాగి, నోరు కడిగి, రాముడితో కలసి చెట్ల తోటలోకి వెళ్లి, తిరిగి రథంలో కూర్చున్నారు. అక్రూరుడు వీరికి వీడ్కోలు చెప్పి, రథంపైకి ఎక్కి, యమునా తీరానికి వెళ్లి, స్నానానికి దిగాడు. స్నానమాడుతూ, పరబ్రహ్మ స్మరణ చేస్తూ, అక్రూరుడు రామ, కృష్ణులను నీటిలో చూశాడు. “దేవకీ కుమారులు నీటిలో ఎలా ఉన్నారు? వాళ్లు రథంలో ఉండాలి కదా?” అని ఆశ్చర్యపోయాడు. పైకి వచ్చి చూశాడు. మళ్లీ వాళ్లు రథంలో కూర్చుని ఉన్నారు. నీటిలో చూసింది మాయేమో అని అనుకుని, మళ్లీ నీటిలో మునిగాడు. ఈసారి, సిద్ధులు, చరణులు, గంధర్వులు, అసురులు తలవంచి, వాద్యాలతో మహాప్రభువును స్తుతిస్తున్న దృశ్యం చూశాడు. వెయ్యి తలలతో, వెయ్యి పాము హుడ్లతో, నీలవర్ణ వస్త్రధారుడై, మంచు పర్వతంలా తెల్లగా ప్రకాశించే ఆదిశేషుని చూశాడు. ఆ ఆదిశేషుని మడిలో, మేఘశ్యాముడైన, పీతాంబరధారుడైన, నాలుగు చేతులతో, ప్రశాంతంగా, కమలదళాల వలె ఎర్రని కళ్లతో ఉన్న కృష్ణుని దర్శించాడు. ఆయన ముఖం అందంగా, నవ్వుతో ప్రకాశిస్తూ, కనుబొమ్మలు, ముక్కు, చెవులు, చెంపలు, పెదవులు అన్నీ అందంగా, ఎర్రగా మెరిసిపోతున్నాయి. ఆయన భుజాలు దీర్ఘంగా, వక్షస్థలం విశాలంగా, మెడ శంఖాకారంగా, నాభి లోతుగా, పొట్టపై మృదువైన మడతలతో ఉన్నాడు. నడుము, తొడలు బలంగా, చేతులు, మోకాళ్లు ఆకర్షణీయంగా, పాదాలు అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి. మోకాళ్లు ఎత్తుగా, వేళ్లు ఎర్రగా, కాంతివంతంగా, పాదాలు పద్మాలవలె మెరిసిపోతున్నాయి. ఆయన తలపై మకుటం, చేతులపై కంకణాలు, భుజాలపై వలయాలు, యజ్ఞోపవీతం, నడుము పట్టా, పూలహారాలు, పాదకంకణాలు, కర్ణాభరణాలతో అలంకృతుడయ్యాడు. ఆయన కమలాకార చేతుల్లో శంఖం, చక్రం, గదా మెరిసిపోతున్నాయి. ఛాతీపై శ్రీవత్సం, కౌస్తుభ మణి, వనమాలలు మెరిస్తున్నాయి. ఆయనకు సునందుడు, నందుడు వంటి సహచరులు, సనకాది మునులు, బ్రహ్మ, రుద్రాది దేవతాధిపతులు, తొమ్మిది మంది మునులు సేవ చేస్తున్నారు. ప్రహ్లాదుడు, నారదుడు, వసువులు వంటి భక్తులు, తాము తెలుసుకున్న విధంగా, నిర్మలమైన హృదయంతో ఆయనను స్తుతిస్తున్నారు. శ్రీ, పుష్టి, వాక్కు, కాంతి, కీర్తి, తృప్తి, లయ, విజయ, జ్ఞానం, అజ్ఞానం, శక్తి, మాయలు ఆయనను సేవిస్తున్నాయి. ఈ మహిమాన్వితమైన దర్శనాన్ని చూసి, అక్రూరుడు పరమానందంతో తడిసి, భక్తితో ఉప్పొంగిపోయాడు. అతని శరీరం ఆనందంతో విరబూసింది, హృదయం భావోద్వేగంతో నిండిపోయింది, కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు తడిశాయి. గొంతు నిండిపోయి, సత్వగుణంతో నిలిచిన అక్రూరుడు, తల వంచి, చేతులు జోడించి, నెమ్మదిగా, శ్రద్ధతో, ప్రభువును స్తుతించసాగాడు.