శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఉద్ధవుడు వ్రజభూమిలో నదులు, అరణ్యాలు, వికసించిన చెట్లు చూసి, తన హృదయంలో శ్రీకృష్ణుని జ్ఞాపకాన్ని తడుముకుంటూ, వ్రజవాసులకు సేవ చేయడంలో ఆనందాన్ని పొందాడు. అక్కడ ఆయన గోపికలను చూశాడు—వారు అంతా శ్రీకృష్ణుని ధ్యానంలో తలమునకలై, మనస్సంతా ఆయనలో లీనమై ఉన్నారు. ఆ దృశ్యాన్ని చూసి ఉద్ధవుడు పరమానందంతో నిమగ్నమై, ఆ గోపికలకు నమస్కరించి, ఇలా స్తుతించాడు: “ఈ గోపికలు భూమిపై శరీరధారులందరిలోకీ అత్యుత్తములు. ఎందుకంటే వీరి హృదయంలో గోవిందుని పట్ల ఉన్న ప్రేమ అత్యంత లోతైనది. పునర్జన్మ భయంతో బ్రాహ్మణులు, ఋషులు కూడా కోరుకునే భక్తి వీరిదీ. బ్రహ్మగా పుట్టినంతకంటే, ఆయన కథామృతాన్ని ఆస్వాదించడం ఎంతో మేలైనది. అటువంటి పరమాత్మ శ్రీకృష్ణునికి వీరు చూపుతున్న అపూర్వమైన ప్రేమ, అరణ్యాలలో నివసించే, సామాన్యమైన, లోపాలు కలిగిన స్త్రీలకు ఎలా కలిగింది? నిజంగా, ఏ విధమైన విద్య లేకున్నా, నేరుగా భగవంతుని ఆరాధించినవారికి రాజు తన సేవకులకు అనుగ్రహం చేసినట్లు, ఆయన అనుగ్రహం లభిస్తుంది. సఖీ! ఈ రసక్రీడలో, వ్రజ సుందరీల మెడలను ఆలింగనం చేసి, వారి ప్రేమను పరిపూర్ణం చేసినప్పుడు, ఆ అపూర్వమైన కృప, దేవకన్యలు, ఇతరులకు కూడా దొరకలేదు. వేదాలు వెతికే ముకుందుని మార్గాన్ని ఆశ్రయించేందుకు, త్యజించలేని బంధువులను, ధర్మ మార్గాన్ని కూడా వీడి, ఇక్కడ వ్రిందావనంలో ఒక గడ్డి, పొద, లత, ఔషధంగా పుట్టి, వీరి పాదధూళిని పొందాలని నా కోరిక. వీరు తమ వక్షోజాలను శ్రీకృష్ణుని పదపద్మాలతో అలంకరించుకుని, ఆయన్ని ఆలింగనం చేసి, ఆయనే పరమయోగి, లక్ష్మీదేవి సేవించే స్వామి, రాసక్రీడకు గమ్యమైనవాడు, ఆయన్ని పొందడం ద్వారా అన్ని దుఃఖాలను పారద్రోలారు. నందుని వ్రజలోని స్త్రీల పాదధూళికి నేను పునఃపునః నమస్కరిస్తున్నాను; ఎందుకంటే వీరు హరిచరితను పాడుతూ, మూడు లోకాలను పవిత్రం చేస్తున్నారు.” ఈ విధంగా, ఉద్ధవుడు గోపికలకు, యశోదకు, నందునకు వీడ్కోలు చెప్పి, ఇతర గోపాలులకు అభివాదం చేసి, తన రథంపై ఎక్కి బయలుదేరాడు. నందుడు, ఇతర వృద్ధులు, ప్రేమతో, కన్నీటి కన్నులతో, తమ చేతుల్లో అనేక రకాల బహుమతులతో, అతని వద్దకు వచ్చి ఇలా కోరారు: “మన మనస్సు ఎల్లప్పుడూ కృష్ణుని పదపద్మాలపై నిలవాలని, మన మాటలు ఆయన నామాన్ని మాత్రమే పలకాలని, మన శరీరం ఆయన సేవలోనే వంగాలని ఆశిస్తున్నాము. భగవంతుని సంకల్పంతో, మన కర్మల వలన ఎక్కడికైనా వెళ్ళినా, మేము చేసే మంగళకరమైన పనులు, దానాల ద్వారా, కృష్ణుని పట్ల మన భక్తి నిలకడగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాము.” ఈ విధంగా ఉద్ధవుడిని గోపాళకులు కృష్ణభక్తితో సత్కరించి పంపారు. ఉద్ధవుడు మళ్లీ మథురకు చేరి, కృష్ణునికి నమస్కరించి, వ్రజవాసుల పట్ల తన మనస్సు ప్రేమతో నిండిపోయి, వసుదేవుడు, రాముడు, రాజునకు బహుమతులు సమర్పించాడు. అప్పుడే, భగవంతుడు, సర్వాంతర్యామి, సైరంధ్రీ అయిన కుబ్జా కోరికను తెలుసుకుని, ఆమెను సంతోషపర్చాలనే సంకల్పంతో ఆమె ఇంటికి వెళ్లాడు. ఆమె ఇల్లు అద్భుతంగా అలంకరించబడింది—ముత్యాల హారాలు, జండాలు, పతాకలు, మంచాలు, ఆసనాలు, ధూపధూపాలు, దీపాలు, పుష్పాలంకరణలు, సుగంధాలు అన్నీ అక్కడ మెరిసిపోతున్నాయి. కృష్ణుడు ఇంట్లోకి ప్రవేశించగానే, కుబ్జా తడబడి, భయభక్తులతో తన సఖులతో కలసి, ఆయనకు ఆసనం, ఆహ్వానం ఇస్తూ సత్కరించింది. ఉద్ధవుడిని కూడా గౌరవంగా ఆహ్వానించి, ఆయన ఆసనం తాకి కూర్చున్నాడు. కృష్ణుడు ఈ లోకాచారాన్ని పాటిస్తూ, శోభాయమానమైన మంచంపైకి వెళ్లాడు. కుబ్జా స్నానం చేసి, సుగంధ ద్రవ్యాలు ధరించి, మంచి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పుష్పహారాలు వేసుకుని, పానసుపాకుతో, సిగ్గుతో, కనుగొనబోయే చిరునవ్వుతో, మాధవుని దగ్గరకు వెళ్లింది. మొదటి సారి కలుస్తున్న సిగ్గుతో, చేతికి గాజులు మెరిసిపోతుండగా, కృష్ణుడు ఆమెను చేతిపట్టి మంచంపై కూర్చోబెట్టాడు. ఆమె తన అదృష్టంతో కృష్ణుని అలంకరించినందుకు, ఆయనతో ఆనందాన్ని అనుభవించింది. ఆమె మనస్సు, హృదయం, వక్షోజాలు కోరికతో మండుతుంటే, కృష్ణుని పాదాల సువాసనను పీల్చి, వాటితో తన బాధను తొలగించుకుంది. తన చేతులతో, వక్షోజాలతో ప్రియుని ఆలింగనం చేసి, పరమానంద స్వరూపుడిని పొందిన ఆమె, దీర్ఘకాలంగా ఉన్న దుఃఖానికి ముగింపు లభించింది. ఇంతటి కష్టసాధ్యుడైన ముకుందుడిని పొందిన ఆమె, ఆయనకు చందనాన్ని సమర్పిస్తూ ఒక వరం కోరింది: “దయచేసి, నీవు కొన్ని రోజులు నా దగ్గర ఉండి, నాతో ఆనందించు. నీ నుండి వేరుపడలేను, కమలనేత్ర!” ఆమె కోరికను తీర్చిన కీర్తిప్రదాత కృష్ణుడు, ఉద్ధవుడితో కలసి, తన ప్రభావంతమైన నివాసానికి తిరిగి వెళ్ళాడు. ఎవడైనా విష్ణువును మహాపూజలతో సంతృప్తిపరచి, మనసుకు నచ్చిన వరాన్ని కోరితే, అది శుభమయమైనదిగా లేకపోతే, అతని బుద్ధి తక్కువదే. తరువాత కృష్ణుడు, రాముడు, ఉద్ధవుడు కలిసి, అగ్రజనులను సంతోషపర్చాలనే సంకల్పంతో, అగ్రజుని ఇంటికి వెళ్లారు. దూరంలోనే తన బంధువులను చూసిన అగ్రజుడు, ఆనందంతో లేచి, వారిని ఆలింగనం చేసి, హర్షభరితంగా ఆహ్వానించాడు. కృష్ణుడు, రాముడు అతనిని ఆశీర్వదించి, అతను వారికి యథావిధిగా ఆసనాలు సమర్పించి, పాదపద్మాలను శిరస్సుపై ధరించి, దివ్య వస్త్రాలు, పుష్పహారాలు, ఆభరణాలతో గౌరవించాడు. ఆయన చేతులతో వారి పాదాలను కడిగి, నమ్రతతో తల వంచి, కృష్ణుడు, రాముడిని ఇలా ఉద్దేశించి ప్రార్థించాడు: “దుర్మార్గుడు కంసుడు, అతని అనుచరులు నశించటం, మా వంశం రక్షించబడటం మీరే చేసిన దయ. మీరు ఇద్దరూ పరమపురుషులు, జగత్తుకు కారణమూ, ఆధారమూ. మీకు మించి ఉన్నది, దిగువ ఉన్నది ఏదీ లేదు. ఈ జగత్తును మీరు సృష్టించి, మీ స్వశక్తితో ప్రవేశించి, అనేక రూపాల్లో వ్యక్తమవుతున్నారు. చలన, అచల జీవుల్లో, నా వంటి గర్భాలలో, మీరు స్వయంగా అనేక రూపాల్లో జన్మించి, స్వతంత్రంగా ప్రబలంగా ఉంటారు. మీరు త్రిగుణాలైన రజో, తమో, సత్త్వగుణాలతో జగత్తును సృష్టించి, రక్షించి, లయముచేస్తారు. అయినా, అవి మీకు బంధనకారణం కావు. మీరు జ్ఞానస్వరూపులు, మీకు బంధనమూ, మోక్షమూ లేవు. మాకీ విషయంలో ఎప్పుడూ సందేహం కలగకూడదు. వేదమార్గం తప్పిపోయినప్పుడు, దుష్ట సిద్ధాంతాలు వ్యాప్తిచెందినప్పుడు, లోకక్షేమార్థం, సత్త్వగుణంతో మీరు అవతరించుతారు. అందుకే, ఈ రోజు మీరు వసుదేవుని ఇంట్లో అవతరించి, భూభారం తొలగించి, శత్రు రాజుల అనేక సైన్యాలను నాశనం చేసి, ఈ వంశ కీర్తిని వ్యాప్తిపరిచారు. ఈ రోజు మా గృహాలు నిజంగా పుణ్యమైనవి. ఎందుకంటే, దేవతలు, పితృదేవతలు, భూతాలు, మనుష్యుల రూపమైన మీరు, జలంతో మూడు లోకాలను పవిత్రం చేసే పాదపద్మాలు కలిగిన, జగద్గురువైన అధోక్షజుడు, మా ఇంటికి విచ్చేశారు. మీలాంటి భక్తప్రియుడు, సత్యవాది, సర్వలోక మిత్రుడు, కృతజ్ఞుడు, ఆరాధకులకు సమస్త వరాలనిచ్చేవాడు, స్వార్ధలో నష్ట లాభాలను లెక్కచేయని వాడిని వదిలి, మరెవరు ఆశ్రయిస్తారు?” ఈ విధంగా అగ్రజుడు కృష్ణుని, రాముని స్తుతిస్తూ, వారి దర్శనాన్ని ధన్యంగా భావించాడు.